Хубро аз барои дасти фарох

خوب را از برای دستِ فراخ

Ҷовдони шохи шохи резади шох

جاودان شاخ شاخ ریزد شاخ

Зиштро аз барои ҳасрати чиз

زشت را از برای حسرت چیز

Дасту дили танг чун гузаргаи тез

دست و دل تنگ چون گذرگه تیز

Гулханиро кашида андари пӯст

گلخنی را کشیده اندر پوست

Ту гуҳаши ҷон лақаб кунӣ гуҳи дӯст

تو گهش جان لقب کنی گه دوست

Он чунон кард шаҳватати маҳҷӯб

آن چنان کرد شهوتت محجوب

Ки ндонӣ ту хӯкро аз хуб

که ندانی تو خوک را از خوب

Кард бодом дид сими танат

کرد بادام دید سیم تنت

Дили бирён чу писта дар даҳанат

دل بریان چو پسته در دهنت

Ҳарки дар дасти ин чунин дил монад

هرکه در دست این چنین دل ماند

То абади пой ӯ фурӯ гул монад

تا ابد پای او فرو گل ماند

Он бути моҳ рӯй сими андом

آن بت ماه روی سیم اندام

Чун зарат кард хуши рӯу хуши ном

چون زرت کرد خوش‌رو و خوش نام

Чун барафшонад зулфи мишкӣн ро

چون برافشاند زلف مشکین را

Бача дорад чунон дилу дайн ро

بچه دارد چنان دل و دین را

Мори тоўс рӯй ва мӯӣ орост

مار طاوس روی و موی آراست

Офият одамаст ва дил ҳаввост

عافیت آدم است و دل حوّاست

Мору тоўси комднди баҳам

مار و طاوس کامدند بهم

Ҳам ба ҳавво баданд ва ҳам бодам

هم به حوّا بدند و هم بادم

Ва он ғуломи шигарфи зебои рух

و آن غلام شگرف زیبا رخ

Бути занҷири зулфи дебои рух

بت زنجیر زلف دیبا رخ

Бишиканади машки ҷаъд ӯ пуштат

بشکند مُشک جعد او پشتت

Даст ишқаш кунад чу ангуштат

دست عشقش کند چو انگشتت

То ту он рӯй чун гулаши ёбӣ

تا تو آن روی چون گلش یابی

Хор пуштат кунад з бе хобӣ

خار پشتت کند ز بی‌خوابی

Гарчи пай барграфт аз сари даст

گرچه پی برگرفت از سرِ دست

Гарданати даст ӯ чу пои шикаст

گردنت دست او چو پای شکست

Гарчи бошад з рӯйу мӯии накӯ

گرچه باشد ز روی و موی نکو

Нон бенон хӯриш хӯрд бдхў

نان بی‌نان خورش خورد بدخو

Бабради гӯшу бинии андари кӯй

ببرد گوش و بینی اندر کوی

Сияҳии чашмашони сипедӣ рӯй

سیهی چشمشان سپیدی روی

Хуши турш аз дарун ӯ кӣна

خوش ترش از درون او کینه

Шуд гул аз акси рӯйиши ойӣна

شد گل از عکس رویش آیینه

Зон дили ҳамчуи сангаши андари тан

زان دل همچو سنگش اندر تن

Дили ту хӯни гурусна чун оҳан

دل تو خون گرسنه چون آهن

Чун шавад чашми ту чу абри азрақ

چون شود چشم تو چو ابر ازرق

Лаби худ ӯ кунад ба ханда чу барқ

لب خود او کند به خنده چو برق