Он шунидӣ ки буд мардии кӯр
آن شنیدی که بود مردی کور
Одамии сӯрат ва ба феъли сутур
آدمی صورت و به فعل ستور
Рафт рӯзӣ ба сўни гармоба
رفت روزی به سون گرمابه
Монад танҳо даруни гармоба
ماند تنها درون گرمابه
Буд танҳо ба гӯша Эй бинишаст
بود تنها به گوشهای بنشست
Хрзаҳи он ғрзн овареда ба даст
خرزه آن غرزن آوریده به دست
Дилу гули коҳу кӯра аз туфу таб
دل و گل کاه و کوره از تف و تب
Озар аз хояу зи пушти аҳдб
آذر از خایه و ز پشت احدب
Чун кадуи хояу чанори ангушт
چون کدو خایه و چنار انگشت
Хрзаҳ дар шасту харбуза бар пушт
خرزه در شست و خربزه بر پشت
Ҳарзаи пиндошти кӯри худкома
هرزه پنداشت کور خودکامه
Накунад хояи дард чун ҷома
نکند خایه درد چون جامه
Сӯзанӣ тез даргирифт ба чанг
سوزنی تیز درگرفت به چنگ
Кард зии хояҳои худ оҳанг
کرد زی خایههای خود آهنگ
Сӯзан андар халид дар хоя
سوزن اندر خلید در خایه
Он чунон кӯри ҷилф бе моя
آن چنان کور جلف بیمایه
Чун зи сӯзан ба ҷонаш дард омад
چون ز سوزن به جانش درد آمد
Бо дили хеш дар набард омад
با دل خویش در نبرد آمد
Аз дили оташи зи дида бод оварад
از دل آتش ز دیده باد آورد
Иллати ҷаҳли хеш ёд оварад
علت جهل خویش یاد آورد
Ҳар замон гуфтӣ эй худои ғафур
هر زمان گفتی ای خدای غفور
Ҳастам андари ъноу ғами ранҷур
هستم اندر عنا و غم رنجور
Мари марои зини ъноу ғами фараҷи ор
مر مرا زین عنا و غم فرج آر
Дар чунин ғам маро намонад қарор
در چنین غم مرا نماند قرار
Сӯзани тезу хояи нозук
سوزن تیز و خایهٔ نازک
Бурҳонам ба фазли хеши сабк
برهانم به فضل خویش سبک
Кард мардӣ дар он миёнаи нигоҳ
کرد مردی در آن میانه نگاه
Гашт аз он аблаҳии кӯри огоҳ
گشت از آن ابلهی کور آگاه
Гуфташ эй аблаҳи кзӣу кзӣ
گفتش ای ابله کذی و کذی
эй турои ҷаҳли солу моҳи ғзӣ
ای ترا جهل سال و ماه غذی
Сӯзан аз даст бификану рстӣ
سوزن از دست بفکن و رستی
Ки азин ҷаҳли ҷону дили хстӣ
که ازین جهل جان و دل خستی
Ту зи дунёи ҳамон чунон нолӣ
تو ز دنیا همان چنان نالی
Кони чунон кӯрдили зи мҳтолӣ
کان چنان کوردل ز محتالی
Дасти з дунё бидор то барраӣ
دست ز دنیا بدار تا برهی
Хира дар кори хеш май стҳӣ
خیره در کار خویش میستهی
Гуҳ ба пой аз худаш биндозӣ
گه به پای از خودش بیندازی
Гуҳи ду даст аз тамаъи бадви ёзӣ
گه دو دست از طمع بدو یازی
наменахоҳӣ ҷаҳон валек ба қавл
مینخواهی جهان ولیک به قول
эй ҳамаи қавли ту наҷис чун бўл
ای همه قول تو نجس چون بول
эй ҳамаи қавли ту нифоқу дурӯғ
ای همه قول تو نفاق و دروغ
Пеши дунёи ту гардани андари юғ
پیش دنیا تو گردن اندر یوغ
Хунаки он каз замонаи дасти бдошт
خنک آن کز زمانه دست بداشت
Ҳуби дунё ба сӯй дил нагузошт
حب دنیا به سوی دل نگذاشت
Дард дайнаст доруии муъмин
درد دینست داروی مؤمن
Ки бадв гардад аз ҷҳими эмин
که بدو گردد از جحیم ایمن
Такя бар лиззати ҷаҳон кардан
تکیه بر لذّت جهان کردن
Чист эй хоҷаи хӯни дил хӯрдан
چیست ای خواجه خون دل خوردن
Вақт лиззат битарсӣ аз султон
وقت لذّت بترسی از سلطان
Вақт исён натарсӣ аз субҳон
وقت عصیان نترسی از سبحان
Дил манеҳ бар ҷаҳон бе маънӣ
دل منه بر جهان بیمعنی
Ки саботӣ надорад ин ?дане
که ثَباتی ندارد این دنیی