Бош то рӯзи арз бар яздон
باش تا روز عرض بر یزدان
Гилаи ҷон ту кунад қуръон
گلهٔ جان تو کند قرآن
Гуяд ин моҳли Мусаддиқи ту
گوید این ماحل مصدّق تو
Чанд ботил кашид бар ҳақи ту
چند باطل کشید بر حق تو
Гуяд эй кирдигор май доне
گوید ای کردگار میدانی
Ошкорои чунонкии пинҳонӣ
آشکارا چنانکه پنهانی
Шаб ва рӯзам бихонад бо фарёд
شب و روزم بخواند با فریاد
Дод як ҳарфи ман ба сидқи надод
داد یک حرف من به صدق نداد
Ҳақи наҳву маъонӣу аъроб
حق نحو و معانی و اعراب
Зу надидам ба сидқ дар миҳроб
زو ندیدم به صدق در محراب
Ҳанҷара дар сурӯд нек ояд
حنجره در سرود نیک آید
Ҷомаи ғами кабӯд нек ояд
جامهٔ غم کبود نیک آید
Ба ҷуз аз гуфту гӯии дмдмаҳ Эй
به جز از گفت و گوی دمدمهای
Нест гӯшии насиби замзама Эй
نیست گوشی نصیب زمزمهای
Гуҳи бхўондии маро ба роҳи муҷоз
گه بخواندی مرا به راه مجاز
Хираи бигушода чун харони овоз
خیره بگشاده چون خران آواز
Ки басӣ лоф зад ба даъвии мо
که بسی لاف زد به دعوی ما
Пас надонист қадари маънии мо
پس ندانست قدر معنی ما
Сӯии майдони хос асб битохт
سوی میدان خاص اسب بتاخت
Рӯй мо аз ниқоб мо нашнохт
روی ما از نقاب ما نشناخت
Бар сари кӯии мо зи зишту накӯ
بر سرِ کوی ما ز زشت و نکو
Сегӣ омад касе наомад азу
سگی آمد کسی نیامد ازو
Ақлу ҷонро ба ҳукм ман насупурд
عقل و جان را به حکم من نسپرد
Сӯии ройу ҳавои хешами барад
سوی رای و هوای خویشم برد
Гуҳ ба теғ ҳаво бахаст маро
گه به تیغ هوا بخست مرا
Гоҳ бар доми нафаси басти маро
گاه بر دام نفس بست مرا
Гуҳ ба сӯй шароб ронад маро
گه به سوی شراب راند مرا
Гуҳ ба роҳ сурӯд хонд маро
گه به راه سرود خواند مرا
Гуҳи шикастии чўчўбро сакана
گه شکستی چوچوب را سکنه
Сар ва рӯй ҳуруфам аз шикана
سر و روی حروفم از شکنه
Гуҳ чу қўол карда аз нағма
گه چو قوّال کرده از نغمه
Мутафарриқи ҳуруфам аз захма
متفرّق حروفم از زخمه
эй мудаббири зи мудаббирии чунин
ای مدبّر ز مُدبری چونین
Хоҳам инсофи ту ба явми аддӣн
خواهم انصاف تو به یومالدین
Дар сарои муҷоз аз сари ноз
در سرای مجاز از سر ناز
Гуҳ ба бозору гуҳ ба бонги намоз
گه به بازار و گه به بانگ نماز
Ҷилва кардӣ барои эъҷозӣ
جلوه کردی برای اعجازی
Гуҳ ба ҳарфӣу гуҳ ба овозӣ
گه به حرفی و گه به آوازی