Мурғу ҳур аз биҳишти абдонст

مرغ و حور از بهشت ابدانست

Ҳикмату дайн биҳишт яздонаст

حکمت و دین بهشت یزدانست

Набӯд ҷузи ҷамоли эзади қӯт

نبود جز جمال ایزد قوت

Ошиқонро ба ҷинати малакӯт

عاشقان را به جنت ملکوت

Ту чаҳ доне ки май чаҳгирӣ қӯт

تو چه دانی که می چه گیری قوت

Дар чунин дил куҷо расад малакӯт

در چنین دل کجا رسد ملکوت

Малакӯт аз паии гадоӣ ро

ملکوت از پی گدایی را

Ҷон диҳад аз паии ризоӣ ро

جان دهد از پی رضایی را

Онкӣ дар банди ҳуру ғлмонст

آنکه در بند حور و غلمانست

Нест хоҷа ки аз ғломонст

نیست خواجه که از غلامانست

Онкӣ дар сафи боргоҳи азал

آنکه در صفّ بارگاه ازل

намесарояд чу андалеби ғазал

می‌سراید چو عندلیب غزل

Чун гирифт аз сафои сФўти қӯт

چون گرفت از صفای صفوت قوت

Маликро боз донад аз малакӯт

ملک را باز داند از ملکوت

Чун надории муноҳии андари пеш

چون نداری مناهی اندر پیش

зи эҳтисоби хирад ба ҷӯи мандяш

ز احتساب خرد به جو مندیش

Ту чаҳ донеи биҳишт яздон чист

تو چه دانی بهشت یزدان چیست

Чаҳ шиносӣ ки ҷинат ҷон чист

چه شناسی که جنّت جان چیست

Кӣ баради шаҳватати туро ба биҳишт

کی برد شهوتت ترا به بهشت

Тоти ҳуру қусӯр бояду кишт

تات حور و قصور باید و کشت

Ҳамчуи барбати зи фисқу сирати зишт

همچو بربط ز فسق و سیرت زشت

Чашматони ҳашт баҳри ҳашт биҳишт

چشمتان هشت بهر هشت بهشت

эй ба дил карда дайн ба номардӣ

ای به دل کرده دین به نامردی

Чанд азин нон ва чанд азин хӯрдӣ

چند ازین نان و چند ازین خوردی

Дилии охир ба даст кун рӯзӣ

دلی آخر به دست کن روزی

Ки дарави бошиддати зи дайни сӯзӣ

که درو باشدت ز دین سوزی

Гирами ин ҷои зи девӣу зўшӣ

گیرم این جا ز دیوی و زوشی

Айби худ бар ҳамаи ҳамеи пӯшӣ

عیب خود بر همه همی پوشی

Чун рисӣ дар ҷаҳон бе чунӣ

چون رسی در جهان بی‌چونی

Айб гуяд ман инакам чунӣ

عیب گوید من اینکم چونی

Ту ҳамеи пӯши ҳамчуи оммаи халқ

تو همی پوش همچو عامهٔ خلق

Айби худ баҳри борномаҳи халқ

عیب خود بهر بارنامهٔ خلق

Пас бидон то ҳаво шавад хушнӯд

پس بدان تا هوا شود خشنود

Узр май на ки ақлам ин фармуд

عذر می نه که عقلم این فرمود

Гарчи бар худ бапушӣ аз паии фаръ

گرچه بر خود بپوشی از پی فرع

Аз даруни шарми дори шарм аз шаръ

از درون شرم‌دار شرم از شرع

Ин ҳамаи тумтароқи биҳўдст

این همه طمطراق بیهودست

Ақли ҷуз ростӣ нафармудаст

عقل جز راستی نفرمودست

Вони касоне ки мард ин роҳанд

وآن کسانی که مرد این راهند

Аз ниҳод замона огоҳанд

از نهادِ زمانه آگاهند

Ситами дӯстро чу аз дар ӯст

ستم دوست را چو از درِ اوست

Дӯст доранд ки дӯст дорад дӯст

دوست دارند که دوست دارد دوست

Хашмро аз даруни Муҳамади вор

خشم را از درون محمّد وار

Ҷуз барои шикори шаръи мадор

جز برای شکار شرع مدار

Ҳирсро сар бизан ба теғи вафо

حرص را سر بزن به تیغ وفا

Бухлро пай кун аз сафои ризо

بخل را پی کن از صفای رضا

Вони хароне ки бор гул бикашанд

وآن خرانی که بارِ گل بکشند

Шарбати сарфи кор дил бичишанд

شربت صرف کار دل بچشند

Ҳамаро бинии андарин бунёд

همه را بینی اندرین بنیاد

зи оташи дили димоғҳо пари бод

ز آتش دل دماغها پر باد

Чун барӣн дар нае сипаҳдорӣ

چون براین در نه‌ای سپهداری

Кам зи саг бонӣӣ макун борӣ

کم ز سگ‌بانئی مکن باری

Гар намирад чунин сегӣ дар ту

گر نمیرد چنین سگی در تو

Аз сегӣ кам буи ба маҳшари ту

از سگی کم بوی به محشر تو

Аз сифоти сегӣ тиҳӣ кун раг

از صفات سگی تهی کن رگ

Варна дар растхези хезии саг

ورنه در رستخیز خیزی سگ

Камтар аз саг мабош ва ҳақ бишнос

کمتر از سگ مباش و حق بشناس

Ки ба як луқма дорад аз ту сипос

که به یک لقمه دارد از تو سپاس

Хашмро дили мада ба ҷоҳи висор

خشم را دل مده به جاه ویسار

Саги девона бар дарди ҳушёр

سگ دیوانه بر درد هشیار

Бар оқил ки ёфт ақлу басар

برِ عاقل که یافت عقل و بصر

Фарбеҳии дигару варами дигар

فربهی دیگر و ورم دیگر

Набӯд чун басири марди зрир

نبود چون بصیر مرد ضریر

Нест ҳоҷати марои бад-ӣни тақрир

نیست حاجت مرا بدین تقریر

Гарчи обистании зи даври змн

گرچه آبستنی ز دور زمن

ӯ ҳам аз марги тести обистан

او هم از مرگ تست آبستن

Ҷисм фарбеҳ макун ба луқмаи хуш

جسم فربه مکن به لقمهٔ خوش

Косиби фарбеҳ чу шуд шавад саркаш

کاسب فربه چو شد شود سرکش

Рӯда каз боди гашти фарбеҳ ва тар

روده کز باد گشت فربه و تر

Бадв сӯзан шавад сабки лоғар

بدو سوزن شود سبک لاغر

Аблаҳон мондаанд бар сари пул

ابلهان مانده‌اند بر سر پل

Пой дар гули ду дасти андари ғул

پای در گِل دو دست اندر غُل

Ҳама дар оби ин ду рӯзаи ниҳод

همه در آب این دو روزه نهاد

Тоза ватар чу рӯдаи пари бод

تازه و تر چو رودهٔ پر باد

Ту дар ин хиттаи фасоду фуҷур

تو در این خطهٔ فساد و فجور

Аз дили шоди мондае ранҷур

از دل شاد مانده‌ای رنجور

Гар ту ҳастӣ зи нисбати одам

گر تو هستی ز نسبت آدم

Ҳам зи худ зой бо камар чу қалам

هم ز خود زای با کمر چو قلم

Аслро ҳам ба асли бози расон

اصل را هم به اصل باز رسان

Хуш ба хуши бахши внохўшӣ ба хасон

خوش‌به‌خوش بخش‌وناخوشی به‌خسان

Ақл ва илмаст офати манҳус

عقل و علمست آفت منحوس

Пар ва боласт фитнаи тоўс

پر و بالست فتنهٔ طاوس

Ҳарчӣ гӯйӣ на дар раҳи одам

هرچه گویی نه در ره آدم

Деву дад дида гирад андари дам

دیو و دد دیده گیرد اندر دم

Кебеки суннат ба бӯстони ниёз

کبک سنّت به بوستان نیاز

Кӣ даройад чу дар хиромади боз

کی درآید چو در خرامد باز

Гӯи сабк рӯҳ нест духтари дайн

گو سبک روح نیست دختر دین

Ҳаст андари ҷаҳони гарони кобӣн

هست اندر جهان گران کابین

Нашавад дили тиҳии зи пари гӯйӣ

نشود دل تهی ز پر گویی

Пас ту хӯнро ба хӯн чаро шӯе

پس تو خون را به خون چرا شویی

Зон туро гӯшмол дод фалак

زان ترا گوشمال داد فلک

Зери чархи каёни фарози смк

زیر چرخ کیان فراز سمک

То нагӯйӣ ҷавоби бўолҳкмон

تا نگویی جواب بوالحکمان

Вар бигӯе чу кӯҳи гӯии ҳамон

ور بگویی چو کوه گوی همان