Ёфт шоҳии канизакии дилкаш

یافت شاهی کنیزکی دلکش

Шоҳро он канизак омад хуш

شاه را آن کنیزک آمد خوش

Ҳам дар он лаҳзааш ба оби афканд

هم در آن لحظه‌اش به آب افکند

Гуфт шаҳ хуб ноед андари банд

گفت شه خوب ناید اندر بند

Ки чу бикшод зу балот буд

که چو بگشاد زو بلات بُوَد

Шаҳ чу дар банд монад мот буд

شه چو در بند ماند مات بُوَد

Гуфт шаҳи дасти барда дар дили хеш

گفت شه دست برده در دل خویش

Нагузорам ду пой дар гули хеш

نگذارم دو پای در گِل خویش

Ин канизаки равони ман брбўд

این کنیزک روان من بربود

Дар зиёнами дарорад аз паии суд

در زیانم درآرد از پی سود

Пеш то ғарқа гардад аз ваии тан

پیش تا غرقه گردد از وی تن

Ғарқаи грдонмш ба дарёи ман

غرقه گردانمش به دریا من

То баради нақши рӯйиши оби савоб

تا برد نقش رویش آب صواب

Ман барам нақш рӯй ӯ аз об

من برم نقش روی او از آب

Онкии оташи برارد аз ҷигарам

آنکه آتش برآرد از جگرم

Ман ба оташ чаро фурӯ набарам

من به آتش چرا فرو نبرم

Онкӣ бар ман хӯрд ба зиштии шом

آنکه بر من خورد به زشتی شام

Ман хӯрам бар вай аз ҳалокаши бом

من خورم بر وی از هلاکش بام

Ҳркҷо ҳаст подшоҳии дил

هرکجا هست پادشاهی دل

Чаҳ буд малику малики муштии гул

چه بود مِلک و مُلک مشتی گِل

Чаҳ буд малики подшоҳии кӯ

چه بُوَد ملک پادشاهی کو

Зиштии маликро наад некӯ

زشتی ملک را نهد نیکو

Моя созад ба дасти музеии хеш

مایه سازد به دست موزهٔ خویش

Пои банди намозу рӯзаи хеш

پای بند نماز و روزهٔ خویش

Ситаму зӯр бар гадоӣ чанд

ستم و زور بر گدایی چند

Лоф аз чиз бенавое чанд

لاف از چیز بی‌نوایی چند

Онкии ҷумлаи ш ба пашшае нрзд

آنکه جمله‌ش به پشّه‌ای نرزد

Халқ бар ӯ ва ӯ ҳаме ларзад

خلق بر او و او همی لرزد

Душманони ҷони талаби зи савлат ӯ

دشمنان جان طلب ز صولت او

Дӯстони нони талаби зи давлат ӯ

دوستان نان طلب ز دولت او

Тахт ӯ сари Фроштаҳ ба фалак

تخت او سر فراشته به فلک

Зери ҳукмаши парӣу инсу малик

زیر حکمش پری و انس و ملک

Ёр ӯгараш барг бошаду соз

یار او گرش برگ باشد و ساز

Хасм ӯгараш марг бошад боз

خصم او گرش مرگ باشد باز

Хон ҷони пеши душманони бунаад

خوان جان پیش دشمنان بنهد

Луқмаи нон ба дӯстони надиҳад

لقمهٔ نان به دوستان ندهد

Подшоҳон ки ин чунин бошанд

پادشاهان که این چنین باشند

Чархи дулоб ва поргин бошанд

چرخ دولاب و پارگین باشند

Ҳама дар дасти деви тани барда

همه در دست دیو تن بَرده

Бенавоу ҳароми парварда

بی‌نوا و حرام پرورده

Хештани шоҳи хонда дар манзил

خویشتن شاه خوانده در منزل

Дару девору бому саҳнаши гул

در و دیوار و بام و صحنش گِل

Шуда бар умри мустаъори нФўр

شده بر عمر مستعار نفور

Ҳамчу бе ақли мардуми мағрур

همچو بی‌عقل مردم مغرور

Эминии худ ба бод карда муқӣм

ایمنی خود به باد کرده مقیم

То касе бӯ ки дорад аз ваии бим

تا کسی بو که دارد از وی بیم

Рост бо худ чу кам шуд аз ваии зӯр

راست با خود چو کم شد از وی زور

Магаси бошгўнаҳи андари гӯр

مگس باشگونه اندر گور

Зулм ва бедодҳо басӣ карда

ظلم و بیدادها بسی کرده

Хештани зи аблаҳӣ касе карда

خویشتن ز ابلهی کسی کرده

Шодмон зонка нони беваи занон

شادمان زانکه نان بیوه زنان

Карда дар неку бади қзими харон

کرده در نیک و بد قضیم خران

Нони гоўрс ва зира бирабоед

نان گاورس و زرّه برباید

Хон худро бидон биорояд

خوان خود را بدان بیاراید

Ваҷҳи мшмўми маҷлису мива

وجه مشموم مجلس و میوه

Сохта аз ваҷҳи хояи бева

ساخته از وجه خایهٔ بیوه

Нони айтому ғазали дӯки ъҷўз

نان ایتام و غزل دوک عجوز

Бстдаҳи ҳирс беш карда ҳануз

بستده حرص بیش کرده هنوز

Ғофил аз рӯзи арзу нафхаи сувар

غافل از روز عرض و نفخهٔ صور

Монда аз хулду ҳавзи кавсари давр

مانده از خلد و حوض کوثر دور

Ба гуландӯда моҳро рухсор

به گل اندوده ماه را رخسار

Ҳамаи қавлаш чу феъли ноҳамвор

همه قولش چو فعل ناهموار

Шоҳу олам ки ҳардуро ҳалам аст

شاه و عالِم که هردو را حلم است

Ин улуламр ва он аўлўолълм аст

این اولوالامر و آن اولوالعلم است

Вари қадамашон на дар раҳ амраст

ور قدمشان نه در ره امرست

Ин аўолзлм ва он аўолхмрст

این اوالظلم و آن اوالخمرست

Писар ар чанд нохалаф бошад

پسر ار چند ناخلف باشد

Малик бояд ки зер каф бошад

ملک باید که زیر کف باشد