Кӣ буд ҷуз ба чашми аблаҳ вааш

کی بود جز به چشم ابله‌وش

Онкӣ ӯ ҷон ва дайн сетанд хуш

آنکه او جان و دین ستاند خوش

Шурб ӯ шар диҳад хӯриши хорӣ

شرب او شر دهد خورش خواری

Сим ӯ сам диҳад зараши зорӣ

سیم او سم دهد زرش زاری

То кӣ аз лоф ва аз ситезаи ту

تا کی از لاف و از ستیزهٔ تو

Ки маи ту маи ҳадиси резаи ту

که مه تو مه حدیث ریزهٔ تو

Ҳаст бар халқи зери ҷунбиши давр

هست بر خلق زیر جنبش دور

Чашми гармоу чашми сармои хур

چشم گرما و چشم سرما خور

Чун бурун шуд зи банди куну фасод

چون برون شد ز بند کَون و فساد

Пас биёбад зи эътидоли мурод

پس بیابد ز اعتدال مراد

Охирати ҷӯй зонка ҷӯии амл

آخرت جوی زانکه جوی امل

Охирати ҷӯии рости пари зи асал

آخرت جوی راست پر ز عسل

Варати дунё хушаст ҷои қарор

ورت دنیا خوش است جای قرار

Хуш набошад работи мардуми хор

خوش نباشد رباط مردم خوار

Он хуш ар нафаси шаҳват ва шара аст

آن خوش ار نفس شهوت و شره است

Варна ҷои бахшишам таба аст

ورنه جای بخششم تبه است

эй супурдаи бадви дилу ҳаш ро

ای سپرده بدو دل و هُش را

Чаҳ кашии сӯии худ пдркш ро

چه کشی سوی خود پدرکُش را

Падаратро бикушт дунёи зор

پدرت را بکشت دنیا زار

Зон пар озор дорад ӯ озор

زان پر آزار دارد او آزار

Куштаи фарзанду модару падарат

کشته فرزند و مادر و پدرت

Ту бадв хуш нишаста кӯи ҷигарат

تو بدو خوش نشسته کو جگرت

Аждаҳоро ба сӯии хеши макаш

اژدها را به سوی خویش مکش

Ки кашад ҷонатро сӯии оташ

که کشد جانت را سوی آتش

Ки тавонад бихонад сӯраи тин

که تواند بخواند سورهٔ تین

Хуши нафаси хуфта дар дами танин

خوش نفس خفته در دم تنّین

Андари он ҷон ки сӯзад дайн набӯд

اندر آن جان که سوزد دین نبود

Табашу тобиш яқин набӯд

تبش و تابش یقین نبود

Кара то дар сарой бўмраҳ аст

کرّه تا در سرای بومرّه است

То ба сад соли ном ӯ кара аст

تا به صد سال نام او کرّه است

Падару модари он бузурги писар

پدر و مادر آن بزرگ پسر

Мар хитобаш кунанд ҷони падар

مر خطابش کنند جان پدر

Гар кунад кӯсаи сӯии гӯри бсич

گر کند کوسه سوی گور بسیچ

Ҷаддаи ҷузи нав хаташ нагӯяд ҳеҷ

جده جز نو خطش نگوید هیچ

?дане аз рӯй зишту чашм на нек

دنیی از روی زشت و چشم نه نیک

Ҳамчуи бинӣ зангӣ омад лек

همچو بینیّ زنگی آمد لیک

Карда худро ба саҳари ҳўроФш

کرده خود را به سحر حورافش

Чобуку нағз ватару тозау хуш

چابک و نغز و ترّ و تازه و خوش

Вази даруни сӯии оқилони ҷовид

وز درون سوی عاقلان جاوید

Рӯй дорад сиёҳу мӯии сипед

روی دارد سیاه و موی سپید

Чун ҷаҳон дар ҷаҳони номардон

چون جهان در جهان نامردان

Пой бар ҷой бошу саргардон

پای بر جای باش و سرگردان

Ишқ ӯ бар ту зон асар кардаст

عشق او بر تو زان اثر کردست

Кони сиёҳа сипедтар кардаст

کان سیاهه سپیدتر کردست

Ҷоми заррину дасти пари зангор

جام زرّین و دست پر زنگار

Вондри он ҷоми заҳри ҷони аўбор

واندر آن جام زهر جان اوبار

Ту машав ғарра бар ҷамоли ҷаҳон

تو مشو غرّه بر جمال جهان

Зонка наздики оқилу нодон

زانکه نزدیک عاقل و نادان

Дар ғурураши тавонгару дарвеш

در غرورش توانگر و درویش

Рост ҳамчун хаёли ганҷи андеш

راست همچون خیال گنج اندیش

Зери бартари зи мӯш дар хона

زیر برتر ز موش در خانه

Ту чу гурбааш ҳамеи зании шона

تو چو گربه‌اش همی زنی شانه

Андарин мғкдаҳ чу аблаҳу маст

اندرین مغکده چو ابله و مست

Пои бозии гирифтае бар даст

پای بازی گرفته‌ای بر دست

Вондрўи чори пушт ва ҳафт баланд

واندرو چار پشت و هفت بلند

Бо ту ҳамшираанду хешованд

با تو همشیره‌اند و خویشاوند

Пас чу одами ту бар тану дилу ҷон

پس چو آدم تو بر تن و دل و جان

Ояи ҳурмат алайкум хон

آیهٔ حُرّمت عَلَیکُم خوان

Чун ҷаҳони модар ва ту фарзандӣ

چون جهان مادر و تو فرزندی

Гар нае габри ақд чун бандӣ

گر نه‌ای گبر عقد چون بندی

Ҳамчуи габрони ту аз барои ҷаҳон

همچو گبران تو از برای جهان

Хонда ӯро ду дидау дилу ҷон

خوانده او را دو دیده و دل و جان