Рӯзи сафин чу ҳарб дар пайваст

روز صفّین چو حرب در پیوست

Гарм шуд корзори дстои даст

گرم شد کارزار دستا دست

Зуди аммор ёсир омад пеш

زود عمار یاسر آمد پیش

Ки фидо кард хоҳам ин сари хеш

که فدا کرد خواهم این سرِ خویش

Олату сози ҳарб пеш оред

آلت و ساز حرب پیش آرید

Вар шавам кушта зинда ингоред

ور شوم کشته زنده انگارید

Аз паии дайни ҷӯ ҷон кунам эсор

از پی دین جو جان کنم ایثار

Рӯзи маҳшари магари нмонми хор

روز محشر مگر نمانم خوار

Сол ӯ даргузашта аз сад ва панҷ

سال او درگذشته از صد و پنج

Теғро баркашид зуд ба ранҷ

تیغ را برکشید زود به رنج

Чашми худро ъсобаҳ Эй барбаст

چشم خود را عصابه‌ای بربست

Ба басии ранҷҳо бар асб нишаст

به بسی رنجها بر اسب نشست

Дар масоф омад ва бигуфт насаб

در مصاف آمد و بگفت نسب

Ки манам шайхи дайну пери араб

که منم شیخ دین و پیرِ عرب

Кард ҷавлон ва гуфт такбирӣ

کرد جولان و گفت تکبیری

Сифлаи мардии бузади варои тирӣ

سفله مردی بزد ورا تیری

Сабк аз асби худ бзир афтод

سبک از اسب خود بزیر افتاد

Дар замони ҷон ба ранҷ ва дард бидод

در زمان جان به رنج و درد بداد

Чун бидиданд мардро зон сон

چون بدیدند مرد را زان‌سان

Зуд бархест зон миёнаи фиғон

زود برخاست زان میانه فغان

Ки шунидем мо зи қавли расӯл

که شنیدیم ما ز قول رسول

Ки бигуфт ин сухан ба шӯии батул

که بگفت این سخن به شوی بتول

Гуфт аммор бас ҳумоюнаст

گفت عمّار بس همایونست

Қотил ӯ бидон ки малъунаст

قاتلِ او بدان که ملعونست

Ин замон кушта шуд чаҳ чора кунем

این زمان کشته شد چه چاره کنیم

Дил дар ин дарду ранҷ пора кунем

دل در این درد و رنج پاره کنیم

Ҳамаи теғу сипари биФгнднд

همه تیغ و سپر بیفگندند

Худу мғФри зи сари биФгнднд

خُود و مغفر ز سر بیفگندند

Умру ъоси ин ҳадис чун бишунид

عمر و عاص این حدیث چون بشنید

Ба ҷуз аз макри ҳеҷ чора надид

به جز از مکر هیچ چاره ندید

Гуфт занн шумо хатост чунин

گفت ظنّ شما خطاست چنین

Ин ҳама гуфт ва гӯ чарост чунин

این همه گفت و گو چراست چنین

Онкии садсоларо ба ҳарби орад

آنکه صدساله را به حرب آرد

Бешак ӯро ба куштаи ингорад

بی‌شک او را به کشته انگارد

Пас алӣ буд қотили аммор

پس علی بود قاتل عمّار

Нест ҷои маломату гуфтор

نیست جای ملامت و گفتار

Ҷумла розӣ шуданд ва бишуниданд

جمله راضی شدند و بشنیدند

Равнақи кори худ дар он диданд

رونق کار خود در آن دیدند

Онкиро макр аз ин нмт бошад

آنکه را مکر از این نمط باشد

Марди хуонеи варо ғалат бошад

مرد خوانی ورا غلط باشد

Бо чунин кас алӣ наёмизад

با چنین کس علی نیامیزد

Шояд ар ақл азу бипарҳезад

شاید ار عقل ازو بپرهیزد

Хашм ӯ меғ буд ва ӯ хуршед

خشم او میغ بود و او خورشید

Чаҳ маҳали меғро бар хуршед

چه محل میغ را برِ خورشید

ӯ зи хасмон чу ном буд аз нанг

او ز خصمان چو نام بود از ننگ

ӯ зи мардон чу лаъл буд аз санг

او ز مردان چو لعل بود از سنگ

Зон азуи хасм ӯ фурӯтар буд

زان ازو خصم او فروتر بود

Ки хирадро эмоми ҳайдар буд

که خرد را امام حیدر بود

Мардро чун зи пас буд хуршед

مرد را چون ز پس بُوَد خورشید

Соя пешӣ кунад бирав ҷовид

سایه پیشی کند برو جاوید

ӯ имомӣ зё гузид ҳаме

او امامی ضیا گزید همی

Соя зон пеш ӯ давиди ҳаме

سایه زان پیش او دوید همی

Онкии хониш ҳамеша бо нон буд

آنکه خوانش همیشه با نان بود

Ҳам дуои расӯли яздон буд

هم دعای رسول یزدان بود

ӯ чу хуршед буд хасмаши меғ

او چو خورشید بود خصمش میغ

Меғ кӯтоҳ кард аз ваии теғ

میغ کوتاه کرد از وی تیغ

ӯ зи хасмони сипари ниФкндӣ

او ز خصمان سپر نیفکندی

Ҳаламро кори басти як чанде

حلم را کار بست یک چندی

Хасмро рӯз чанд муҳлат дод

خصم را روز چند مهلت داد

Лоҷарами хасми поидоми ниҳод

لاجرم خصم پایدام نهاد