Ҳаркии шогирди рӯз шаб набӯд
هرکه شاگرد روز شب نبود
Ҷузи тиҳии даст ва беадаб набӯд
جز تهی دست و بیادب نبود
Кандарин роҳи пари шитобу қарор
کاندرین راه پر شتاب و قرار
Сабр бедаст ва пой дорад кор
صبر بیدست و پای دارد کار
Андарин раҳ чу кунад кардӣ хашм
اندرین ره چو کند کردی خشم
Даст гирад ато ва бинад чашм
دست گیرد عطا و بیند چشم
Андарин олам ва дар он олам
اندرین عالم و در آن عالم
Ҳркрои пои пеш рафтан кам
هرکرا پای پیشرفتن کم
Гарчи дар даст бдхўӣ гараваст
گرچه در دست بدخوی گروست
Мор бедасту пой рост рӯаст
مار بیدست و پای راست روست
Бози харчанг дар ғадиру баҳор
باز خرچنگ در غدیر و بحار
Ҳаст бо панҷ пои кажи рафтор
هست با پنج پای کژ رفتار
Садаф ар даст дорадӣ ё пой
صدف ار دست داردی یا پای
Кӣ шудӣ ҷой дар даҳри орой
کی شدی جای دُرِّ دهر آرای
Ҳар раҳе кат хушаст он раҳи гир
هر رهی کت خوشست آن ره گیر
Дами фарзини бимони дами шаҳи гир
دُم فرزین بمان دم شه گیر
Шоҳ бепелу асб ва бе фарзин
شاه بیپیل و اسب و بیفرزین
Хосса бе рухи нирздти хрзин
خاصه بیرخ نیرزدت خرزین
Чор табъаст чори хонаи шоҳ
چار طبعست چار خانهٔ شاه
Панҷ ҳиси шаш ҷиҳат барои сипоҳ
پنج حس شش جهت برای سپاه
ВФди умрат чу зӣ вафот шавад
وفد عمرت چو زی وفات شود
Шоҳ дар чорхонаҳ мот шавад
شاه در چارخانه مات شود
То бдонгаҳ ки мот гардад шоҳ
تا بدانگه که مات گردد شاه
Оҳ май зани зи айшу умри ?кутаа
آه میزن ز عیش و عمر کتاه
Ҳар замони ин фалаки зи баҳри ситез
هر زمان این فلک ز بهر ستیز
Зин замин гуядат ки хезу гурез
زین زمین گویدت که خیز و گریز
Варна бар нтъи гуфтану посух
ورنه بر نطع گفتن و پاسخ
Май каши ин бор ва май хури ин шаҳи рух
میکش این بار و میخور این شه رخ
Беравиш рӯй парвариш набӯд
بیروش روی پرورش نبود
Кин кашиш набӯд он чшш набӯд
کاین کشش نبود آن چشش نبود
Аввалати кӯшиши охират кашиш аст
اوّلت کوشش آخرت کشش است
Аз буруни чора аз дарун чшш аст
از برون چاره از درون چشش است
Роҳи ҳақи пари зи дайну пар кеш аст
راه حق پر ز دین و پر کیش است
?герат хуш нест роҳ дар пеш аст
گرت خوش نیست راه در پیش است
Дар миёни раҳ чу син инсонаст
در میان ره چو سین انسانست
Син чу рафт аз миёна он онаст
سین چو رفت از میانه آن آنست
Андарин раҳи рафиқи кӯи дил ро
اندرین ره رفیق کو دل را
Тӯшаи кӯи сад ҳазор манзил ро
توشه کو صد هزار منزل را
То туро нест луқмае тӯша
تا ترا نیست لقمهای توشه
Ндрўии зини смори як хӯша
ندروی زین ثمار یک خوشه
Маърифати офтоб ва ҳастӣ абр
معرفت آفتاب و هستی ابر
Роҳ бар осмону мураккаби сабр
راه بر آسمان و مَرکب صبر
Ҳаркии рухи сӯии он замин дорад
هرکه رخ سوی آن زمین دارد
Бирасадгар барроқ дайн дорад
برسد گر براقِ دین دارد
Дили гарми ту зод раҳгузараст
دل گرم تو زاد رهگذرست
Дами сарди ту бод абр бараст
دمِ سرد تو بادِ ابر برست
Мард бояд барои роҳи паноҳ
مرد باید برای راه پناه
Ҳиз бигурезад аз миёнаи роҳ
حیز بگریزد از میانهٔ راه
Роҳбари роҳро паноҳ ояд
راهبر راه را پناه آید
Музеии танги дастро шояд
موزهٔ تنگ دست را شاید
Роҳро ёри ҷилд бояду чуст
راه را یار جلد باید و چست
Хонаро ба рафиқи хўшдлу суст
خانه را به رفیق خوشدل و سست
Мард чун шуд буруни зи дарвоза
مرد چون شد برون ز دروازه
Ба рафиқи қадимаш аз тоза
به رفیق قدیمش از تازه
Бо хирадманд соз доду ситад
با خردمند ساز داد و ستد
Ки қавӣ тар шавад хиради зи хирад
که قویتر شود خرد ز خرد