Он шунидӣ ки бад ба шаҳр ҳарӣ

آن شنیدی که بُد به شهر هَری

Хоҷаи фозилӣу пари ҳунарӣ

خواجهٔ فاضلی و پر هنری

Хаста аз ранҷ бе каронаи даҳр

خسته از رنج بی‌کرانهٔ دهر

Гашта аз фазли худ ягонаи даҳр

گشته از فضل خود یگانهٔ دهر

Аз хиради рахт бар фалаки барда

از خرد رخت بر فلک برده

Меҳнаташи зери пои бспрдаҳ

محنتش زیر پای بسپرده

Меҳнаташро магари яке он буд

محنتش را مگر یکی آن بود

Ки дар андӯҳи қӯти ҳамдон буд

که در اندوه قوت حمدان بود

Муддатӣ буд то ки гоӣ надошт

مدتی بود تا که گای نداشت

Писарӣ рост кард ва ҷой надошт

پسری راست کرد و جای نداشت

Чун паноҳӣ наёфт музтар шуд

چون پناهی نیافت مضطر شد

Ба зарурат ба масҷид ӣ дар шуд

به ضرورت به مسجد‌ی در شد

Дид миҳробу масҷидии холӣ

دید محراب و مسجدی خالی

Хост то годнӣ кунад ҳоле

خواست تا گادنی کند حالی

Чун барандохт парда аз тели сим

چون برانداخت پرده از تل سیم

То баради сӯии чашма моҳӣ шем

تا برد سوی چشمه ماهی شیم

Масҷид аз нур шуд чунон равшан

مسجد از نور شد چنان روشن

Ки буруни тохти шуъла аз равзан

که برون تاخت شعله از روزن

Зоҳидӣ зон ҳикоят огаҳ шуд

زاهدی زان حکایت آگه شد

Паии буруни барад ва бар сар раҳ шуд

پی برون برد و بر سرِ ره شد

Писарӣ дид бардаи сари сӯии пушт

پسری دید برده سر سوی پشت

Марди фосиқи гирифтаи буқ ба мушт

مرد فاسق گرفته بوق به مشت

Тоаш бунаади миёни ҳалқаи кун

تاش بنهد میان حلقهٔ کون

Зоҳид омад шуд аз бурун ба дарун

زاهد آمد شد از برون به درون

Коҷу мушту Асои фарози ниҳод

کاج و مشت و عصا فراز نهاد

Гулӯеи ҳамчуи гови бози ниҳод

گلویی همچو گاو باز نهاد

Кин ҳама шавамӣ шумо бошад

کاین همه شومی‌ِ شما باشد

Ки на борон ва на гё бошад

که نه باران و نه گیا باشد

Чаҳ фузулӣаст ину хонаи ҳақ ?

چه فضولی است این و خانهٔ حق‌؟

Шаръро нест наздатон равнақ

شرع را نیست نزدتان رونق

эй кзӣу кзӣ чаҳ кораст ин ?

ای کذی و کذی چه کار است این‌؟

Дар раҳи шаръ , нанг ва ораст ин

در ره شرع، ننگ و عار است این

Доман охируззамон омад

دامنِ آخرالزمان آمد

Навбати ҷаҳл ҷоҳилон омад

نوبت جهل جاهلان آمد

Халқро нест аз худои ҳарос

خلق را نیست از خدای هراس

Шуд дили халқи маскани васвос

شد دل خلق مَسکن‌ِ وسواس

Аз чунин корҳост дар кишвар

از چنین کارهاست در کشور

Осмон бенаму замин бе бар

آسمان بی‌نم و زمین بی‌بَر

Бар бисоти замин набот намонад

بر بساط زمین نبات نماند

Халқро моя ҳаёт намонад

خلق را مایهٔ حیات نماند

Аз гуноҳони лутӣу зоне

از گناهان لوطی و زانی

Хушк шуд чашми абри Нитсаоне

خشک شد چشم ابر نیسانی

Бишавади ломҳолаҳи даҳри хароб

بشود لامحاله دهر خراب

Чун ливота кунанд дар миҳроб

چون لواطه کنند در محراب

Марди фосиқ ба ҳилаи беруни ҷуст

مرد فاسق به حیله بیرون جست

То муаззин баров наёбади даст

تا مؤذّن براو نیابد دست

Марди фосиқ чу шуд бурун аз дар

مرد فاسق چو شد برون از در

Мард зоҳид гирифт кор аз сар

مرد زاهد گرفت کار از سر

Марди фосиқ чу бозпас нагирист

مرد فاسق چو بازپس نگریست

То бибинад ки ҳол зоҳид чист

تا ببیند که حال زاهد چیست

Дид бе ним донг ва бе ҳуба

دید بی نیم‌دانگ و بی‌حبّه

Гзри шайх бар сари дбаҳ

گزر شیخ بر سرِ دبّه

Сар дарун кард ва гуфт « эй зоҳид

سر درون کرد و گفت ‌«ای زاهد

Ин ҳамон масҷид ва ҳамон шоҳид

این همان مسجد و همان شاهد

Лекин аз бахти моу гардиши ҳол

لیکن از بخت ما و گردش حال

Буд бар ман ҳаром ва бар ту ҳалол

بود بر من حرام و بر تو حلال

Шукру миннати худоиро ки акнӯн

شکر و منت خدای را که‌اکنون

Гашти ҳоли замонаи дигргўн

گشت حال زمانه دیگرگون

Бар бисоти замин набот бимонад

بر بساط زمین نبات بماند

Халқро қӯт ҳаёт бимонад

خلق را قوت حیات بماند

Шукри ҳақро ки абрҳо борид

شکر حق را که ابرها بارید

Бадали об дар марворид

بَدلِ آب درّ مروارید

Абрҳои тиҳии пар аз нам шуд

ابرهای تهی پر از نم شد

Дили аҳли замона хуррам шуд

دل اهل زمانه خرّم شد

Киштҳо қӯт тамом гирифт

کشت‌ها قوّت تمام گرفت

Корҳои ҷаҳон низом гирифт

کارهای جهان نظام گرفت

эй худои тарси аҳли зуҳду салоҳ

ای خدا‌ترس‌ِ اهل زهد و صلاح

Ҳаст аз анфоси ту ҷаҳон ба фалоҳ

هست از انفاس تو جهان به‌فلاح

Ҳурмати савмиъаи ту май доне

حرمت صومعه تو می‌دانی

Бар ту мондаи сету баси мусулмонӣ »

بر تو مانده‌ست و بس مسلمانی‌»

Чун чунинанд зоҳидии ҷаҳон

چون چنین‌اند زاهدان جهان

Чаҳ тамаъи дории охир аз дгарон ?

چه طمع داری آخر از دگران‌؟

Зоҳидии коинчнин буд фан ӯ

زاهدی کاینچنین بُوَد فن او

Бигурез аз сароу барзан ӯ

بگریز از سرا و برزن او

Сӯфӣ ӣӣ коинчнин буд фан ӯ

صوفی‌یی کاینچنین بُوَد فن او

Як ҷаҳони кир дар каси зан ӯ

یک جهان کیر در کس زن او

То бадоне ки зоҳиди ан чаҳ касанд

تا بدانی که زاهد‌ان چه کسند

Ҳама ҳамчун миён тиҳӣ ҷарасанд

همه همچون میان تهی جرسند

Ҳама дар банди зарқ ва солус над

همه در بند زرق و سالوس‌ند

Ваз дар садҳазор афсӯс над

وز در صدهزار افسوس‌ند

Даст аз ин суфиён даҳр бишӯй

دست از این صوفیان دهر بشوی

Ту чаҳ гӯйии ҳикоят аз худ гӯй

تو چه گویی حکایت از خود گوی

Чун раҳеи пеш онкӣ мадҳушанд

چون رهی پیش آنکه مدهوشند

Аз паии халқи ҳалқа дар гӯшанд

از پی خلق حلقه در گوشند

Гардани ҷумла аз туфи силӣ

گردن جمله از تف سیلی

Ҳамчуи карбос дар кафи нилӣ

همچو کرباس در کف نیلی