Дили худро зи тобу тобиши тамаъ

دل خود را ز تاب و تابش طمع

Тофтау тафтаи дор чун дили шамъ

تافته و تفته دار چون دل شمع

Кони фатила ки бар Фрўзндш

کان فتیله که بر فروزندش

То нашуд тофтаи нсўзндш

تا نشد تافته نسوزندش

Он набошад вале ки чун Сурхоб

آن نباشد ولی که چون سرخاب

Равад аз баҳри обрӯӣ бар об

رود از بهر آبروی بر آب

Вале онаст кӯи з худ биҷаҳад

ولی آنست کو ز خود بجهد

Пой бар об рӯй хеш наад

پای بر آب روی خویش نهد

Варна ӯ обро ҳаво дорад

ورنه او آب را هوا دارد

Дил ӯ бекалла қабо дорад

دل او بی‌کله قبا دارد

Гарчи худро ба об бисипорад

گرچه خود را به آب بسپارد

Мари ҳборо ҳаво нигаҳдорд

مر هبا را هوا نگهدارد

Гар бадви неку меҳр ва кин бошад

گر بدو نیک و مهر و کین باشد

Ҳарчӣ ҷузи дайни ҳиҷоб дайн бошад

هرچه جز دین حجاب دین باشد

Дар раҳи дайни танати ҳиҷоб ту аст

در ره دین تنت حجاب تو است

Ҳастӣ ту ?бирти ниқоб ту аст

هستی تو برت نقاب تو است

Ҳастӣ хешро з раҳ баргир

هستی خویش را ز ره برگیر

То шӯй бар ниҳод ҳастӣ мейр

تا شوی بر نهاد هستی میر

Бихўдонро зи худ чаҳ фоида аст

بیخودان را ز خود چه فایده است

Ишқу мақсӯди хеш биҳдаҳ аст

عشق و مقصود خویش بیهده است

Бе худии малики лоязолии дон

بی‌خودی ملک لایزالی دان

Млктӣ нася нест ҳолеи дон

ملکتی نسیه نیست حالی دان

Ҳаркии мақсӯдро талаб кор аст

هرکه مقصود را طلب کار است

Дар раҳи сидқи сухан бекор аст

در رهِ صدق سخن بیکار است

Дили зи мақсӯд хештан баргир

دل ز مقصود خویشتن برگیر

Ҳукмро бошу карт аз сари гир

حکم را باش و کارت از سر گیر

Нашӯй бар ниҳоди худ солор

نشوی بر نهاد خود سالار

Ба намоз ва ба рӯза бисёр

به نماز و به روزهٔ بسیار

Зонка ҳарчанд гирди баргардӣ

زانکه هرچند گرد برگردی

Зини ду ҳар лаҳзаи хоҷатар гардӣ

زین دو هر لحظه خواجه‌تر گردی

Гар ҳаме лкҳнт кунад фарбеҳ

گر همی لکهنت کند فربه

Сайр хӯрдани турои зи лкҳн ба

سیر خوردن ترا ز لکهن به

Сифати дӯстон ҳарҷое

صفت دوستان هر جایی

Чист ҷузи тирагӣу раъное

چیست جز تیرگی و رعنایی

Дӯстонро расад ки дар раҳи роз

دوستان را رسد که در ره راز

Тира рое кунад бар ғаммоз

تیره رایی کند برِ غمّاز