Тозаи андари баҳор ҳақ сӯфӣаст

تازه اندر بهار حق صوفیست

Сарв бар ҷӯйбор ҳақ сӯфӣаст

سرو بر جویبار حق صوفیست

Сӯрат сарв чист зии омма

صورت سرو چیست زی عامه

Рости қади тоза рӯйу хуши кома

راست قد تازه‌روی و خوش کامه

Сӯфӣоне ки коса пардозанд

صوفیانی که کاسه پردازند

Чашми таҳқиқро ҳама газанд

چشم تحقیق را همه گازند

Марди сӯфӣ тслФӣ набӯд

مرد صوفی تصلّفی نبود

Худ тасаввуф такаллуфӣ набӯд

خود تصوّف تکلّفی نبود

Сӯфӣоне ки аҳл асроранд

صوفیانی که اهل اسرارند

Дар дили нор ва бар сар доранд

در دل نار و بر سر دارند

Сӯфӣ онаст каз тмнӣу хост

صوفی آنست کز تمنّی و خواست

Гашти безор ва як раҳ бархест

گشت بیزار و یک ره برخاست

Се нишонаст марди сӯфӣ ро

سه نشانست مرد صوفی را

Хоҳи басарӣу хоҳи кӯфӣ ро

خواه بصری و خواه کوفی را

Аввали он кӯи савол худ накунад

اوّل آن کو سؤال خود نکند

Бад буд худ савол бад накунад

بد بُوَد خود سؤال بد نکند

Дувуми онк ар касе азу хоҳад

دوم آنک ار کسی ازو خواهد

Моҳзр бидиҳадаш ки май шояд

ماحضر بدهدش که می‌شاید

Накунад ботили он ба ману азӣ

نکند باطل آن به منّ و اذی

Ки биёбад иваз ба рӯзи ҷазо

که بیابد عوض به روز جزا

Сиўми он каз ҷаҳон шавад берун

سیوم آن کز جهان شود بیرون

Набӯд мдхри варои афзӯн

نبود مدّخر ورا افزون

Сози таҷҳиз ӯ зи неку зи бад

ساز تجهیز او ز نیک و ز بد

Ҳеҷ гӯна маъаад набошад худ

هیچ‌گونه معدّ نباشد خود

Шодмона буд ба гоҳи раҳил

شادمانه بُوَد به گاه رحیل

Набӯд хори ҳамчуи марди мъил

نبود خوار همچو مرد معیل

Буд озод аз ончӣ бигурезад

بود آزاد از آنچه بگریزد

Вончаҳи бидиҳанд халқ напазирад

وآنچه بدهند خلق نپذیرد

Ҳарчӣ бояд зи кирдигори ҷаҳон

هرچه باید ز کردگار جهان

Хоҳаду халқи азу буд ба амон

خواهد و خلق ازو بُوَد به امان

Буд аз банди ҷоҳу моли озод

بُوَد از بند جاه و مال آزاد

Рух ба сӯии ҷаҳон бе фарёд

رخ به سوی جهان بی‌فریاد

Ҳама бехону мон ва безану ҷуфт

همه بی‌خان و مان و بی زن و جفت

На мақом нишаст ва маъдан хуфт

نه مقام نشست و معدن خفت

Ҳама беборномаҳу дилшод

همه بی بارنامه و دلشاد

Ҳамаи кӯтоҳи ҷомау озод

همه کوتاه‌جامه و آزاد