Суфе аз Ироқ бо хабарӣ

صوفیی از عراق با خبری

Ба хуросон расед зии дгарӣ

به خراسان رسید زی دگری

Гуфт шихои тиқтон бар чист

گفت شیخا طریقتان بر چیست

Ператони ин замон нагӯйӣ кист

پیرتان این زمان نگویی کیست

Роҳу ойинатон маро бинмоӣ

راه و آیینتان مرا بنمای

Дарҷ дарат ба пеш ман бигушоӣ

دُرج دُرّت به پیش من بگشای

Чист ойину расму роҳи шумо

چیست آیین و رسم و راه شما

Ба ки бошад ҳамаи паноҳи шумо

به که باشد همه پناه شما

Он хуросонии ин дигарро гуфт

آن خراسانی این دگر را گفت

эй шуда бо ҳамаи Муродии ҷуфт

ای شده با همه مرادی جفت

Он насибӣ ки андар он суханем

آن نصیبی که اندر آن سخنیم

Бихӯрем он насиб ва шукр кунем

بخوریم آن نصیب و شکر کنیم

Вар наёбем ҷумла сабр кунем

ور نیابیم جمله صبر کنیم

Орзӯро ба дил дарун шиканем

آرزو را به دل درون شکنیم

Гуфт марди ироқӣ эй сираи мард

گفت مرد عراقی ای سره مرد

Ин чунин суфе нишоед кард

این چنین صوفیی نشاید کرد

Кини чунин суфе бе имон

کین چنین صوفیی بی‌ایمان

Андари иқлӣм мо кунанд сегон

اندر اقلیم ما کنند سگان

Чун биёбанд устихон бихӯранд

چون بیابند استخوان بخورند

Варна собир буванд ва даргузаранд

ورنه صابر بوند و درگذرند

Гуфт бар гӯй то шумо чаканед

گفت بر گوی تا شما چکنید

Ки ба дили давр азанда ва ҳузнед

که به دل دور از انُده و حزنید

Гуфт мо чун буд кунем эсор

گفت ما چون بُوَد کنیم ایثار

Вар набошад ба шукру истиғфор

ور نباشد به شکر و استغفار

Ҳам барӣни гӯна рӯз бигзорем

هم براین گونه روز بگذاریم

Бӯда нобӯда рафта ингорем

بوده نابوده رفته انگاریم

Роҳи мо ин буд ки башнавадӣ

راه ما این بود که بشنودی

Ин чунин шӯ ки ҳамми ту брсўдӣ

این چنین شو که هَم تو(تو هَم که) برسودی