Шоҳи Маҳмӯди зоўлӣ ба шикор

شاه محمود زاولی به شکار

Рафт рӯзии зи рӯзгори баҳор

رفت روزی ز روزگار بهار

Бо гуруҳеи зи хоссагони сипоҳ

با گروهی ز خاصگان سپاه

Кард нахчир шоҳ дод паноҳ

کرد نخچیر شاه داد پناه

Аз бар шоҳ оҳӯе бархест

از برِ شاه آهویی برخاست

Ки ба ҷустан ту гуфте ки сабост

که به جستن تو گفتیی که صباست

Гарм кард асби шоҳ аз паии сайд

گرم کرد اسب شاه از پی صید

То кунад мари варои сабктар қайд

تا کند مر ورا سبکتر قید

Бораи шоҳ ҳарчӣ беш шитофт

بارهٔ شاه هرچه بیش شتافت

Гирди сайди даванда камтар ёфт

گرد صید دونده کمتر یافت

То ҷудои гашти шаҳи зи лашкари хеш

تا جدا گشت شه ز لشکر خویش

Пай оҳӯ надид дар бар хеш

پی آهو ندید در برِ خویش

Дар паии сайд чунки шуд ҳайрон

در پی صید چونکه شد حیران

Сӯии лашкари з раҳ битофт Аннан

سوی لشکر ز ره بتافت عنان

Буд бирони диҳӣ ба раҳи андар

بود بیران دهی به ره اندر

Аз иморат дарав намонда асар

از عمارت درو نمانده اثر

Шоҳро обдст ҳоҷат кард

شاه را آبدست حاجت کرد

Сӯии биронаҳи даҳ иродат кард

سوی بیرانه ده ارادت کرد

Ронад бора дар он даҳ вайрон

راند باره در آن ده ویران

Чун сӯии сайди оҳӯони шерон

چون سوی صید آهوان شیران

Омад аз борагии фурӯ чун бод

آمد از بارگی فرو چون باد

Асби дарбасту банди хеши кушод

اسب دربست و بند خویش گشاد

Чунки фориғ шуд аз мурод бирафт

چونکه فارغ شد از مراد برفت

То ба лашкар равад чу боди бтФт

تا به لشکر رود چو باد بتفت

Пас чу наздик бора омад шоҳ

پس چو نزدیک باره آمد شاه

Сӯии девор бора кард нигоҳ

سوی دیوار باره کرد نگاه

Рахна Эй дид андари он девор

رخنه‌ای دید اندر آن دیوار

Хирқае андари он сиёҳ чу қор

خرقه‌ای اندر آن سیاه چو قار

Гӯшаи хирқа аз шикоф ба дар

گوشهٔ خرقه از شکاف به در

Бод май баради зеру гоҳи зибр

باد می‌برد زیر و گاه زبر

Сар тозона хусрави андари охат

سر تازانه خسرو اندر آخت

Хирқа зон ҷойгаҳи буруни андохт

خرقه زان جایگه برون انداخت

Хирқаи куҳна бар замин афтод

خرقهٔ کهنه بر زمین افتاد

Буд пусидаи банд ӯ бикшод

بود پوسیده بند او بگشاد

Панҷ динори бад дар ӯ мавзун

پنج دینار بُد در او موزون

Меҳр ӯ карда номи аФридўн

مُهر او کرده نام افریدون

Шоҳ аз он гашти шод ва дошт ба фол

شاه از آن گشت شاد و داشت به فال

Бо ҳамаи хусравӣу ъзу ҷалол

با همه خسروی و عزّ و جلال

Барграфту ниҳоди андари ҷайб

برگرفت و نهاد اندر جیب

Зон гирифтанаш ҳеҷ номади айб

زان گرفتنش هیچ نامد عیب

Симро чун худоӣ кард азиз

سیم را چون خدای کرد عزیز

Пас ту лобуди азизи дораш низ

پس تو لابد عزیز دارش نیز

Мари азизӣ ки ёри дории ту

مر عزیزی که یار داری تو

Хори гардӣ чу хори дории ту

خوار گردی چو خوار داری تو

Андари он ҷойгоҳ беш намонад

اندر آن جایگاه بیش نماند

Бораро бар нишаст ва тез баранд

باره را بر نشست و تیز براند

Ба саломати басӯии лашкаргоҳ

به سلامت بسوی لشکرگاه

Боз шуд бо муроди хуррами шод

باز شد با مراد خرّم شاد

Хости динори шоҳи панҷ ҳазор

خواست دینار شاه پنج هزار

Кард бо он дуруст ёфта ёр

کرد با آن دُرست یافته یار

Ҷумларо шаҳ ба соилон бахшед

جمله را شه به سایلان بخشید

Аз чунон шаҳи чунин тариқи сзид

از چنان شه چنین طریق سزید

Шоҳ аз он пас чу зӣ шикор шудӣ

شاه از آن پس چو زی شکار شدی

Ҳаваси он ватанаш ёр шудӣ

هوس آن وطنش یار شدی

Асб ронадӣ дар он хароба чу бод

اسب راندی در آن خرابه چو باد

Кардӣ он рӯзгор ва он зари ёд

کردی آن روزگار و آن زر یاد

Ҳарки ӯ хуррамии з ҷое дид

هرکه او خرّمی ز جایی دید

Табъаши он ҷойгоҳро багазед

طبعش آن جایگاه را بگزید

Чун бидон ҷойгоҳ боз расед

چون بدان جایگاه باز رسید

Хуррамӣ дар дилаш фароз расед

خرّمی در دلش فراز رسید

То набинад дилаши нёромд

تا نبیند دلش نیارامد

Зонка дил бо мурод ёр омад

زانکه دل با مراد یار آمد

Хоҷаи ин хурдаро магардонӣ

خواجه این خرده را مگردانی

Ху пазираст нафаси инсонӣ

خو پذیر است نفس انسانی