Бўшъиби алобии имомӣ буд

بوشعیب الاُبی امامی بود

Ки варои ҳаркасии ҳамеи бстўд

که ورا هرکسی همی بستود

Қоими алилу соӣми алдҳрӣ

قائم‌الیل و صائم‌الدّهری

Ёфт аз зуҳд дар замони баҳрӣ

یافت از زهد در زمان بهری

Барда аз шаҳри савмиъа бар кӯҳ

برده از شهر صومعه برِ کوه

Ҷустаи беруни зи заҳмати анбӯҳ

جَسته بیرون ز زحمت انبوه

Занӣ аз иттифоқ рағбат кард

زنی از اتّفاق رغبت کرد

Гуфт шихои занат буд дар хӯрд

گفت شیخا زنت بود در خورد

Гар бихоҳӣ туро ҳалол шавам

گر بخواهی ترا حلال شوم

Ба қаноати туро аёл шавам

به قناعت ترا عیال شوم

Ба қаноат зем ба кам розӣ

به قناعت زیم به کم راضی

Накунам ёди неъмати мозӣ

نکنم یادِ نعمت ماضی

Гуфт бах бах равост бипасандам

گفت بخ بخ رواست بپسندم

Гар қаноат кунӣ ту хурсандам

گر قناعت کنی تو خرسندم

Бо ифофу кафофу халқи ҳисон

با عفاف و کفاف و خلق حسان

Ғояти ҳасану ояти эҳсон

غایتِ حسن و آیتِ احسان

Будаш ин зани афифаи ҷавҳараи ном

بودش این زن عفیفه جوهره نام

Ёфта аз ҳасану зеби баҳраи тамом

یافته از حسن و زیب بهره تمام

Шаҳри бгзошту азм савмиъа кард

شهر بگذاشت و عزم صومعه کرد

Қонеъ аз ҳукми чархи грдои гирд

قانع از حکم چرخ گردا گرد

Бӯрёи пора Эй фиканда бидид

بوریا پاره‌ای فکنده بدید

Ҷавҳараи бӯрё сабк барчед

جوهره بوریا سبک برچید

Мари варои бўшъиб зоҳид гуфт

مر ورا بوشعیب زاهد گفت

К-эй шудаи мари марои гиромии ҷуфт

کای شده مر مرا گرامی جفت

Аз барои чаҳ барграфтӣ фарш

از برای چه برگرفتی فرش

Ки буд хоки тираи мавзеи кафш

که بود خاک تیره موضع کفش

Гуфт баҳр салоҳ барчедам

گفت بهر صلاح برچیدم

Ки ман ин маънӣ аз ту бишунидам

که من این معنی از تو بشنیدم

Ки буд беҳтарин ҳар тоъат

که بود بهترینِ هر طاعت

Ки набошад ҳиҷобаши он соъат

که نباشد حجابش آن ساعت

Ҷбҳти бандаро зи айни туроб

جبهت بنده را ز عین تراب

Бӯрё буд дар миёнаи ҳиҷоб

بوریا بود در میانه حجاب

Буд ҳар шаби ду қурси ротб ӯ

بود هر شب دو قرص راتبِ او

Ба вазифа ки бади мъотб ӯ

به وظیفه که بُد معاتب او

Ба ду қурси ҷӯин гуҳи ифтор

به دو قرص جوین گه افطار

Буд қонеъ ҳамеша он дайндор

بود قانع همیشه آن دیندار

Бўшъиб аз қиёми шаби икрўз

بوشعیب از قیام شب یکروز

Гашти ранҷур ва буд ваии маъзӯр

گشت رنجور و بود وی معذور

Он шаб аз заъфи ҳоли он сираи мард

آن شب از ضعف حال آن سره مرد

Фарзу суннати намоз қоъд кард

فرض و سنت نماز قاعد کرد

Зани яке қурси пеши шайхи ниҳод

زن یکی قرص پیش شیخ نهاد

Қатрае сирка дод ва беш надод

قطره‌ای سرکه داد و بیش نداد

Шайх гуфт эй зани ин вазифаи ман

شیخ گفت ای زن این وظیفهٔ من

Беш аз ин сет кам чаро шуд зан

بیش از این‌ست کم چرا شد زن

Гуфт зеро намози қоъд ро

گفت زیرا نماز قاعد را

Музди як нимааст обид ро

مزد یک نیمه است عابد را

Ту намоз ар нишаста крдстӣ

تو نماز ار نشسته کردستی

Нимае аз вазифаи хўрдстӣ

نیمه‌ای از وظیفه خوردستی

Беш як нима аз вазифа махоҳ

بیش یک نیمه از وظیفه مخواه

Аз ман эй шайх кардамат огоҳ

از من ای شیخ کردمت آگاه

Ки намоз нишастаро нимӣ

که نماز نشسته را نیمی

Музд устодааст тақсимӣ

مزد استاده است تقسیمی

Чун ту нимӣ ибода бигзорӣ

چون تو نیمی عباده بگذاری

Ҷумларо музди чашм чун дорӣ

جمله را مزد چشم چون داری

Ҷумла бигзору музд ҷумла бихоҳ

جمله بگذار و مزد جمله بخواه

Варна ин тоъатаст айни гуноҳ

ورنه این طاعتست عین گناه

эй ту дар роҳи сидқ кам зи занӣ

ای تو در راه صدق کم ز زنی

Бози бистари зи ҳамчуи хештанӣ

باز بستر ز همچو خویشتنی

Мари турои зин намоз наз сари дил

مر ترا زین نماز نز سر دل

Нест ҷон канданӣ магари ҳосил

نیست جان کندنی مگر حاصل

Тоъатии кони з дил надорад рӯҳ

طاعتی کان ز دل ندارد روح

Кас надорад вуҷӯди он ба футуҳ

کس ندارد وجود آن به فتوح

Зонкаҳ дар асл худ наёяд нағз

زآنکه در اصل خود نیاید نغز

Бар сари косаи устихон бе мағз

بر سر کاسه استخوان بی‌مغز

Ҳар намозӣ ки бо халал бошад

هر نمازی که با خلل باشد

Дон ки дар ҳашар бемаҳал бошад

دان‌که در حشر بی‌محل باشد

Аз хушўъ диласт мағзи намоз

از خشوع دلست مغز نماز

Вар набошад хушўъ нест ниёз

ور نباشد خشوع نیست نیاز

Онкӣ дар банд рӯза монаду намоз

آنکه در بند روزه ماند و نماز

Бар дар ҷонаш монад қуфли ниёз

بر درِ جانش ماند قفل نیاز

Зон дар ин олами фиребу ҳавас

زان در این عالم فریب و هوس

Вондрини садҳазори солаи қафас

واندرین صدهزار ساله قفس

Дасти музеии ?ути кулоҳ ҷоҳ омад

دست موزه‌ات کلاه جاه آمد

Ки сарати бартар аз кулоҳ омад

که سرت برتر از کلاه آمد

Ҳркро дар намоз идда накӯаст

هرکرا در نماز عُدّه نکوست

Ғори мағриби сазоӣ саҷда ӯст

غار مغرب سزای سجدهٔ اوست

Рӯ қазо кун намоз бе дами оз

رو قضا کن نماز بی‌دمِ آز

Ки намозат таба шуд аз нами оз

که نمازت تبه شد از نمِ آز

Шуд зи нанги намозу рӯзаи ту

شد ز ننگ نماز و روزهٔ تو

Кафши пои ту дасти музеии ту

کفش پای تو دست موزهٔ تو

Мард бояд ки дар намоз ояд

مرد باید که در نماز آید

Хаста бо дард ва бо ниёз ояд

خسته با درد و با نیاز آید

Вар набошад хушўъу дмсозӣ

ور نباشد خشوع و دمسازی

Дев бо сблтш кунад бозӣ

دیو با سبلتش کند بازی

Лаҳни хуши дор чун ба кӯҳи ое

لحن خوش دار چون به کوه آیی

Кӯҳро бонги хар чаҳ фармое

کوه را بانگ خر چه فرمایی

Кардае дар раҳи дуои барпоӣ

کرده‌ای در ره دعا برپای

Сад ҳазорон ъўони савти сарой

صد هزاران عوان صوت سرای

Лоҷарами ҳарфи он зи кӯҳи муҷоз

لاجرم حرف آن ز کوه مجاز

Чун садои ҳам ба дамат ояд боз

چون صدا هم به دمت آید باز