Он шунӯдӣ ки буд чун дар хӯрд
آن شنودی که بود چون در خورد
Ончӣ бо мейри мозии он зан кард
آنچه با میر ماضی آن زن کرد
Шоҳи шоҳони ямини дайни Маҳмӯд
شاه شاهان یمینِ دین محمود
Ки аз ӯ гашти зиндаи родӣу ҷӯад
که از او گشت زنده رادی و جود
Кони зан ӯро ҷавоб дод дурушт
کان زن او را جواب داد دُرشت
Ки ба дандон гирифт азуи ангушт
که به دندان گرفت ازو انگشت
Омилӣ дар нисо ва дар бовирд
عاملی در نسا و در باوَرد
Қасди амлоку чизи он зан кард
قصد املاک و چیز آن زن کرد
Хонаи зан ба қасди ҷумлаи бабрад
خانهٔ زن به قصد جمله ببرد
Чун баради ҷома ъробӣ кард
چون برد جامهٔ عرابی کرد
Зан гирифт аз тъби раҳи ғазнӣн
زن گرفت از تعب رهِ غزنین
Бишинав ин қиссау аҷоиби байн
بشنو این قصّه و عجایب بین
Кард анҳӣ ба қиссаи султон ро
کرد انهی به قصّه سلطان را
Ба шафиъ оваред яздон ро
به شفیع آورید یزدان را
Ки зи ман омили нисои амлок
که ز من عامل نسا املاک
Бастад ва ман шудам зи ранҷи ҳалок
بستد و من شدم ز رنج هلاک
Шоҳ чун ҳол перзан бишунид
شاه چون حال پیرزن بشنید
Перзанро заъиф ва оҷиз дид
پیرزن را ضعیف و عاجز دید
Гуфт бидиҳед номае гар ҳаст
گفت بدهید نامهای گر هست
То зи амлок зан бидорад даст
تا ز املاک زن بدارد دست
Номаи бастади сабки зан ва оварад
نامه بستد سبک زن و آورد
Шодмона ба омили бовирд
شادمانه به عامل باورد
Ки ба зани ҷумлаи малик боз диҳад
که به زن جمله ملک باز دهد
Зани бечораро ҷавоз диҳад
زن بیچاره را جواز دهد
Бо худ андеша кард омил шавам
با خود اندیشه کرد عامل شوم
Ки кунам ҳукми зан чу ҳукми сдўм
که کنم حکم زن چو حکم سدوم
Зани дигарбора бар раҳи ғазнӣн
زن دگرباره بر ره غزنین
Наравад ман ндормши тамкин
نرود من ندارمش تمکین
На ба зан боз дод як ҷӯи хок
نه به زن باز داد یک جو خاک
На зи шоҳ ва илоҳашандау бок
نه ز شاه و الهش اندُه و باک
Зан дигар бораи рой ғазнӣн кард
زن دگر باره رای غزنین کرد
Бингар то чаҳ саъб лаъиб оварад
بنگر تا چه صعب لعب آورد
Қисса бар шоҳ дошт бор дигар
قصّه بر شاه داشت بار دگر
Хост аз шоҳи хуби рои назар
خواست از شاه خوب رای نظر
Ба тазаллуми зи омили бовирд
به تظلّم ز عامل باورد
Бхрўшиду навҳа пеш оварад
بخروشید و نوحه پیش آورد
Гуфт султон ки нома Эй бидиҳед
گفت سلطان که نامهای بدهید
Расму ойини бад дигар манеҳед
رسم و آیین بد دگر منهید
Гуфт зани нома бардаам якбор
گفت زن نامه بردهام یکبار
Лек нагирифт номаро бар кор
لیک نگرفت نامه را بر کار
Буд султон дар он замони машғӯл
بود سلطان در آن زمان مشغول
Сухан перзан накард қабул
سخنِ پیرزن نکرد قبول
Гуфт султон ки бар ман он бошад
گفت سلطان که بر من آن باشد
Ки даҳуми нома то равон бошад
که دهم نامه تا روان باشد
Гар бар он номаи ҳеҷ кор накард
گر بر آن نامه هیچ کار نکرد
Он амидӣ ки ҳаст дар бовирд
آن عمیدی که هست در باورد
Зори бхрўшу хок бар сар кун
زار بخروش و خاک بر سر کن
Пеши мо вази ҳадис бесар ва бен
پیش ما وز حدیث بیسر و بُن
Зон сабк гуфт сокин эй султон
زان سبک گفت ساکن ای سلطان
Чун набурданд мари турои фармон
چون نبردند مر ترا فرمان
Хок бар сар маро набояд кард
خاک بر سر مرا نباید کرد
Набӯд хоки мари маро дар хӯрд
نبود خاک مر مرا در خورد
Хок бар сар касе кунад ки варо
خاک بر سر کسی کند که ورا
Набӯд бар замонаи ҳукми раво
نبود بر زمانه حکم روا
Бишунид ин сухани зи зани султон
بشنید این سخن ز زن سلطان
Шуд пушаймон з гуфт худ ба замон
شد پشیمان ز گفت خود به زمان
Гуфт к-эии перзан хато гуфтам
گفت کای پیرزن خطا گفتم
Каз ҳадиси ту ман барошуфтам
کز حدیث تو من برآشفتم
Хок бар сари марои ҳаме бояд
خاک بر سر مرا همی باید
На турои коинчнини ҳаме шояд
نه ترا کاینچنین همی شاید
Ки марои мамлакат буд чандон
که مرا مملکت بود چندان
Ки дар он малик бошудам фармон
که در آن ملک باشدم فرمان
Ба Аёзи он замон сабк фармуд
به ایاز آن زمان سبک فرمود
Ки сухан беш аз ин надорад суд
که سخن بیش از این ندارد سود
Зии ғуломони сабки яке багазин
زی غلامان سبک یکی بگزین
Ки равад зии нисо чу боди барин
که رود زی نسا چو باد برین
Ки буд Марвро савории бист
که بود مرو را سواری بیست
Бингарад кин амид аблаҳ кист
بنگرد کاین عمید ابله کیست
Кор бар мард бад бигирад сахт
کار بر مرد بد بگیرد سخت
Пас Марвро Фрўкнд ба дарахт
پس مرو را فروکند به درخت
Нома дар гардани ваии овезад
نامه در گردن وی آویزد
То зи бад ҳаркасӣ бипарҳезад
تا ز بد هرکسی بپرهیزد
Бас мунодӣ занад ба шаҳри дарун
بس منادی زند به شهر درون
Конкаҳ аз ҳукм шоҳ рафт бурун
کانکه از حکم شاه رفت برون
Сар бипечеду золу осии гашт
سر بپیچید و ضال و عاصی گشت
Гирди худ роеу маосии гашт
گرد خود رایی و معاصی گشت
Мари варои ин сазо буд ночор
مر ورا این سزا بود ناچار
Тондорди ризои султони хор
تاندارد رضای سلطان خوار
Рафт мерай бад-ӣни муҳим дар ҳол
رفت میری بدین مهم در حال
Кишти марди фасодҷу ба накол
کُشت مرد فسادجو به نکال
Омили аблаҳ аз чунон кирдор
عامل ابله از چنان کردار
Ҷон ба беҳуда кард дар сари кор
جان به بیهوده کرد در سرِ کار
Баъд аз он ҳукми шоҳи нофизи гашт
بعد از آن حکم شاه نافذ گشت
Шер бо гӯр об хӯрд ба дашт
شیر با گور آب خورد به دشت
Шоҳро ҳукм чун равон бошад
شاه را حکم چون روان باشد
Олам аз адл ӯ ҷинон бошад
عالم از عدل او جنان باشد
Пас агар ҳукм ӯ набошад ҷузам
پس اگر حکم او نباشد جزم
Накунад ҳечкас ба маликаши азм
نکند هیچکس به ملکش عزم
Амри султон чу амр яздонаст
امر سلطان چو امر یزدانست
Сояи эзад аз пай онаст
سایهٔ ایزد از پی آنست
Лафзи меҳтар ки гуфт аз паии шоҳ
لفظ مهتر که گفت از پی شاه
Ҳаст султон ҳамеша зилли аллٰаҳ
هست سلطان همیشه ظلّ اللّٰه