Он шунидӣ ки дар араби маҷнӯн

آن شنیدی که در عرب مجنون

Буд бар ҳасани Лайлӣ ӯ мафтӯн

بود بر حسن لیلی او مفتون

Даъвии дӯстӣ Лайлӣ кард

دعوی دوستی لیلی کرد

Ҳамаи селои хеш блўӣ кард

همه سلوی خویش بلوی کرد

Ҳалау зод ва буд худ бгзошт

حلّه و زاد و بود خود بگذاشت

Ранҷро роҳату тараби пиндошт

رنج را راحت و طرب پنداشت

Кӯҳ ва саҳро гирифт маскани хеш

کوه و صحرا گرفت مسکن خویش

Бехабар гашта аз ғами тани хеш

بی‌خبر گشته از غم تن خویش

Чанд рӯз ӯ наёфт ҳеҷ таом

چند روز او نیافت هیچ طعام

Сайдро бар ниҳод бар раҳи дом

صید را بر نهاد بر ره دام

зи иттифоқ оҳӯе фитод ба дом

ز اتفاق آهویی فتاد به دام

Мардро ногаҳони баромади ком

مرد را ناگهان برآمد کام

Чун бидид он заъифи оҳӯ ро

چون بدید آن ضعیف آهو را

Вони чунон чашм ва рӯй некӯ ро

وآن چنان چشم و روی نیکو را

Яла кардаш сабки зи дом ӯ ро

یله کردش سبک ز دام او را

эй ҳамаи ошиқони ғулом ӯ ро

ای همه عاشقان غلام او را

Гуфт чашмаш чу чашми ёр ман аст

گفت چشمش چو چشم یار من است

Ин ки дар доми ман шикор ман аст

این که در دام من شکار من است

Дар раҳи ошиқии ҷафо на равост

در ره عاشقی جفا نه رواست

Ҳам рухи дӯст дар бало на равост

هم رخ دوست در بلا نه رواست

Чашми Лайлӣу чашми бастаи банд

چشم لیلی و چشم بستهٔ بند

Ҳаст гӯйӣ ба икдгр монанд

هست گویی به یکدگر مانند

Зини сабабро ҳаром шуд бар ман

زین سبب را حرام شد بر من

Яла кардамаш аз ин балоу мҳн

یله کردمش از این بلا و محن

Ман ғулом касе ки дар раҳи ишқ

من غلام کسی که در ره عشق

Шуд мусаллами варои шҳншаҳи ишқ

شد مسلّم ورا شهنشه عشق

Роҳи даъвӣ рӯй ту бе маънӣ

راه دعوی روی تو بی‌معنی

Нхрнд аз ту тарсами ин даъвӣ

نخرند از تو ترسم این دعوی

Кард пеши ор ва гуфт кӯтаҳ кун

کرد پیش آر و گفت کوته‌کن

Бо чунин гуфт кард ҳамраҳ кун

با چنین گفت کرد همره‌کن

Варна аз маъраз сухан бархез

ورنه از معرض سخن برخیز

Чун занони зини чунин сухан бигурез

چون زنان زین چنین سخن بگریز

Даъвии дӯстии ту бо маъбуд

دعویِ دوستی تو (دوستیت) با معبود

Пас талабкори лиззату мақсӯд

پس طلبکار لذّت و مقصود

Гар ту мақсӯди худгарӣ бар даст

گر تو مقصود خود گری بر دست

Бути парастӣ , нае худои параст

بت‌پرستی‌، نه‌ای خدای‌پرست

Гар ту фарзанди одамӣ , пас чун

گر تو فرزند آدمی‌، پس چون

Шудае бар ҷаҳони чунин мафтӯн ?

شده‌ای بر جهان چنین مفتون‌؟

Ин ҷаҳонро на мазраъати пиндошт ?

این جهان را نه مزرعت پنداشت‌؟

Оқибат худ бирафт ва ҳам бгзошт ?

عاقبت خود برفت و هم بگذاشت‌؟

Ту зи аҳволи ғофилӣ , чаҳ кунам ?

تو ز احوال غافلی‌، چه‌کنم‌؟

Аз худу асли ҷоҳилӣ , чаҳ кунам ?

از خود و اصل جاهلی‌، چه‌کنم‌؟