Даст дайн кун ба илму адли қавӣ

دست دین کن به علم و عدل قوی

Чун саги пои сӯхта чаҳ дуӣ

چون سگ پای سوخته چه دوی

Ин туро гӯям эй лҳоўрӣ

این ترا گویم ای لهاوری

Каз ҷамоли ҳарими ҳақи даврӣ

کز جمال حریم حق دوری

Лекини он кас ки сина соф кунад

لیکن آن کس که سینه صاف کند

Каъба бар даргааш тавоф кунад

کعبه بر درگهش طواف کند

Ту нае ҳамчуи сайр дар як пӯст

تو نه‌ای همچو سیر در یک پوست

Барги ту чун пиёзи ту бар туаст

برگ تو چون پیاز تو بر توست

Юсуфи ту ҳануз дар чоҳаст

یوسف تو هنوز در چاهست

Каш на ҳангоми афсар ва гоҳаст

کش نه هنگام افسر و گاهست

Меҳри нодидаи моҳ кӣ шавад ӯ

مهر نادیده ماه کی شود او

Банда нобӯда шоҳ кӣ шавад ӯ

بنده نابوده شاه کی شود او

Бандаи шӯ то дамӣ забун бошӣ

بنده شو تا دمی زبون باشی

То бадоне ки шоҳ чун бошӣ

تا بدانی که شاه چون باشی

Баду некати зи бим ва аўмид аст

بد و نیکت ز بیم و اومید است

Шабу рӯзати зи хок ва хуршед аст

شب و روزت ز خاک و خورشید است

Ту ҳануз ончунон нае каз ранг

تو هنوز آنچنان نه ای کز رنگ

Аз ту дайн ва хирад надорад нанг

از تو دین و خرد ندارد ننگ

Ҳарчӣ зи оғози дил ба ранҷ буд

هرچه ز آغاز دل به رنج بُوَد

Оқибати нозу ъзу ганҷ буд

عاقبت ناز و عزّ و گنج بُوَد

Чандтар доманӣу лофу слФ

چند تر دامنی و لاف و صلف

Шармсораст одам аз ту халаф

شرمسارست آدم از تو خلف

Ту ба одам ба хилқатӣ монанд

تو به آدم به خلقتی مانند

Варна аз роҳи ҳақ нае фарзанд

ورنه از راه حق نه‌ای فرزند

Хилқатат ҳаст хилқати одам

خلقتت هست خلقت آدم

Лек маънии одамии мубҳам

لیک معنی آدمی مبهم

Модариро ки рустамӣ зояд

مادری را که رستمی زاید

Дарди зиҳ дар замонаши бгзоид

دردِ زه در زمانش بگزاید

Гурба бар ширбчаҳ бошад чир

گربه بر شیربچه باشد چیر

Шери дард чу гашти рӯзии шер

شیر درّد چو گشت روزی شیر

Гарчи он дам буд зи гурбаи румон

گرچه آن دم بود ز گربه رمان

Гурба зояд ба атсае пас аз он

گربه زاید به عطسه‌ای پس از آن

Ту зи мӯашони мадори тамаъи салоҳ

تو ز موشان مدار طمع صلاح

Кончаҳ фосиқ набошад аҳли фалоҳ

کانچه فاسق نباشد اهل فلاح