Аҷал омад клидхонаҳи роз

اجل آمد کلیدخانهٔ راز

Дар дайн беаҷал нагардад боз

درِ دین بی‌اجل نگردد باز

То буд ин ҷаҳон набошад он

تا بُوَد این جهان نباشد آن

То ту бошӣ набошадат яздон

تا تو باشی نباشدت یزدان

Ҳуққаи сар ба меҳри дони ҷонат

حقهٔ سر به مُهر دان جانت

Муҳраи меҳри нури имонат

مُهرهٔ مهر نور ایمانت

Собиқати номае ба меҳр оварад

سابقت نامه‌ای به مُهر آورد

Вази паии ту ба хотамат биспурад

وز پی تو به خاتمت بسپرد

То зи даври замона хоҳӣ зист

تا ز دور زمانه خواهی زیست

Ту ндонӣ ки андар онҷо чист

تو ندانی که اندر آنجا چیست

Сҳии номаи худои ъзўҷл

سحی نامهٔ خدای عزّوجل

Брнагирад магар ки дасти аҷал

برنگیرد مگر که دست اجل

То дами одамии зи ту нармад

تا دَم آدمی ز تو نرمد

Субҳи дайнати зи шарқи ҷони ндмд

صبح دینت ز شرق جان ندمد

Сарду гарми замонаи нохӯрда

سرد و گرم زمانه ناخورده

Нарисӣ бар дар саропарда

نرسی بر درِ سراپرده

Ту надории хабари зи олами ғайб

تو نداری خبر ز عالم غیب

Бозншносӣ аз ҳунарҳо айб

بازنشناسی از هنرها عیب

Ҳоли он ҷой сӯратӣ набӯд

حال آن جای صورتی نبود

Чун дигар ҳол одатӣ набӯд

چون دگر حال عادتی نبود

Ҷон ба ҳазрат расад биёсоед

جان به حضرت رسد بیاساید

Вончаҳ кажаст рост бинмоед

وآنچه کژّ است راست بنماید

Чун раседӣ ба ҳазрати фармон

چون رسیدی به حضرت فرمان

Пас аз онҷо равона гардад ҷон

پس از آنجا روانه گردد جان

Рахши дайни ошноӣ роғ шавад

رخش دین آشنای راغ شود

Мурғи вор аз қафас ба боғ шавад

مرغ‌وار از قفس به باغ شود

Бо ҳаёти ту дайн бурун ноед

با حیات تو دین برون ناید

Шаби марги ту рӯз дайн зояд

شب مرگ تو روز دین زاید

Гуфт марди хирад дар ин маънӣ

گفت مرد خرد در این معنی

Ки суханҳои ӯст чун фатво

که سخنهای اوست چون فتوی

Хуфтаанд одамии зи ҳирсу ғулув

خفته‌اند آدمی ز حرص و غلو

Марг чун рух намӯд Фонтбҳўо

مرگ چون رخ نمود فانتَبهوا

Халқи олами ҳама ба хоб даранд

خلق عالم همه به خواب درند

Ҳама дар олам хароб даранд

همه در عالم خراب درند

Он ҳавоӣ ки пеш аз ин бошад

آن هوایی که پیش از این باشد

Расму одат буд на дайн бошад

رسم و عادت بود نه دین باشد

Варна динии казин ҳаёт буд

ورنه دینی کزین حیات بود

Дайн набошад ки тараот буд

دین نباشد که تُرّهات بود

Дайну давлат дар адам заданаст

دین و دولت درِ عدم زدنست

Кам шудан аз барои кам заданаст

کم شدن از برای کم زدنست

Онкӣ кам зад вуҷӯди олам ро

آنکه کم زد وجود عالم را

Гӯ бибин Мустафоу одам ро

گو ببین مصطفی و آدم را

Вонкаҳ ӯ толибаст афзӯн ро

وانکه او طالبست افزون را

Гӯ бибин одроу қорун ро

گو ببین عاد را و قارون را

Ин яке пой дар ркиб бимонад

این یکی پای در رکیب بماند

Вон дигар хаста наҳиф бимонад

وآن دگر خستهٔ نهیب بماند

Пои онрои қадам адам карда

پای آنرا قدم عدم کرده

Дасти инро надам қалам карда

دست این را ندم قلم کرده

Боди ҳайбат ба од мақрунаст

باد هیبت به عاد مقرونست

Хоки лаънат сазоӣ қорунаст

خاک لعنت سزای قارونست

Чаҳ зиён бошад ар зи бими газанд

چه زیان باشد ار ز بیم گزند

Некӯонро Фдии шӯй чу сапанд

نیکوان را فدی شوی چو سپند

Пеши мардони роҳи рухи мФрўз

پیش مردانِ راه رخ مفروز

Хештанро ту чун сапанд бисӯз

خویشتن را تو چون سپند بسوز

Хираду дайн чаҳ срсрии дорӣ

خرد و دین چه سرسری داری

Гар ту бо ҳақи сари сиррии дорӣ

گر تو با حق سرِ سَری داری

Марди гирди ниҳод худ натунд

مرد گرد نهاد خود نتند

Шери сандӯқи хеш худ шаканд

شیر صندوق خویش خود شکند

эй зи худ сайр гашта ҷўъ онаст

ای ز خود سیر گشته جوع آنست

Ваии дўто аз надам рукӯъ онаст

وی دوتا از ندم رکوع آنست

Каз тану ҷони худ барии гардӣ

کز تن و جان خود بری گردی

Гирди танҳоӣу сиррии гардӣ

گرد تنهایی و سَری گردی

Ҳеҷ манимоӣ рӯй шаҳри афрӯз

هیچ منمای روی شهر افروز

Гар намӯдӣ бирав сапанд бисӯз

گر نمودی برو سپند بسوز

Он ҷамол ту чист мастии ту

آن جمال تو چیست مستی تو

Ваон сапанд ту чист ҳастӣ ту

وان سپند تو چیست هستی تو

Лаб чу бар остон дайн бошад

لب چو بر آستان دین باشد

Исои Марям остин бошад

عیسی مریم آستین باشد

Хештанро дар ин талаби бгдоз

خویشتن را در این طلب بگداز

Дар раҳи сидқи ҷону тан дар боз

در ره صدق جان و تن در باز