Ҳамчунин шоҳи мозӣ бо ҷӯад
همچنین شاه ماضی با جود
Носири дайни сари карами масъӯд
ناصرِ دین سرِ کرم مسعود
Гашт бар бўолҳсин мемандӣ
گشت بر بوالحسین میمندی
Мутағаййири з чунӣ ва чанде
متغیر ز چونی و چندی
Рафъ карданд мари варо дар кор
رفع کردند مر ورا در کار
Аз шайъонеи дирами ҳазор ҳазор
از شیانی درم هزار هزار
Оқибат кушта шуд бноҳқу ҷавр
عاقبت کشته شد بناحق و جور
Ҳеҷ нобӯда кор ӯро ғӯр
هیچ نابوده کار او را غور
Модарӣ пер дошт баси оҷиз
مادری پیر داشت بس عاجز
Ки набӯдӣ дуоашро ҳоҷз
که نبودی دعاش را حاجز
Шоҳро гуфт муфсидии аҳвол
شاه را گفت مُفسدی احوال
Ки кунад мрғўор ба ҷони ту завол
که کند مُرغوار به جان تو زوال
Дили ин зан ба узрҳо хуш кун
دل این زن به عذرها خوش کن
Кӣнаро дар дилат Маяфкан бен
کینه را در دلت میفکن بُن
Шоҳи як шаб саҳаргаҳӣ бархест
شاه یک شب سحرگهی برخاست
Бар зан рафту узри рафтаи бхўост
برِ زن رفت و عذر رفته بخواست
Гуфт бад кардаму пушаймонам
گفت بد کردم و پشیمانم
Зини сабаб бад махоҳ брҷонм
زین سبب بد مخواه برجانم
Рафтанӣ рафт вена қазо бишитофт
رفتنی رفت وین قضا بشتافت
Тир бигузашта чун тавон дарёфт
تیر بگذشته چون توان دریافت
Низ бар ман дуои бад ту макун
نیز بر من دعای بد تو مکن
Бӯданӣ буд дар наварди сухан
بودنی بود در نورد سخن
Перзан гуфт кӣ ҷаҳонро шоҳ
پیرزن گفت کی جهان را شاه
Аз манӣ зини сабаби ту узр махоҳ
از منی زین سبب تو عذر مخواه
Чун кунам ман дуои бади ҳошо
چون کنم من دعای بد حاشا
ё занами мрғўои бади ҳошо
یا زنم مُرغوای بد حاشا
Мейри мозии бадви ҳамеи ?дане
میرِ ماضی بدو همی دنیی
Доду т низ додяш уқбо
داد و ت نیز دادیش عقبی
?данеу уқбо аз шумо дорем
دنیی و عقبی از شما داریم
Ҳақи ин кӣ бихира бигзорем
حق این کی بخیره بگذاریم
Ёфтаст аз туу падари писарам
یافتست از تو و پدر پسرم
?данеу уқбои ин ғам аз чаҳ хӯрам
دنیی و عقبی این غم از چه خورم
Ба талофии моли ?данеу дайн
به تلافی مال دنیی و دین
Кӣ кунам хирае малики нафрин
کی کنم خیره ای ملک نفرین
ӯ ҷаҳон дод ва ту шаҳодату аҷр
او جهان داد و تو شهادت و اجر
Нест ҷои ғаму маломату заҷр
نیست جای غم و ملامت و زجر
Нест андешае зи ман бҳлӣ
نیست اندیشهای ز من بحلی
Аз туам нест зини сабаби хаҷалӣ
از توام نیست زین سبب خجلی
Ҳоши ллٰаҳ ки ман бадат гӯям
حاشللّٰه که من بدت گویم
ё заволи камол ту ҷӯям
یا زوال کمالِ تو جویم
Шоҳи озодаи ин сухан бишунид
شاه آزاده این سخن بشنید
Перзанро ба модарӣ багазед
پیرزن را به مادری بگزید
Зон хиҷолат ба дил пушаймон шуд
زان خجالت به دل پشیمان شد
Чашмаш аз ҳоли рафта гирён шуд
چشمش از حال رفته گریان شد
Хӯни ноҳақ нигар нарезӣ ҳеҷ
خون ناحق نگر نریزی هیچ
Варна нори ҷҳимро ббсич
ورنه نار جحیم را ببسیچ
Хӯни ноҳақи зи корҳости бтар
خون ناحق ز کارهاست بتر
Хӯн ноҳақ кунадат зеру зибр
خون ناحق کندت زیر و زبر