Маърифатро шарафат паноҳ шумост

معرفت را شرف پناهِ شماست

Мағфиратро алаф гуноҳ шумост

مغفرت را علف گناه شماست

Одамии баҳр беғамиро нест

آدمی بهر بی‌غمی را نیست

Пой дар гули ҷузи одамиро нест

پای در گِل جز آدمی را نیست

Ҳамаи мақсӯд офариниш ӯст

همه مقصود آفرینش اوست

Аҳли таклифу ақл ва бениш ӯст

اهل تکلیف و عقل و بینش اوست

Аршу фаршу замон барои вайаст

عرش و فرش و زمان برای ویست

Венаи табаи хокдон на ҷой вайаст

وین تبه خاکدان نه جای ویست

ӯ дар ин хоки тӯда бегона аст

او در این خاک توده بیگانه است

Зонка бо ақли ёр ва ҳамхона аст

زانکه با عقل یار و همخانه است

Хандау гиря одамӣ донад

خنده و گریه آدمی داند

Зонка ӯ ранҷ ва беғамӣ донад

زانکه او رنج و بی‌غمی داند

Шодӣ аз аҳли ақл бегона аст

شادی از اهل عقل بیگانه است

Одамиро худанда аз хона аст

آدمی را خود اندُه از خانه است

Ғам дар онаст каз тани осонӣ

غم در آنست کز تن آسانی

Беғамиро ту ғами ҳамеи хуоне

بی‌غمی را تو غم همی خوانی

Ғами туро мехӯрд з бе хатарӣ

غم تو را می‌خورد ز بی‌خطری

Ту чунон кас нае ки ғам нахурӣ

تو چنان کس نه‌ای که غم نخوری

Чун туро хӯрду гашти фарбеҳи ғам

چون ترا خورد و گشت فربه غم

Ғам ту шуд фузуну мардӣ кам

غم تو شد فزون و مردی کم

Алафи ғами туе дар ин олам

علف غم تویی در این عالم

Чун ту рафтӣ алафи наёбади ғам

چون تو رفتی علف نیابد غم