Бигузар аз олимону даравишон

بگذر از عالمان و درویشان

Туу ому хусумати эшон

تو و عام و خصومت ایشان

Чун ту аз хон шаръ бе қӯтӣ

چون تو از خوان شرع بی‌قوتی

Туу солусу кибру снбўтӣ

تو و سالوس و کبر و سنبوتی

Ҳар сухани кон туро кунад фарбеҳ

هر سخن کان ترا کند فربه

Ҳазёни пурсамт на аз вай ба

هذیان پرسمت نه از وی به

Хештани куштае з бе бокӣ

خویشتن کشته‌ای ز بی‌‌باکی

Ки беислоҳ хӯрдӣ антокӣ

که بی‌اصلاح خوردی انطاکی

Ҳарки дору сетанд аз мътўаҳ

هرکه دارو ستاند از معتوه

Зуд гирад ҳамаи ҷаҳон дар кӯҳ

زود گیرد همه جهان در کوه

Ҳарки бар рафт хира бар сари чӯб

هرکه بر رفت خیره بر سر چوب

Гуфт тзкири ҳовану ҷоруб

گفت تذکیر هاون و جاروب

Нашавад воъиз ва на ҳофизи дайн

نشود واعظ و نه حافظ دین

Набӯд вориси расӯли амин

نبود وارث رسول امین

Ҳарчӣ ӯ гуфт хандаи ораду бас

هرچه او گفت خنده آرد و بس

Ҳарчӣ ӯ кард зу нагирад кас

هرچه او کرد زو نگیرد کس

Мард мотам зада зи гуфтораш

مرد ماتم زده ز گفتارش

Солу ма беғамӣ буд кораш

سال و مه بی‌غمی بود کارش

Ногзштсти вай ба кӯии сухан

ناگذشتست وی به کوی سخن

На бигуфта на дида рӯй сухан

نه بگفته نه دیده روی سخن

Накунад низ ранҷа беш туро

نکند نیز رنجه بیش ترا

Шарм ноед зи шеби хеши туро

شرم ناید ز شیب خویش ترا

Ман надидам эмом бар минбар

من ندیدم امام بر منبر

Чун тели кӯҳ бар сари знбр

چون تل کوه بر سر زنبر

Ҳеҷ доне ба чашми ман чун буд

هیچ دانی به چشم من چون بود

Киру хоя ки дар хури кун буд

کیر و خایه که در خور کون بود

Пушт чун хирс бар сари шх буд

پشت چون خرس بر سر شخ بود

Рӯй чун бӯрёии матбах буд

روی چون بوریای مطبخ بود

эй ки дар аблаҳӣу хираи сиррӣ

ای که در ابلهی و خیره‌سری

Хартар аз гову ҳарзатар зи харӣ

خرتر از گاو و هرزه‌تر ز خری