Дар ҳақи ҳақи ғазаб раво набӯд

در حق حقّ غضب روا نبود

Зонка соҳиби ғазаб худо набӯд

زانکه صاحب غضب خدا نبود

Ғазабу ҳақад ҳар ду маҷбуранд

غضب و حقد هر دو مجبورند

Венаи сифати ҳарду аз худо давранд

وین صفت هردو از خدا دورند

Ғазабу хашму кину ҳақаду ҳасад

غضب و خشم و کین و حقد و حسد

Нест андари сифоти фарди аҳад

نیست اندر صفات فرد اَحد

Ҳамаи раҳмат буд зи холиқи бор

همه رحمت بود ز خالق بار

Ҳаст бар бандагони худ саттор

هست بر بندگان خود ستّار

намедиҳад мари туро ба раҳмати панд

می‌دهد مر ترا به رحمت پند

Ба худат мекашад ба лутфи каманд

به خودت می‌کشد به لطف کمند

Гар ниёеи бхўондти сӯии хеш

گر نیایی بخواندت سوی خویش

Ба тлтФи биҳишти оради пеш

به تلطّف بهشت آرد پیش

Зонка ҳастӣ бад-ӣни сарои дареғ

زانکه هستی بدین سرای دریغ

Ту гирифтаи зи ҷаҳли роҳи гриғ

تو گرفته ز جهل راه گُریغ

Дар тавҳидро туе чу садаф

دُرّ توحید را تویی چو صدف

Одами тозаро шудӣ ту халаф

آدم تازه را شدی تو خلف

Гар кунӣ зойеъи он дар тавҳид

گر کنی ضایع آن در توحید

Шӯй аз муфлисии зи мояи Фарид

شوی از مفلسی ز مایه فرید

Вари ту он дарро нигаҳдорӣ

ور تو آن درّ را نگهداری

Сари зи ҳафт ва чаҳор бигзорӣ

سر ز هفت و چهار بگذاری

Ба сарвари абади рисии пас аз он

به سرور ابد رسی پس از آن

Нарасад мари турои зи халқи зиён

نرسد مر ترا ز خلق زیان

Дар замонаи ту сарфарози шӯй

در زمانه تو سرفراز شوی

Дар фазои азал чу бози шӯй

در فضای ازل چو باز شوی

Дасти шоҳон туро шавад манзил

دست شاهان ترا شود منزل

Ҳар ду поят барояд аз бен гул

هر دو پایت برآید از بُن گِل