эй ҷаҳони офарини ҷони орой

ای جهان آفرین جان آرای

Ваии хирадро ба сидқ роҳ намой

وی خرد را به صدق راه‌نمای

Дар биҳишти фалаки ҳамаи хомон

در بهشت فلک همه خامان

Дар биҳишти ту дӯзахи ошомон

در بهشت تو دوزخ آشامان

Бар дарат хубу зиштро чаканам

بر درت خوب و زشت را چکنم

Чун ту ҳастӣ биҳиштро чаканам

چون تو هستی بهشت را چکنم

Ки намояд дар оинаи тазвир

که نماید در آینهٔ تزویر

Ғарази нуктаи алӣаму қадир

غرض نکتهٔ علیم و قدیر

Хӯни дил чун ҷигар кунад сӯрох

خون دل چون جگر کند سوراخ

Чаҳ ҷаҳаннам чаҳ ҷмраҳи таббох

چه جهنم چه جمرهٔ طبّاخ

Дӯзах аз бим ӯ биҳишт шавад

دوزخ از بیم او بهشت شود

Хок беколбуд чу хишт шавад

خاک بی‌کالبد چو خشت شود

Ханда гарӣанд ошиқон аз ту

خنده گریند عاشقان از تو

Гиряи хнднди орифон аз ту

گریه خندند عارفان از تو

Дар ҷҳими ту ҷинати оромон

در جحیم تو جنّت آرامان

Бе ту розӣ ба ҳўръини омон

بی تو راضی به حورعین عامان

Гар ба дӯзах фиристӣ аз дар хеш

گر به دوزخ فرستی از درِ خویش

Мерӯм не ба пой бар сари хеш

میروم نی به پای بر سر خویش

Вонкаҳи амри турои хилофи орад

وانکه امر ترا خلاف آرد

Дили худ аз ғифлаташи ғилофи орад

دل خود از غفلتش غلاف آرد

Ҳамаро гоҳу кору бор аз ту

همه را گاه و کار و بار از تو

Ёр морасту мори ёр аз ту

یار مار است و مار یار از تو

На ба лотأмн аз ту сайр шавам

نه به لاتأمن از تو سیر شوم

На ба лотқнтўо далер шавам

نه به لاتقنطوا دلیر شوم

Гар кунӣ заҳр бо равонами ҷуфт

گر کنی زهر با روانم جفت

Аз шукри талх тар наёрам гуфт

از شکر تلخ‌تر نیارم گفت

Эмин аз макри ту касе бошад

ایمن از مکر تو کسی باشد

Ки фурӯмоя хасӣ бошад

که فرومایهٔ خسی باشد

Амну макри ту ҳар ду яксонаст

امن و مکر تو هر دو یکسانست

Оқил аз макри ту ҳросонст

عاقل از مکر تو هراسانست

Эмин аз макр ту нишоед буд

ایمن از مکرِ تو نشاید بود

Тоъат ва маъсият надорад суд

طاعت و معصیت ندارد سود

Эмини онкас буд ки ваии огоҳ

ایمن آنکس بُوَد که وی آگاه

Набӯд аз макри ту ба феъли гуноҳ

نبود از مکر تو به فعل گناه