Мари саронро чу томъ ва май хор

مر سران را چو طامع و می خوار

Баҳр чаҳ дардисари даҳум чу хумор

بهر چه دردسر دهم چو خمار

Май чу бо расм дар ниҳод шавад

می چو با رسم در نهاد شود

Оташу хоку об бод шавад

آتش و خاک و آب باد شود

Зон бирав чори табъ даст наёфт

زان برو چار طبع دست نیافت

Ки сӯии ҳечкас ба по нашитофт

که سوی هیچکس به پا نشتافت

Ҳаст май дар ниҳоди худ пайваст

هست می در نهاد خود پیوست

Дар кафи пои ақл ва бар сари даст

در کف پای عقل و بر سر دست

Шоҳ май бар ҷамоли тани чираи сет

شاه می بر جمال تن چیره‌ست

Моҳи ақл аз камол май хираи сет

ماه عقل از کمال می خیره‌ست

Мояи санги гарм ва сардон ӯст

مایهٔ سنگ گرم و سردان اوست

Вази паии зари маҳак мардон ӯст

وز پی زر محکّ مردان اوست

Аз кафи пари зи мӯъҷизи Мӯсо

از کف پُر ز معجز موسی

Мурда зинда кунаст чун исо

مرده زنده کنست چون عیسی

Мардро ақли дида ва додаст

مرد را عقل دیده و دادست

Ғзии рӯҳи бода ва бодаст

غذی روح باده و بادست

Зираконро дарин сарои хароб

زیرکان را درین سرای خراب

Ҳеҷ ғмхўораҳ эй мадон чу шароб

هیچ غمخواره‌ای مدان چو شراب

Бода дар пешанда устода аст

باده در پیش اندُه استاده است

Зонка ғмхўори одамӣ бода аст

زانکه غمخوار آدمی باده است

Ақлрогар сӯй ту ҳаст шиква

عقل را گر سوی تو هست شکوه

Бодаи ақли дӯстро мнкўаҳ

بادهٔ عقل دوست را منکوه

Азтарӣ туфи нишон сафро ӯст

از تری تف نشان صفرا اوست

Вази табаши нақши сӯз савдо ӯст

وز تبش نقش سوز سودا اوست

Андарин боғи хубу роғи фалак

اندرین باغ خوب و راغ فلک

Аз паии ҷғди нафасу зоғи фалак

از پی جغد نفس و زاغ فلک

Гул чу бар дасти мл ба бом диҳад

گُل چو بر دست مُل به بام دهد

То бадви буии хеш вом диҳад

تا بدو بوی خویش وام دهد

Ба машоми онкии гули бинбўид

به مشام آنکه گل بینبوید

Аз машомаши нишоти дили равед

از مشامش نشاط دل روید

Ҳаст дар роҳи фикрати оқил

هست در راه فکرت عاقل

Аз паии кашфи фитрати ғофил

از پی کشف فطرت غافل

Мадади ъушрати ҷавони мардон

مدد عشرت جوان مردان

Нақли ҳурону ноқиди мардон

نقل حرّان و ناقد مردان

Андакӣ зу азизу тндорст

اندکی زو عزیز و تندارست

Боз бисёр хор азу хораст

باز بسیار خوار ازو خوارست

То ту ӯро хурии азизаши дор

تا تو او را خوری عزیزش دار

Чун туро ӯ хӯрд Бамонаши хор

چون ترا او خورد بمانش خوار

Дил ба аҳкоми дайни супурдан ба

دل به احکام دین سپردن به

Бода хӯрдани зи вақф хӯрдан ба

باده خوردن ز وقف خوردن به

Ҳар ду чун раҳ бигирадат ба срот

هر دو چون ره بگیردت به سراط

Пас чаҳ бодаи хурӣ чаҳ вақфи работ

پس چه باده خوری چه وقف رباط

Дидае кони з тамаъ бошад пар

دیده‌ای کان ز طمع باشد پُر

Карда донад нишони пои шутур

کرده داند نشان پای شتر

Оят аз рӯй бараду ақл аз рой

آیت از روی برد و عقل از رای

Ту сӯии нон ҳануз оташи пой

تو سوی نان هنوز آتش پای

Онкӣ нон раст дар дилу ҷонаш

آنکه نان رست در دل و جانش

Бода бебода хӯрд муҳимонаш

باده بی‌باده خورد مهمانش