Дид вақте яке пароганда

دید وقتی یکی پراگنده

Зиндае зери ҷомае жанда

زنده‌ای زیر جامه‌ای ژنده

Гуфт ин ҷомаи сахти хлқонст

گفت این جامه سخت خُلقانست

Гуфт ҳаст он ман чунин зонаст

گفت هست آنِ من چنین زانست

Чун наҷӯям ҳаром ва надаҳум дайн

چون نجویم حرام و ندهم دین

Ҷома лообд набошадам ба аз ин

جامه لاابد نباشدم به از این

Ҳаст поку ҳалолу нангин рӯй

هست پاک و حلال و ننگین روی

На ҳарому палиду рангин рӯй

نه حرام و پلید و رنگین روی

Чун намозӣ ва чун ҳалол буд

چون نمازی و چون حلال بود

Он марои ҷавшани ҷалол буд

آن مرا جوشن جلال بود

Дарди иллат чу дард дайн набӯд

درد علّت چو درد دین نبود

Марди шаҳват чу мард дайн набӯд

مرد شهوت چو مرد دین نبود

Ҳунар ин дорад ин сарои сипанҷ

هنر این دارد این سرای سپنج

Шараи панҷсадаш буд кам панҷ

شره پانصدش بود کم پنج

Ишқ ӯ чун сар хато бошад

عشق او چون سرِ خطا باشد

Кӣ турои он зи ҳақ ато бошад

کی ترا آن ز حق عطا باشد

Хунаки он кас казу бидорад даст

خنک آن کس کزو بدارد دست

Набӯд ҳамчуи мо ғрўрпрст

نبود همچو ما غرورپرست