Гуфт як рӯзи кӯфӣӣ ба Њишом

گفت یک روز کوفیی به هشام

К-эии зи мо ҳамчуи шери хӯни ошом

کای ز ما همچو شیر خون آشام

Зинда бошем ҷони мо ту хурӣ

زنده باشیم جان ما تو خوری

Чун бимирем моли мо ту барӣ

چون بمیریم مال ما تو بری

Шуд аз ин дасти ҷаври сахти камон

شد از این دست جور سخت کمان

Олимии сусти пойу саргардон

عالمی سست پای و سرگردان

Ту дар ин даври ҷаври султонӣ

تو در این دَور جور سلطانی

Кор бар вифқи табъ май ронӣ

کار بر وفق طبع می رانی

Сими дарвеш ва бева оварадӣ

سیم درویش و بیوه آوردی

Ҳалқаи фараҷ астарон кардӣ

حلقهٔ فرج استران کردی

Шаҳр аз ин зулму ҷаври гашти хароб

شهر از این ظلم و جور گشت خراب

Халқ аз ин офтоб шуд симоб

خلق از این آفتاب شد سیماب

Мардумони қуфл ва пурҳ биниҳоданд

مردمان قفل و پرّه بنهادند

То калиди ҷаҳон туро доданд

تا کلید جهان ترا دادند

Рӯстои пари з бе навоеи тест

روستا پُر ز بی‌نوایی تست

Ҳркҷои масҷидии гадои тест

هرکجا مسجدی گدایی تست

На ҳаме то абад нахоҳӣ зист

نه همی تا ابد نخواهی زیست

Пас бад-ӣни панҷ рӯзаи малик ин чист

پس بدین پنج روزه ملک این چیست

эй ба ботили зи деви бардаи сабақ

ای به باطل ز دیو بُرده سبق

Сояи ботилӣ на сояи ҳақ

سایهٔ باطلی نه سایهٔ حق

Рӯз маҳшар бигӯ чаҳ узри оре

روز محشر بگو چه عذر آری

Зини такаббур ба халқу ҷабборӣ

زین تکبّر به خلق و جبّاری

Бо чунин ҷавр дар вилояти ту

با چنین جور در ولایت تو

Маи туу маи сипоҳу рояти ту

مه تو و مه سپاه و رایت تو

Бар сари мо дар ин сипанҷи сарой

بر سرِ ما در این سپنج سرای

Корсозу нигоҳбони худоӣ

کارساز و نگاهبان خدای

Гар туе пас макаши зи мо рагу пай

گر تویی پس مکش ز ما رگ و پی

Вари худоисти шарми дор аз вай

ور خداییست شرم‌دار از وی

Мари туро бар ҷаҳон бидон багумошт

مر ترا بر جهان بدان بگماشت

Ки бади золимони зи мо бардошт

که بدِ ظالمان ز ما برداشت

Чун ту бар халқи ҷавр ва зулм кунӣ

چون تو بر خلق جور و ظلم کنی

Бехи адл аз миён мо бикунӣ

بیخ عدل از میان ما بکنی

Зоби чашми ман гадоӣ битарс

زاب چشم من گدای بترس

Варна аз оташ худоӣ битарс

ورنه از آتش خدای بترس

Дили дарвеш ношикеб шуд

دل درویش ناشکیبا شد

То либос ту хаз ва дебо шуд

تا لباس تو خزّ و دیبا شد

Дар дили беваи нолши кашкин

در دل بیوه نالش کشکین

Ту пас пушти болаши мишкӣн

تو پس پشت بالش مشکین

Хон мо аз ту шуд сиёҳ чу шаб

خوان ما از تو شد سیاه چو شب

Нони тугар сипед шуд чаҳ аҷаб

نان تو گر سپید شد چه عجب

Ин чаҳ мастӣаст аз бухори ду дард

این چه مستیست از بخار دو دُرد

Ки на чун дигарон нахоҳӣ мард

که نه چون دیگران نخواهی مرد

Чанд хоҳӣ ба дарди моро сӯхт

چند خواهی به درد ما را سوخت

Ки на моро худоӣ бар ту фурухт

که نه ما را خدای بر تو فروخت

Пеши Њишоми кӯфӣ аз зҷрӣ

پیش هشام کوفی از ضجری

Ин бигуфт ва баҳоиҳои гарӣ

این بگفت و به های های گری

Гарм шуд зон ҳадиси сарди Њишом

گرم شد زان حدیث سرد هشام

Лекин аз ҳалам нӯш кард он ҷом

لیکن از حلم نوش کرد آن جام

Гуфт хоҳанд кеҳтарони инсоф

گفت خواهند کهتران انصاف

Лек наз рӯй ҷаҳлу истихфоф

لیک نز روی جهل و استخفاف

Он шунӯдами ман аз ту ин дидам

آن شنودم من از تو این دیدم

Онат бхшўдм инат бахшедам

آنت بخشودم اینت بخشیدم

Лек зини пас чу додхоҳии хост

لیک زین پس چو دادخواهی خواست

Ба таъаммул нигоҳ кун чапу рост

به تأمّل نگاه کن چپ و راست

Ситам аз маслиҳат надонад ом

ستم از مصلحت نداند عام

Интиқом аз адаб надонад хом

انتقام از ادب نداند خام

Конкаҳ ӯ дониш ва хатар дорад

کانکه او دانش و خطر دارد

Молаши шоҳи тоҷ сар дорад

مالش شاه تاج سر دارد

Офтоби асли ҷанг ва ганҷ омад

آفتاب اصل جنگ و گنج آمد

Гарчи хафоаши азу ба ранҷ омад

گرچه خفاش ازو به رنج آمد

Офтобӣ ки бар ҷаҳон гардад

آفتابی که بر جهان گردد

Баҳри хафоаш кӣ ниҳон гардад

بهر خفاش کی نهان گردد

эй ки иқболи шоҳи дидстӣ

ای که اقبال شاه دیدستی

АлзФри алзФри шнидстӣ

الظفر الظفر شنیدستی

Ҳам бибин хашми шоҳ дар ҳар дам

هم ببین خشم شاه در هر دم

Алҳзри алҳзр ҳаме хон ҳам

الحذر الحذر همی خوان هم

Ҳар замони пеш шоҳ доду ситам

هر زمان پیش شاه داد و ستم

Чори қул бар чаҳор табъ бидам

چار قُل بر چهار طبع بدم

Шоҳ агар хондат гурези мҷўӣ

شاه اگر خواندت گریز مجوی

Вар баранд раҳ ситез мапуӣ

ور براند ره ستیز مپوی

Бо хирадро зи шаҳи сабурӣ ба

با خرد را ز شه صبوری به

Бехирадро зи шоҳи даврӣ ба

بی‌خرد را ز شاه دوری به

Ба ҷадал дар ҳадиси шаҳи моўиз

به جدل در حدیث شه ماویز

Теғ ту кунад ба ки хусрави тез

تیغ تو کند به که خسرو تیز

Ҳарки бе ақли садри шоҳони ҷуст

هرکه بی‌عقل صدر شاهان جُست

Пел бар новдон буд ба дуруст

پیل بر ناودان بود به درست

Коўли саф бар онкасӣ монад

کاوّل صف بر آنکسی ماند

Кохри корҳо накӯ донад

کاخر کارها نکو داند

Моли баҳри замонаи дори нигоҳ

مال بهر زمانه دار نگاه

Хирад аз баҳри поси хизмати шоҳ

خرد از بهر پاس خدمت شاه

Зонка баҳри қавоми тахту кулоҳ

زانکه بهر قوام تخت و کلاه

Баси фариза буд сиёсати шоҳ

بس فریضه بُوَد سیاست شاه

Каз паии назми ин гулин мФрш

کز پی نظم این گلین مفرش

Бар бодасту пои оби оташ

بَرِ بادست و پای آب آتش

эй бародари ту панд ман бишинав

ای برادر تو پند من بشنو

Вази з ман нашнавӣ се ки ба ду ҷӯ

وز ز من نشنوی سه که به دو جو