Гуфтам эй эзад сиришта зи нур

گفتم ای ایزد سرشته ز نور

Ваии зи акси рухи ту дев чу ҳур

وی ز عکس رخ تو دیو چو حور

эй замон аз ту иду одина

ای زمان از تو عید و آدینه

Ваии замин аз рухи ту ойӣна

وی زمین از رخ تو آیینه

Сифатати бартар аз нафас бошад

صفتت برتر از نفس باشد

Васф кардани туро ҳавас бошад

وصف کردن ترا هوس باشد

Пас бадеъӣ ба сӯрату пайкар

پس بدیعی به صورت و پیکر

Нест дар кули кун чун ту дигар

نیست در کل کَون چون تو دگر

Аз сифати сӯрати муъоина Эй

از صفت صورت معاینه‌ای

Зонка ҳам рӯе ва ҳам оина Эй

زانکه هم رویی و هم آینه‌ای

Андари иқлӣми дайни туе ҳамвор

اندر اقلیم دین تویی هموار

Аз паии роҳи узру шукри шикор

از پی راه عذر و شکر شکار

Тӯбои мояи бахши боғи Ирам

طوبی مایه‌بخش باغ ارم

Каъбаи подшоҳи хоки ҳарам

کعبهٔ پادشاه خاک حرم

Бас баӣ нафасу баси қавии нафасӣ

بس بهی نفس و بس قوی نفسی

Ақлу ҷонии сиррии дилӣ чаҳ касе

عقل و جانی سری دلی چه کسی

Ҳбзои сӯратат ки баси хӯбӣ

حبّذا صورتت که بس خوبی

Хурмои шавкатат на маъюбӣ

خرّما شوکتت نه معیوبی

Бартар аз ҷавҳарӣ ва аз арзӣ

برتر از جوهری و از عَرَضی

Ҷумлаи коинотро ғаразӣ

جملهٔ کاینات را غرضی

Гавҳарӣ каз ту қобил қӯтаст

گوهری کز تو قابل قوتست

Бурҷи хуршед ва дарҷ ёқӯтаст

برج خورشید و دُرج یاقوتست

Хӯрдае шурбҳо зи дасти малик

خورده‌ای شربها ز دست ملک

Ҳамчуи пайғамбарони ҳниӣои лак

همچو پیغمبران هنیئاً لک

Чаҳ кунӣ пеши мудаббирии пари дард

چه کنی پیش مُدبری پر درد

Дар чунин кунҷи ганҷи бодоўрд

در چنین کنج گنج بادآورد

Кулбае ҳамчуи деви даргаи дӯд

کلبه‌ای همچو دیو درگه دود

Кардӣ аз акс рӯй нур андӯд

کردی از عکس روی نور اندود

Ман сҳое надидаам дар чоҳ

من سهایی ندیده‌ام در چاه

Бо ду хуршедами ин замон ва ду моҳ

با دو خورشیدم این زمان و دو ماه

Балии андари сарои ҷисмонӣ

بلی اندر سرای جسمانی

Ту зи ман ин ҳадис ба доне

تو ز من این حدیث به دانی

Ин буд халқу феъли перон ро

این بود خلق و فعل پیران را

Ки амирон кунанд асирон ро

که امیران کنند اسیران را

Ин чаҳ ҷой чу ту ҷаҳон байн аст

این چه جای چو تو جهان‌بین است

Гуфт худ ҷоем аз ҷаҳон ин аст

گفت خود جایم از جهان این است

Ки иморати сарои ранҷ буд

که عمارت سرای رنج بُوَد

Дар харобии мақоми ганҷ буд

در خرابی مقام گنج بُوَد

Ҷой ганҷаст мавзеи вайрон

جای گنج است موضع ویران

Саг буд саг ба ҷои ободон

سگ بود سگ به جای آبادان

Аршу фаршати сарой ва боргаҳ аст

عرش و فرشت سرای و بارگه است

Офариниши туро чаҳ коргаҳ аст

آفرینش ترا چه کارگه است

Тирагӣ бо иморатаст анбоз

تیرگی با عمارتست انباز

Нури гирд хароб гардад боз

نور گرد خراب گردد باز

Набӯд зини сарои ранҷу тъб

نبود زین سرای رنج و تعب

Моҳу хуршеди ҷузи хароби талаб

ماه و خورشید جز خراب طلب

Ки ба хонаи дурусти дрноинд

که به خانهٔ درست درنایند

Рахна ёбанд ва рӯй бинмоӣанд

رخنه یابند و روی بنمایند

Зирак аз захми даҳр хаста бааст

زیرک از زخم دهر خسته بهست

Пӯсти пари мағзи худ шикаста бааст

پوست پر مغز خود شکسته بهست

Дили зираки миёни лўз буд

دل زیرک میان لوز بود

Дили нодон чу пӯсти гўз буд

دل نادان چو پوست گوز بود

Мағз то нозукаст пӯст накӯаст

مغز تا نازکست پوست نکوست

Чун қавӣ шуд ҳиҷоб гардад пӯст

چون قوی شد حجاب گردد پوست

Санг бояд чу мард коҳил шуд

سنگ باید چو مرد کاهل شد

Мағзи нағзати зи санг ҳосил шуд

مغز نغزت ز سنگ حاصل شد

Гуфтам эй ҷони пар аз никуии ту

گفتم ای جان پر از نکویی تو

Аз куҷое маро нагӯйӣ ту

از کجایی مرا نگویی تو