Раҳбараст ӯу ошиқони роҳӣ

رهبر است او و عاشقان راهی

Расанаст ӯу ғофилони чоҳӣ

رسن است او و غافلان چاهی

Дар бен чоҳи ҷонатро ватан аст

در بُن چاه جانت را وطن است

Нури қуръон ба сӯй ӯ расан аст

نور قرآن به سوی او رسن است

Хез ва худро расан ба чанг овар

خیز و خود را رسن به چنگ آور

То биёбӣ наҷоти бўку магар

تا بیابی نجات بوک و مگر

Варна гаштӣ ба қаъри чоҳи ҳалок

ورنه گشتی به قعر چاه هلاک

Об ва бодат диҳад ба оташу хок

آب و بادت دهد به آتش و خاک

Ту чу Юсуф ба чоҳӣ аз шайтон

تو چو یوسف به چاهی از شیطان

Хирадати башарӣу расани қуръон

خردت بشری و رسن قرآن

Гар ҳамеи Юсуфят бояду ҷоҳ

گر همی یوسفیت باید و جاه

Чанг дар ваии зану брои зи чоҳ

چنگ در وی زن و برآی ز چاه

Ту чу Юсуф ба шоҳии арзонӣ

تو چو یوسف به شاهی ارزانی

Гардӣ онгаҳ ки сар ӯ доне

گردی آنگه که سرِّ او دانی

Родмардон расан бидон доранд

رادمردان رسن بدان دارند

То бидон оби ҷон ба дасти оранд

تا بدان آب جان به دست آرند

Ту расанро зи баҳри он созӣ

تو رسن را ز بهر آن سازی

То кунӣ баҳри нони расани бозӣ

تا کنی بهر نان رسن بازی

Кас надонад ду ҳарф аз қуръон

کس نداند دو حرف از قرآن

Бо чунин дида дар ҳазор қирон

با چنین دیده در هزار قران

Дасти ақлат чу чарх гардонаст

دست عقلت چو چرخ گردانست

Пои банди дилати тан ва ҷон аст

پای بند دلت تن و جان است

Гар турои тоҷу тахт бояду ҷоҳ

گر ترا تاج و تخت باید و جاه

Чаҳ нишинии муқӣм дар бен чоҳ

چه نشینی مقیم در بُن چاه

Юсуфи ту ба чоҳ дармондаст

یوسف تو به چاه درماندست

Дили ту сӯра сФаҳ хондаст

دل تو سورهٔ سفه خواندست

Расан аз дарди созу далв аз оҳ

رسن از درد ساز و دلو از آه

Юсуфи хешро бар ор аз чоҳ

یوسف خویش را بر آر از چاه