Буд перӣ ба Басра дар зоҳид

بود پیری به بصره در زاهد

Ки набӯд он замони чунуи обид

که نبود آن زمان چنو عابد

Гуфт ҳар бомдод бархезам

گفت هر بامداد برخیزم

То аз ин нафас шавам бигурезам

تا از این نفسِ شوم بگریزم

Нафас гуяд маро ки ҳон эй пер

نفس گوید مرا که هان ای پیر

Чаҳ хурӣ бомдод кун тадбир

چه خوری بامداد کن تدبیر

Бозгуи мари маро ки то чаҳ хӯрам

بازگو مر مرا که تا چه خورم

Маниш гӯям ки марг ва дар гузарам

منش گویم که مرگ و در گذرم

Гуяд онгоҳи нафаси ман бо ман

گوید آنگاه نفسِ من با من

Ки чаҳ пӯшам бигӯямаш ки кафан

که چه پوشم بگویمش که کفن

Баъд аз он мари маро савол кунад

بعد از آن مر مرا سؤال کند

Орўзҳои бас маҳол кунад

آروزهای بس محال کند

Ки куҷо рафт хоҳӣ эй дили кӯр

که کجا رفت خواهی ای دل کور

Маниш гӯям хамӯш то лаби гӯр

منش گویم خموش تا لب گور

То магар бар хилофи нафаси нафас

تا مگر بر خلاف نفس نَفَس

Битавонам задани зи бими асас

بتوانم زدن ز بیم عسس

Бахи бахи онкас ки нафасро дорад

بخ بخ آنکس که نفس را دارد

Хор ва дар пеш хеш нагузорад

خوار و در پیش خویش نگذارد