Шаби миъроҷ чун ба ҳазрат рафт

شب معراج چون به حضرت رفت

Бо ҳазорон ҷалол ва иззат рафт

با هزاران جلال و عزّت رفت

Чун ба рФрФ расед рӯҳи амин

چون به رفرف رسید روح امین

Ҷусти фурқати з мстФоӣ гузин

جُست فرقت ز مصطفای گزین

Ҷабраил аз мақоми маълумаш

جبرئیل از مقام معلومش

Бози гашт ва бимонад маҳрӯмаш

باز گشت و بماند محرومش

Гуфт шоҳо кунун ту худ бхром

گفت شاها کنون تو خود بخرام

Ки маро беш аз ин намонад мақом

که مرا بیش از این نماند مقام

Пеш аз ингар биёями ангуштӣ

پیش از این گر بیایم انگشتی

ё бар ин рӯй оварам пуштӣ

یا بر این روی آورم پشتی

Ҳамчуи ангушти сӯхтаи сару пушт

همچو انگشت سوخته سر و پشت

Гардадам поу панҷау ангушт

گرددم پا و پنجه و انگشت

Ҷабраили ин сухан ривоят кард

جبرئیل این سخن روایت کرد

Бо малоики ҳамин ҳикоят кард

با ملائک همین حکایت کرد

Гуфт наз аҷзи бозгаштами ман

گفت نز عجز بازگشتم من

ё бигард ниёзи гаштами ман

یا بگرد نیاز گشتم من

Мустафоро сафоу қурби киром

مصطفی را صفا و قرب کرام

Бар дар зулҷалолу алокром

بر درِ ذوالجلال و الاکرام

Чун зи кунин ба дар ниҳоди қадам

چون ز کونین به در نهاد قدم

Ҳдсонро бимонад ва монад қадам

حدثان را بماند و ماند قدم

То сафар буд дар ҳдси мо ро

تا سفر بود در حدث ما را

Мушкилаш буд дар абаси мо ро

مشکلش بود در عبث ما را

Соил ӯ буд ва ман варои мсؤўл

سائل او بود و من ورا مسؤول

Ҳар ду ҳамвора ҳомилу мҳмўл

هر دو همواره حامل و محمول

ӯ зи ман ҳолҳо ҳаме пурсед

او ز من حالها همی پرسید

Ман ҳаме шарҳ додам ончӣ бидид

من همی شرح دادم آنچه بدید

Чун қадам бар ниҳод бар кунин

چون قدم بر نهاد بر کونین

Мари марои гашти дӯхтаи айнин

مر مرا گشت دوخته عینین

Гуфтам ар зин сипас савол кунад

گفتم ار زین سپس سؤال کند

Ҳарчӣ гуяд маро завол кунад

هرچه گوید مرا زوال کند

Ҳдсонро ҷавоби осон буд

حدثان را جواب آسان بود

Лек ҷон аз қадами ҳаросон буд

لیک جان از قدم هراسان بود

Бехабар будам аз ҳадиси қадам

بی‌خبر بودم از حدیث قدم

Гашти моро заъифи пару қадам

گشت ما را ضعیف پر و قدم

Беш аз онам намонад тоби ҷавоб

بیش از آنم نماند تاب جواب

Гашт аз он ҳолу кори ман дар тоб

گشت از آن حال و کار من در تاب

ӯ бирафт ва бидид ончӣ бидид

او برفت و بدید آنچه بدید

Гуфт бо ҳақи сухан ҷавоб шунид

گفت با حق سخن جواب شنید

Ман зи нодида ва надониста

من ز نادیده و ندانسته

Боз мондам шудам забони баста

باز ماندم شدم زبان بسته

Беш аз он мари маро маҷол намонад

بیش از آن مر مرا مجال نماند

Ҳдсонро забон қол намонад

حدثان را زبان قال نماند

Зини сабаби қосири омадам зон роҳ

زین سبب قاصر آمدم زان راه

Ки набудам зи ҳоли роҳи огоҳ

که نبودم ز حال راه آگاه

Мари маро то ба халқ роҳ намӯд

مر مرا تا به خلق راه نمود

Чун гузаштами зи халқ роҳ набӯд

چون گذشتم ز خلق راه نبود

Зон мақомӣ ки ман бимонадам пас

زان مقامی که من بماندم پس

Нарасад ҳеҷ ваҳму хотири кас

نرسد هیچ وهم و خاطر کس

Чун гуҳ рафтанаш фароз омад

چون گه رفتنش فراز آمد

Ба сӯии ҳазраташ ниёз омад

به سوی حضرتش نیاز آمد

Тӯтии ҷонаш чун қафас бишикаст

طوطی جانش چون قفس بشکست

Рафт ва бар фарқ Ҷабраил нишаст

رفت و بر فرق جبرئیل نشست

Зонка дар пеш дошт роҳ наҳуфт

زانکه در پیش داشت راه نهفت

Зон ҳамеи алрФиқ алоълӣ гуфт

زان همی الرفیق الاعلی گفت

Буд муштоқи ҳазрати хилват

بود مشتاق حضرت خلوت

Сайр буд аз сарои пари офат

سیر بود از سرای پر آفت

Ҷони дайн бар парид ҷисмӣ монад

جان دین بر پرید جسمی ماند

Маънӣ шаръ рафт ва исмӣ монад

معنی شرع رفت و اسمی ماند

Чун бипардохт шахси нӯронӣ

چون بپرداخت شخص نورانی

Ҷисм ӯ боз шуд ба ҷисмонӣ

جسم او باز شد به جسمانی

Ҷисм дар роҳи пар халал кӯшад

جسم در راه پر خلل کوشد

Исм дар қисми лам изл кӯшад

اسم در قسم لم یزل کوشد

Ҳркҷо ӯ шароб дайн полуд

هرکجا او شراب دین پالود

Писари бўқҳоФаҳи қҳФш буд

پسر بوقحافه قحفش بود

Ҷон ӯ бо дилаш ба алӣин

جان او با دلش به علّیّین

Тан ӯ бо таниши рафиқу қарин

تن او با تنش رفیق و قرین

Рӯзу шаби солу моҳ дар ҳамаи кор

روز و شب سال و ماه در همه کار

Сонии аснини ази ҳумои фии алғор

ثانی اثنین اذ هما فی‌الغار

Бӯда худ бо расӯли пеш аз пайк

بوده خود با رسول پیش از پیک

Сидқи садиқро саломи алейк

صدق صدیق را سلام علیک