эй гирифта ба дасти ҳирсу амл

ای گرفته به دست حرص و امل

Пери золии сари ту зери бағал

پیر زالی سر تو زیر بغل

Ду ҷаҳони онкии алавӣ ва суфлоаст

دو جهان آنکه علوی و سفلیست

Сӯрат ҳар ду боз гӯям чист

صورت هر دو باز گویم چیست

Ин яке пер танг майдонӣаст

این یکی پیر تنگ میدانیست

Вон дигар золи сбҳаҳи грдонист

وآن دگر زال سبحه گردانیست

Шукр тасбеҳ мекунад ҷовид

شکر تسبیح می‌کند جاوید

Ба ду то муҳраи сиёҳу сипед

به دو تا مهرهٔ سیاه و سپید

Ҳама бар гирди даргааш ба тавоф

همه بر گرد درگهش به طواف

Марди саҷҷодаи бофу кстии боф

مرد سجاده باف و کُستی باف

зи аблаҳони розҳош пӯшида аст

ز ابلهان رازهاش پوشیده است

Лек оқили ҳама ниўшидаҳ аст

لیک عاقل همه نیوشیده است

На ҳаме гуядат фалаки зи фароз

نه همی گویدت فلک ز فراز

Каз хирад нардбон кун ва бар тоз

کز خرد نردبان کن و بر تاز

Ҳамчуи одам барои он дам ро

همچو آدم برای آن دم را

Нардбони сози боми олам ро

نردبان ساز بام عالم را

Дар ҷаҳони хирад бар ой аз хок

در جهان خرد بر آی از خاک

Чакании кулбаи миёни коўок

چکنی کلبهٔ میان کاواک

Зери ин пардаи кабӯди мину

زیر این پردهٔ کبود منو

Панди ин роҳиб ҷаҳон бишинав

پند این راهب جهان بشنو

Ки ҳаме гуяд аз забони мурӯр

که همی گوید از زبان مرور

Ки бнгзормт ба ғори ғурур

که بنگذارمت به غار غرور

Се равонати з на стих кунам

سه روانت ز نه ستیخ کنم

Ҳамаи аъзоати чор мех кунам

همه اعضات چار میخ کنم

Пеш аз он кат барояд ин макор

پیش از آن کِت برآید این مکّار

Бирав ин ҳафту чор ва на бигзор

برو این هفت و چار و نه بگذار

Ки адад чун расед бар сари ҳад

که عدد چون رسید بر سر حد

Рӯй бинмуд боргоҳи аҳад

روی بنمود بارگاه احد

Дили зи дунёу меҳр ӯ бугсал

دل ز دنیا و مهر او بگسل

Зонкаҳ бар ҷон самаст ва дар дили сил

زآنکه بر جان سمست و در دل سل

?дане ар чаҳ фароғат ҳол аст

دنیی ار چه فراغت حال است

Офаташи фахру кибру мҳтотист

آفتش فخر و کبر و محتاتیست

Хирадати хусрав гузида кунад

خردت خسرو گزیده کند

Боз азат гадоӣ дида кунад

باز اَزت گدای دیده کند

Зор монадаст марди зии дунё

زار ماندست مرد زی دنیا

Накунад ҷустро карии дунё

نکند جُست را کری دنیا

Гар ба чашм ту ҳаст духтари хол

گر به چشم تو هست دختر خال

Ҳаст макрӯҳу зишти ботину зол

هست مکروه و زشت باطن و زال

Мада аз баҳри лофи аҳмақи вор

مده از بهر لاف احمق وار

Рухсати дайн ба рухсати динор

رخصت دین به رخصت دینار

Дил бебаргро наво нураст

دل بی برگ را نوا نورست

Бениёз аз худоӣ ва дайн давраст

بی نیاز از خدای و دین دورست

Қадари симӣ ки ҳирс нанишонд

قدر سیمی که حرص ننشاند

Фараҷи астари накӯ ҳаме донад

فرج استر نکو همی داند

Он фӣ динно бихон ва бидон

آنّ فی دیننا بخوان و بدان

Мураккабатро барон ва тез барон

مرکبت را بران و تیز بران

Садумати шавқ дар сарои фироқ

صدمت شوق در سرای فراق

Накушуд бори интизори барроқ

نکشد بار انتظار براق

Хирадатро барону дасти мадор

خردت را بران و دست مدار

Бар хиради шаръ Мустафо бигумор

بر خرد شرع مصطفی بگمار

Чун биўбордти наҳанги сқр

چون بیوباردت نهنگ سقر

Даст бар сар кунӣ наёбӣ сар

دست بر سر کنی نیابی سر

Симро дар дили инчи роҳи мада

سیم را در دل ایچ راه مده

Ба малики номаи сиёҳи мада

به ملک نامهٔ سیاه مده