Буд умр нишаста рӯзии фард
بود عمّر نشسته روزی فرد
Гардиши асҳоби сафа бо ғаму дард
گردش اصحاب صفّه با غم و درد
Ҳаряк аз шодии раҳи ислом
هریک از شادی ره اسلام
Ёд мекард бар кушодаи калом
یاد میکرد بر گشاده کلام
Ҳам куҳани пер ва ҳам ҷавони тоза
هم کهن پیر و هم جوان تازه
Бардаи овоза то ба дарвоза
برده آوازه تا به دروازه
Миннатии ҷумла ёд ме карданд
منّتی جمله یاد میکردند
Фӯти айём куфр ме хӯрданд
فوت ایام کفر میخوردند
Буд ъбдоллٰаҳи умри ҳозир
بود عبداللّٰه عُمر حاضر
Лек зон дарду ранҷи бади қосир
لیک زان درد و رنج بُد قاصر
Миннатӣ кард низ бар худ ёд
منتی کرد نیز بر خود یاد
Зуд умр бирав забон бикшод
زود عمّر برو زبان بگشاد
Гуфт виҳк чаҳ лофи пошии ту
گفت ویحک چه لاف پاشی تو
Худ марин дардро чаҳ бошӣ ту
خود مرین درد را چه باشی تو
Дарди дайни ту то куҷо бошад
درد دین تو تا کجا باشد
Мари турои дард кӣ раво бошад
مر ترا درد کی روا باشد
Ту дар исломи зодау дида
تو در اسلام زاده و دیده
Талхии куфри ҳеҷ нчшидаҳ
تلخی کفر هیچ نچشیده
Дарди айёми куфри хӯрда на Эй
درد ایام کفر خورده نهای
Хештанро залил карда на Эй
خویشتن را ذلیل کرده نهای
Ин чунин дарду захм мо донем
این چنین درد و زخم ما دانیم
Зон ба дайни расӯли шодоним
زان به دین رسول شادانیم
Ночшидаҳи ту дарду миннату ор
ناچشیده تو درد و منّت و عار
Ҳеҷ нобардаи злу астҳқор
هیچ نابرده ذُل و استحقار
Нашиносӣ ту лиззати имон
نشناسی تو لذّت ایمان
Қадари имон чаҳ донеу эҳсон
قدر ایمان چه دانی و احسان
Мо шиносем кон чаҳ злӣ буд
ما شناسیم کان چه ذُلّی بود
Ваон чаҳ бандӣ ва он чаҳ ғулӣ буд
وان چه بندی و آن چه غُلّی بود
Шукр ислом кард модоним
شکر اسلام کرد مادانیم
Кини замони мард роҳ имонем
کین زمان مرد راه ایمانیم
Шери мардони ъноءи раҳи бурданд
شیر مردان عناء ره بردند
Ба ту номарди роҳи бспрднд
به تو نامرد راه بسپردند
Ту ба номардии ин раҳи дайн ро
تو به نامردی این ره دین را
Ҷумла кардӣ хароби ойин ро
جمله کردی خراب آیین را
Ба чаҳ бунаами туро ба ёри ҷавоб
به چه بنهم ترا به یار جواب
эй зи ту дайн ва шаръ гашта хароб
ای ز تو دین و شرع گشته خراب
На занӣ дар раҳи савоб ва на мард
نه زنی در ره صواب و نه مرد
На мхнс аз онат набӯд дард
نه مخنّث از آنت نبود درد