Мардум аз зиракон дижам нашавад
مردم از زیرکان دژم نشود
Меҳр каз ақл буд кам нашавад
مهر کز عقل بود کم نشود
Меҳри ҷоҳил чу муҳра гардонаст
مهر جاهل چو مُهره گردانست
Меҳр каз ақл буд меҳр онаст
مِهر کز عقل بود مهر آنست
Бо ҳавои меҳри кин чаҳ дар хӯрдаст
با هوا مهر کین چه در خوردست
Ки ҳавои гоҳи гарм ва гуҳ сардаст
که هوا گاه گرم و گه سردست
Зонка гардон ва бевафо бошад
زانکه گردان و بیوفا باشد
Чун ҳавои меҳр каз ҳаво бошад
چون هوا مهر کز هوا باشد
Бо ҳавои худ ба неку бади мёмиз
با هوا خود به نیک و بد میامیز
Чун бёмихтӣ сабк бигурез
چون بیامیختی سبک بگریز
Бози вақти вафои зи неку зи бад
باز وقت وفا ز نیک و ز بد
На хирад гардад ва на меҳри хирад
نه خرد گردد و نه مهر خرد
Ҳаст бо ишқи ҳилтии дигар
هست با عشق حیلتی دیگر
Суҳбати ишқи иллатии дигар
صحبت عشق علتی دیگر
Дӯзахи онҷо ки парда бардорад
دوزخ آنجا که پرده بردارد
Муттақеи дӯстро бнгзорд
متقی دوست را بنگذارد
Донад он ҷон ки нақш Айнӣ нест
داند آن جان که نقش عینی نیست
Колохлоء чу лӣат бинӣ нест
کالاخِلاء چو لَیتَ بَینی نیست
Буғз каз суннатӣ буд дайнаст
بغض کز سنّتی بُوَد دینست
Меҳр каз иллатӣ буд кинаст
مهر کز علتی بُوَد کینست
Ту ва ман кард одамиро ду
تو و من کرد آدمی را دو
Бе ман ва ту ту ман буии ман ту
بی من و تو تو من بوی من تو
Ту туе ман манам сар рангаст
تو تویی من منم سرِ رنگست
Ту чунон ман чунин сар ҷангаст
تو چنان من چنین سرِ جنگست
Бо худӣ ҳар ду диўўш бошем
با خودی هر دو دیووش باشیم
Бе ман ва ту ман ва ту хуш бошем
بی من و تو من و تو خوش باشیم
Хуш бӯем андарин куҳани гулшан
خوش بویم اندرین کهن گلشن
Чун зи ту ту бирафту зи ман ман
چون ز تو تو برفت و ز من من
Ту ва ман гмрҳист зу парҳез
تو و من گمرهیست زو پرهیز
Дар ман ва ту ба аблаҳии моўиз
در من و تو به ابلهی ماویز
То ту худро буи набошӣ дӯст
تا تو خود را بوی نباشی دوست
Донкаҳ дар вазъи дӯсти зишт ва накӯаст
دانکه در وضع دوست زشت و نکوست
Душман аз дӯсти вақти озу ниёз
دشمن از دوست وقت آز و نیاز
Ҷуз ба суд ва зиён ндонӣ боз
جز به سود و زیان ندانی باز
Дӯстонро ба гоҳи суду зиён
دوستان را به گاه سود و زیان
Битавон дид ваозмуд тавон
بتوان دید و آزمود توان