Буд мардии алил аз варамӣ

بود مردی علیل از ورمی

Ваз варам барнаёмадяш дамӣ

وز ورم برنیامدیش دمی

Рафт рӯзӣ ба назд доноӣ

رفت روزی به نزد دانایی

Зиракии пари хиради тавоноӣ

زیرکی پر خرد توانایی

Гуфт бингар ки аз чаҳ маълулам

گفت بنگر که از چه معلولم

Каз хуру хобу айши маъзулам

کز خور و خواب و عیش معزولم

Мҷсш чун бидид марди ҳаким

مجسش چون بدید مرد حکیم

Гуфт эмин нишин зандау бим

گفت ایمن نشین ز اندُه و بیم

Нест дар ботини ту ҳеҷ халал

نیست در باطن تو هیچ خلل

наменабинам зи ҳеҷ навъи илал

می‌نبینم ز هیچ نوع علل

Марди гуфто ки боз гӯям ҳол

مرد گفتا که باز گویم حال

Каз чаҳ афтод бар ман ин аҳўол

کز چه افتاد بر من این اهوال

Роздори мулӯку Подшаҳам

رازدارِ ملوک و پادشهم

Бо мизоҷи млўну тбҳм

با مزاج ملوّن و تبهم

Шаҳ Сикандар диҳад ҳамаи комам

شه سکندر دهد همه کامم

Ки варои ман гузидаи ҳҷомм

که ورا من گزیده حجّامم

Лек розӣаст дар дилами пайваст

لیک رازیست در دلم پیوست

Рӯзу шаби ҷони ниҳода бар кафи даст

روز و شب جان نهاده بر کف دست

Натавонам кушоди рози ниҳон

نتوانم گشاد راز نهان

Ки аз он бими сар буд ба замон

که از آن بیمِ سر بود به زمان

Солу маи мустаманду ғамгинам

سال و مه مستمند و غمگینم

Беш аз ин нест роҳу ойинам

بیش از این نیست راه و آیینم

Гуфт марди ҳакими рӯ танҳо

گفت مردِ حکیم رَو تنها

Бе алойиқи ниҳони сӯии саҳро

بی‌علایق نهان سوی صحرا

Чоҳсорӣ бибин хароб шуда

چاهساری ببین خراب شده

Гашта мтмўсу хушк аз об шуда

گشته مطموس و خشک از آب شده

Андари он чоҳи гӯии рози дилат

اندر آن چاه گوی راز دلت

То биёсоед ин сиришта гулат

تا بیاساید این سرشته گِلت

Марди панди ҳаким чун бишунид

مرد پند حکیم چون بشنید

Ҳамчунон кард аз онкӣ чора надид

همچنان کرد از آنکه چاره ندید

Шуд ба саҳрои бурун на донои мард

شد به صحرا برون نه دانا مرد

Аз паии дафъи ранҷу роҳати фард

از پی دفع رنج و راحت فرد

Дид чоҳии харобу холии ҷой

دید چاهی خراب و خالی جای

Дарди худро дар он шинохти давоӣ

درد خود را در آن شناخت دوای

Сари сӯй чоҳ кард ва гуфт эй чоҳ

سر سوی چاه کرد و گفت ای چاه

Рози манро нигоҳи дори нигоҳ

رازِ من را نگاه دار نگاه

Шаҳи Сикандари ду гӯши ҳамчуи харон

شه سکندر دو گوش همچو خران

Дорад инаст роз , дори ниҳон

دارد اینست راز، دار نهان

Боз гуфт ин сухани се бор ва бирафт

باز گفت این سخن سه بار و برفت

Бингар ӯро ки чун гирифт окФт

بنگر او را که چون گرفت آکفت

Зон куҳани чоҳи не банӣ бар раст

زان کهن چاه نی بُنی بر رُست

Шуд қавии неи бену баромади чуст

شد قوی نی بُن و برآمد چُست

Дид мардии шубон дар он чаҳ не

دید مردی شبان در آن چه نی

Бибаред он неу шимурдаши фӣ

ببرید آن نی و شمردش فی

Кард ное аз он неи тоза

کرد نایی از آن نی تازه

Рози дилро ки донад андоза

راز دل را که داند اندازه

Ноӣ чун дар дамид кард овоз

نای چون در دمید کرد آواز

Бо хилоиқ ки фош кардам роз

با خلایق که فاش کردم راز

Шаҳи Сикандари ду гӯш хар дорад

شه سکندر دو گوش خر دارد

Халқ аз ин роз ӯ хабар дорад

خلق از این راز او خبر دارد

Фоши гашти ин сухан ба гирди ҷаҳон

فاش گشت این سخن به گرد جهان

Марди ҳҷомро бурид забон

مردِ حجّام را برید زبان

То бадоне ки рози беҳрузон

تا بدانی که راز بهروزان

Бтар аз ҷмру оташи сӯзон

بتر از جمر و آتش سوزان

Олимии пари зи оташу туфу дӯд

عالمی پر ز آتش و تف و دود

Беҳтар аз як сухан ки рози ту буд

بهتر از یک سخن که راز تو بود