Андалебони боғи он хушбӯӣ

عندلیبان باغ آن خوشبوی

Дар тараннуми табораки аллоҳи гӯй

در ترنّم تبارک‌الله گوی

Бар замони ҳукм чун шаҳон карда

بر زمان حکم چون شهان کرده

Бар замини нон чу бандагони хӯрда

بر زمین نان چو بندگان خورده

Нони ҷӯи хӯрдаи ҳамчуи мухтасарон

نان جو خورده همچو مختصران

Пас кашида зи ҳалами бори гарон

پس کشیده ز حلم بارِ گران

Халқро халқ ӯ нўидгрст

خَلق را خُلق او نویدگرست

Нури моҳ аз ҷамол ҷурм хураст

نور ماه از جمال جرم خورست

Ганҷи ҳамсояи бади дили покаш

گنج همسایه بُد دل پاکش

Ранҷ соя набӯд бар хокаш

رنج سایه نبود بر خاکش

Сад ҳазор оҳ зу шунида ҳурӣ

صد هزار آه زو شنیده حری

На алиф буд дар миёна на ҳай

نه الف بود در میانه نه هی

Ҷабраили омадаи зи сидраи буриш

جبرئیل آمده ز سدره برش

Бӯда савганди саъби ҳақ ба сараш

بوده سوگند صعب حق به سرش

Ҷуз аз ӯ кас набӯд дар башарӣ

جز از او کس نبود در بشری

Дар талаб гиря ханд ханда гарӣ

در طلب گریه خند خنده گری

Халқ ӯ зери ин саропарда

خُلق او زیر این سراپرده

Раҳмҳо карда захмҳо хӯрда

رحمها کرده زخمها خورده

Солҳо пеши чарх бо ндмӣ

سالها پیش چرخ با ندمی

Ногўоридаҳ хӯрд ҷонаши ҳаме

ناگواریده خورد جانش همی

Глшкр дошт бо ху аз дили худ

گلشکر داشت با خو از دل خود

Зон нашуд инчи ногувораши бад

زان نشد ایچ ناگوارش بد

Худ касеро ки он забон дорад

خود کسی را که آن زبان دارد

Ногўорндгӣ зиён дорад

ناگوارندگی زیان دارد

Чун забон аз зиён халқ бибаст

چون زبان از زیان خلق ببست

Рафт ва бар фавқи фарқ арш нишаст

رفت و بر فوق فرق عرش نشست

Қоматаш чун хам рукӯъ оварад

قامتش چون خم رکوع آورد

Арш дар пеш ӯ хушўъ оварад

عرش در پیش او خشوع آورد

Бтшҳди дамӣ чу бинишастӣ

بتشهّد دمی چو بنشستی

Камараи кӯҳи қофи бигусастӣ

کمرهِ کوهِ قاف بگسستی

Баҳра дода вуҷӯдро ба тамом

بهره داده وجود را به تمام

Зон лабу дидаҳо ба сини салом

زان لب و دیده‌ها به سین سلام

Бӯда баҳрӣ ҳамеша миҳробаш

بوده بحری همیشه محرابش

Оташи ишқи лами изли обаш

آتش عشقِ لم‌یزل آبش

Андари он бекаронаи дарёи бор

اندر آن بیکرانه دریا بار

Садҳазорони наҳанги мардуми хор

صدهزاران نهنگ مردم‌خوار

Чун дам аз ҳазрат суҷуд задӣ

چون دم از حضرت سجود زدی

Оташи андари ҳама вуҷӯд задӣ

آتش اندر همه وجود زدی

Худ ҷаҳони ҷумлагии туфайлаш буд

خود جهان جملگی طفیلش بود

Инсу ҷини камтарини хайлаш буд

انس و جن کمترین خیلش بود

Моҳи роҳаш хусуф напазирад

ماه راهش خسوف نپذیرد

Шамси шаръаш кусуф напазирад

شمس شرعش کسوف نپذیرد

Бартар аз фаршу арши қадараш буд

برتر از فرش و عرش قدرش بود

Қамаи арши зери садраш буд

قمهٔ عرش زیر صدرش بود

Дар раҳи Мустафо нижандӣ нест

در ره مصطفی نژندی نیست

Бартар аз қадар ӯ баландӣ нест

برتر از قدر او بلندی نیست

Дар раҳ ӯ ҳамаи суъӯд буд

در ره او همه صعود بود

Дарга ӯ сиришти авд буд

درگه او سرشت عود بود

То абади нуру ҳур дар маҳдаш

تا ابد نور و حور در مهدش

Пой баста бимонада дар аҳдаш

پای بسته بمانده در عهدش

Гар гушойанд чанбари афлок

گر گشایند چنبرِ افلاک

Шаръ ӯро аз он наёяд бок

شرع او را از آن نیاید باک

Асб гардун бимонада аз оварад

اسب گردون بمانده از آورد

МФрши шаръ ӯ нагирад гирд

مفرش شرع او نگیرد گرد

Нафасӣ каз ҳавоӣ ишқаш хост

نفسی کز هوای عشقش خاست

Тоқати он нафаси зи халқи крост

طاقت آن نفس ز خلق کراست

Шавад аз туфи он нафас чу намӯд

شود از تفّ آن نفس چو نمود

Мавҷи дарё чу оташи намруд

موج دریا چو آتش نمرود

Роҳи пайдо буд пар аз окФт

راه پیدا بود پر از آکفت

Роҳ ӯ ҷуз наҳуфта натавон рафт

راه او جز نهفته نتوان رفت

Аз паии ҷони он сари содот

از پی جان آن سرِ سادات

Уштур боркаш бидода закот

اشتر بارکش بداده زکات

эй дариғо ки дар ҷаҳони сухан

ای دریغا که در جهان سخن

Сар дар ангушт мекашад нохун

سر در انگشت می‌کشد ناخن