Зоҳидӣ аз миён қавм битохт
زاهدی از میان قوم بتاخت
Ба сар кӯҳ рафту савмиъаи сохт
به سرِِ کوه رفت و صومعه ساخت
Рӯзӣ аз иттифоқи доноӣ
روزی از اتّفاق دانایی
Олимии пари хиради тавоноӣ
عالمی پُر خرد توانایی
Бргзшт ва бидид зоҳид ро
برگذشت و بدید زاهد را
Он чунон порсои обид ро
آن چنان پارسای عابد را
Гуфт виҳк чаро барӣни болой
گفت ویحک چرا براین بالای
Сохтстии мақому маскану ҷой
ساختستی مقام و مسکن و جای
Гуфт зоҳид ки аҳли дунёи пок
گفت زاهد که اهل دنیا پاک
Дар талаб карданаш шуданд ҳалок
در طلب کردنش شدند هلاک
Бози дунё шудааст дар парвоз
بازِ دنیا شده است در پرواز
Дар фиканда ба ҳар диёри овоз
در فکنده به هر دیار آواز
Ба забонӣ фасеҳ ме гуяд
به زبانی فصیح میگوید
Дар ҷаҳони сайд хеш ме ҷӯяд
در جهان صیدِِ خویش میجوید
Ҳар замон гуяд аҳли ?дане ро
هر زمان گوید اهل دنیی را
Ҷуфти блўӣу фарди мавло ро
جفت بلوی و فرد مولی را
Вои он кӯи зи ман ҳазар накунад
وای آن کو ز من حذر نکند
Дар талаб карданам назар накунад
در طلب کردنم نظر نکند
То нагардад чунонкӣ дар Фстот
تا نگردد چنانکه در فسطاط
Андакии мурғу боз бар ифрот
اندکی مرغ و باز بر افراط