Сар чаҳ пӯшӣ ки дар баҳорони гул

سر چه پوشی که در بهاران گِل

Роз пинҳон надорад андари дил

راز پنهان ندارد اندر دل

Бо баон рои зани зи баҳр баӣ

با بهان رای زن ز بهر بهی

Каз ду ақл аз Ақилаи бози раҳе

کز دو عقل از عقیله باز رهی

Каз тани дӯст дар сарои муҷоз

کز تن دوست در سرای مجاز

Ҷон бурун ояд ва наёяд роз

جان برون آید و نیاید راز

Рози мари дӯстро чу ҷон бошад

راز مر دوست را چو جان باشد

Зон чу ҷон дар дилаш ниҳон бошад

زان چو جان در دلش نهان باشد

Роз пинҳон надошт ?иҷи лбиб

راز پنهان نداشت ایج لبیب

Дар ғаму иллат аз ҳабибу табиб

در غم و علّت از حبیب و طبیب

Аз табиб ар ниҳон кунӣ ту усӯл

از طبیب ار نهان کنی تو اصول

Ба нагардӣ бимонадӣ маълул

به نگردی بماندی معلول

Ҷумла иллат бигӯӣ ва роз магӯӣ

جمله علّت بگوی و راز مگوی

Вончаҳи бишнидае ту боз магӯӣ

وآنچه بشنیده‌ای تو باز مگوی

Рози дил чу мурғу дона буд

راز دل چو مرغ و دانه بُوَد

Роз бар дил чу дӯди хона буд

راز بر دل چو دود خانه بُوَد

Дона чун мурғ хӯрд шуд ночиз

دانه چون مرغ خورد شد ناچیز

Вончаҳ бар дил ниҳода шуд чун тез

وآنچه بر دل نهاده شد چون تیز

Нараҳад ҷони ҷонати зини ду магар

نرهد جان جانت زین دو مگر

То накардӣ наонаш ҷой дигар

تا نکردی نهانش جای دگر

Бо қавии гӯ агар бигӯе роз

با قوی گو اگر بگویی راز

Зонка бошад қавии заъифи овоз

زانکه باشد قوی ضعیف آواز

Инки гуфтам чу оқилон бипазир

اینکه گفتم چو عاقلان بپذیر

Варна аз пелу хари қиёсии гир

ورنه از پیل و خر قیاسی گیر

Зиндаи сари ҷуз ба зинда насупурда сет

زنده سر جز به زنده نسپرده‌ست

Зонка сари ҷони зиндаро мурдаи сет

زانکه سر جان زنده را مُرده‌ست

Ҳарки мурдааст рози мардон ро

هرکه مرده است راز مردان را

Дар кунад пас садаф кунад ҷон ро

دُر کند پس صدف کند جان را

То садафро ба корд нишкофанд

تا صدف را به کارد نشکافند

Ҳамчуи дарёи зи мавҷ кӣ лофанд

همچو دریا ز موج کی لافند

Ту наёбӣ бхосаҳи рози мулӯк

تو نیابی بخاصه راز ملوک

Хира боҳам нишин пунбау дӯк

خیره باهم نشین پنبه و دوک