Дил қавӣ кунад зи заҳмату бим

دل قوی کند ز زحمت و بیم

Ҷузи шароби муфарраҳи таслим

جز شراب مفرّح تسلیم

Эмин онгаҳ шӯии зи меҳнату тоб

ایمن آنگه شوی ز محنت و تاب

Ки хурии шарбатии зи бодаи ноб

که خوری شربتی ز بادهٔ ناب

То нахурдӣ шароби дайни мастӣ

تا نخوردی شراب دین مستی

Чун бихӯрадӣ з ҳар балои рстӣ

چون بخوردی ز هر بلا رستی

Ваон муфарраҳ ки авлиёи созанд

وان مفرّح که اولیا سازند

Дар шифохонаи ризои созанд

در شفاخانهٔ رضا سازند

Хур ӣнҷо гуласт азуи баргард

خورِ اینجا گِلست ازو برگرد

Конкаҳ гул хӯрд равиш бошад зард

کانکه گِل خورد روش باشد زرد

То бдинҷои зи гули нпрҳизӣ

تا بدینجا ز گِل نپرهیزی

Кӣ зи гули сурх рӯй бархезӣ

کی ز گل سرخ‌روی برخیزی

Марди гули хораро чу ёд диҳад

مرد گِل‌خواره را چو یاد دهد

Охроломри ҷон ба бод диҳад

آخرالامر جان به باد دهد

Нону ҷомаи сипеди ин манзил

نان و جامهٔ سپید این منزل

Нафазояд магари сиёҳии дил

نفزاید مگر سیاهی دل

Дил кунад сахти ҷомаи нармат

دل کند سخت جامهٔ نرمت

Хӯриши хуши баради зи сари шармат

خورش خوش برد ز سر شرمت

Ту машав ғарра бар никуии пӯст

تو مشو غرّه بر نکویی پوست

Ки халқи пӯши мард халқ накӯаст

که خَلق‌پوش مرد خُلق نکوست

Нохушии хубу нағз ва зебо нест

ناخوشی خوب و نغز و زیبا نیست

Хуии хуш бо кулоҳ ва дебо нест

خوی خوش با کلاه و دیبا نیست

Нафаси ҳиссӣ ба хӯрдан арзонӣаст

نفس حسی به خوردن ارزانیست

Ғзии ҷон з хон бе нонест

غذی جان ز خوان بی‌نانیست

Ғофилони фарбеҳ аз бтр зонанд

غافلان فربه از بطر زانند

Ки ғами ҷону ҷома кам донанд

که غم جان و جامه کم دانند

Ҳар дилиро ки ғам буд маскӯн

هر دلی را که غم بُوَد مسکون

На диласт онкӣ ҳаст хонаи хӯн

نه دلست آنکه هست خانهٔ خون

Мард набӯд ки гирд худ пуед

مرد نبود که گرد خود پوید

Марди роҳи наҷот худ ҷӯяд

مرد راه نجات خود جوید

То кӣ аз кунҷи хонаи беруни ой

تا کی از کنج خانه بیرون آی

Аз чунин хонае сӯии саҳро

از چنین خانه‌ای سوی صحرا

Ман ғуломи гузидаи мардонам

من غلام گزیده مردانم

Боди доими фидоишони ҷонам

باد دایم فدایشان جانم