Аз пас ин барроқи шавқ буд
از پس این براق شوق بُوَد
Шавқ дар гарданаш чу тавқ буд
شوق در گردنش چو طوق بُوَد
Офариниш чу гашт занадонаш
آفرینش چو گشت زندانش
Пас халосӣ талаб кунад ҷонаш
پس خلاصی طلب کند جانش
Оташяш аз дарун барафрӯзанд
آتشیش از درون برافروزند
Ки азуи ақлу ҷон ва тан сӯзанд
که ازو عقل و جان و تن سوزند
То ки худ ёри ишқ худбин аст
تا که خود یار عشق خودبین است
Бутаи тавба аз пай ин аст
بوتهٔ توبه از پی این است
Ҳаркиро кӯии ишқ ӯ тозаи сет
هرکه را کوی عشق او تازهست
Тавбае аз калиди дарвозаи сет
توبهای از کلید دروازهست
Шавқ бе ёри худ сарвар буд
شوق بییار خود سرور بُوَد
Ёри худ аз худои давр буд
یار خود از خدای دور بُوَد
Шавқи завқат ба дӯзах андозад
شوق ذوقت به دوزخ اندازد
Шавқи шавқат чу ҳур бинавозад
شوق شوقت چو حور بنوازد
Чун бурун рафт ҷони зи дарвоза
چون برون رفت جان ز دروازه
Дили куҳна азу шавад тоза
دلِ کهنه ازو شود تازه
Сӯрат аз банди табъ боз раҳад
صورت از بندِ طبع باز رهد
Дили вадиат ба рӯҳ боз диҳад
دل ودیعت به روح باز دهد
Уфтад аз сайри ҷон бе андоза
افتد از سیر جان بیاندازه
Аз замин то ба арши овоза
از زمین تا به عرش آوازه
Кард каз боди шавқ ва дард равад
کرد کز باد شوق و درد رود
Бар зан ар бугзарад чу мард равад
بر زن ار بگذرد چو مرد رود
Ҳарчӣ дар роҳи фитнаи ангезад
هرچه در راه فتنه انگیزد
Ҳамааш аз пеш роҳ бархезад
همهاش از پیش راه برخیزد
Аз паии поитобаҳ эй бшкўаҳ
از پی پایتابهای بشکوه
Пашм рангин шавад ба пешаши кӯҳ
پشم رنگین شود به پیشش کوه
Оташ ӯ зи баҳри боло ро
آتش او ز بهرِ بالا را
Бабради об рӯй дарё ро
ببرد آب روی دریا را
Чун мар ӯро азу барангезанд
چون مر او را ازو برانگیزند
Ахтарони пеш ӯ фурӯ резанд
اختران پیش او فرو ریزند
Дида ӯ чу нур раҳ бинад
دیدهٔ او چو نورِ ره بیند
Шамс дар ҷанб ӯ сияҳ бинад
شمس در جنب او سیه بیند
Баду неки андари он ҷаҳон набӯд
بد و نیک اندر آن جهان نبود
Хоку хуршед ва ахтарон набӯд
خاک و خورشید و اختران نبود
Ҳаркиро ишқи кӯй ӯ бошад
هرکه را عشق کوی او باشد
Дар дилаши ҷусту ҷӯй ӯ бошад
در دلش جست و جوی او باشد
Осмонӣ дигараш гардонанд
آسمانی دگرش گردانند
Бар заминӣ дигараш бинишонанд
بر زمینی دگرش بنشانند
Ҳар дамаши нақши куфр дайн гардад
هر دمش نقش کفر دین گردد
Ҳар нафаси осмон замин гардад
هر نفس آسمان زمین گردد
Ҳар замон шавед аз паии тагу пўӣ
هر زمان شوید از پی تگ و پوی
Ҷабраилаш ба оби ҳайвон рӯй
جبرئیلش به آب حیوان روی
Хирад аз наъраи дилаши колиў
خرد از نعرهٔ دلش کالیو
Ҳизуми барқи наъли асбаши дев
هیزم برق نعل اسبش دیو
Одамӣ сӯз гашта аз паии роҳ
آدمی سوز گشته از پی راه
Молики дард ӯ ба оташи оҳ
مالک درد او به آتشِ آه
Сар оҳаш надорад инчи сабур
سرِّ آهش ندارد ایچ صبور
Пай ӯ дар наёбади инчи ғаюр
پی او در نیابد ایچ غیور
Наъли асбаш чу гирд биндозад
نعل اسبش چو گرد بندازد
Ҷабраилаши ҳунут ҷон созад
جبرئیلش حنوط جان سازد
ӯ равон гашта сӯй олам нест
او روان گشته سوی عالم نیست
Бод фарёд кун ки як дами бист
باد فریاد کن که یک دم بیست
Мустафои истода бар раҳи ӯй
مصطفی ایستاده بر ره اوی
Аз сари лутфи раби силами гӯй
از سرِ لطف ربّ سَلّم گوی
Андари овезад аз паии ашроф
اندر آویزد از پی اِشراف
Аз дарунаши тарозуии инсоф
از درونش ترازوی اِنصاف
Об дар роҳ ӯ халил занад
آب در راه او خلیل زند
Мқръши ҷон Ҷабраил занад
مقرعش جان جبرئیل زند
Ҳамаро бози худ расонад ба худ
همه را باز خود رساند به خود
Коичи якро азу наомад бад
کایچ یک را ازو نیامد بُد
Ҳама ҳастанд ва аз ҳамаи ҳамаи давр
همه هستند و از همه همه دور
Дар набии хондае тсироломўр
در نُبی خواندهای تصیرالامور
Зу баду неки қӯт ва ҳавласт
زو بد و نیک قوّت و حولست
Амр ӯ мо ибдл алқўл аст
امر او ما یبدّل القول است
Амр ӯро тағайюрӣ набӯд
امر او را تغیّری نبود
Халқро ҷуз таҳайюрӣ набӯд
خلق را جز تحیّری نبود
Буғзу ҳақад аз сифот ӯ давраст
بغض و حقد از صفات او دورست
Ғазаби онро буд ки мақдӯраст
غضب آن را بود که مقدورست
ӯст қодир ба ҳарчӣ хоҳад хост
اوست قادر به هرچه خواهد خواست
Ҳарчӣ хоҳад кунад ки ҳукм ӯ рост
هرچه خواهد کند که حکم او راست