Чанд гӯйии расидагӣ чаҳ буд
چند گویی رسیدگی چه بُوَد
Дар раҳи дайни гузидагӣ чаҳ буд
در ره دین گزیدگی چه بُوَد
То газандаи буии гузида на Эй
تا گزنده بوی گزیده نهای
То дарандаи буии расида на Эй
تا درنده بوی رسیده نهای
Банд бар худ наҳй гузидаи шӯй
بند بر خود نهی گزیده شوی
Пой бар сар наҳй расидаи шӯй
پای بر سر نهی رسیده شوی
Одамӣ кӣ буд газанда чаҳ ту
آدمی کی بود گزنده چه تو
Деву дад кӣ буд даранда чаҳ ту
دیو و دد کی بود درنده چه تو
Ғофилии солу моҳи мағрурӣ
غافلی سال و ماه مغروری
Даду девӣу зи одамии даврӣ
دد و دیوی و ز آدمی دوری
Солу маи кӣнаи ҷӯии ҳамчуи паланг
سال و مه کینهجوی همچو پلنگ
Халқи олами зи табъи ту дилтанг
خلق عالم ز طبع تو دلتنگ
Бар сари шоҳроҳи ҳечкасӣ
بر سر شاهراه هیچکسی
Барисӣ дар худ ва дарав нарисӣ
برسی در خود و درو نرسی
Оятӣ кард кӯфӣ аз сӯфӣ
آیتی کرد کوفی از صوفی
Ишқу рои Қурайшӣу кӯфӣ
عشق و رای قریشی و کوفی
Сӯфӣу ишқ ва дар ҳадис ҳануз
صوفی و عشق و در حدیث هنوز
Салбу эҷоби влоиҷўзу иҷўз
سلب و ایجاب ولایجوز و یجوز
Суфиёни дастҳо бароварда
صوفیان دستها برآورده
Ки балиро бало бадал карда
که بلی را بلا بدل کرده
Хокпошони ҳиҷлаи инсаш
خاکپاشانِ حجلهٔ انسش
Раҳ нишинон ҳуҷраи қудсаш
رهنشینانِ حجرهٔ قدسش
Ҳамаи бдроитони пардаи рашк
همه بدرایتان پردهٔ رشک
Ғарқа аз пой то ба сар дар ашк
غرقه از پای تا به سر در اشک
Ҳамаи арзонёни ҳалам шуда
همه ارزانیان حلم شده
Ҳамаи зиндониёни илм шуда
همه زندانیان علم شده
Хештанро фурӯ на аз гардан
خویشتن را فرو نه از گردن
То шӯии нозанин ҳар барзан
تا شوی نازنین هر برزن
Дайн бурун ояд ар гунаҳи бунаӣ
دین برون آید ار گنه بنهی
Сар падед ояд аз каллаи бунаӣ
سر پدید آید از کُله بنهی
Дидаи поки пок дайн бинад
دیدهٔ پاک پاکدین بیند
Дида чун пок шуд чунин бинад
دیده چون پاک شد چنین بیند
Хоксоранд бод соронаш
خاکسارند باد سارانش
Тоҷ доранд тоҷдоронаш
تاج دارند تاجدارانش
Аз сари ин далқи ҳафт ранг барор
از سر این دلق هفت رنگ برآر
Ҷомаи як ранги дори исои вор
جامه یک رنگ دار عیسیوار
То чу исо бар об роҳ кунӣ
تا چو عیسی بر آب راه کنی
Ҳамраҳ аз офтоб ва моҳ кунӣ
همره از آفتاب و ماه کنی
Ҳамаи худ зи хештан кам кун
همهٔ خود ز خویشتن کم کن
Вонгаҳи он дами ҳадис одам кун
وآنگه آن دم حدیث آدم کن
То буд нафаси заррае бо ту
تا بُوَد نفس ذرّهای با تو
Нарисӣ ҳеҷ гӯнаи онҷои ту
نرسی هیچگونه آنجا تو
Нафасро он ҳаво насозад ҳеҷ
نفس را آن هوا نسازد هیچ
Хез ва бе нафаси роҳро бпсич
خیز و بینفس راه را بپسیچ