Дид вақте азизи ъзроӣил

دید وقتی عزیز عزرائیل

Симиҷи луқмони сиблати сайри сиблат

سمج لقمان سبیل سیر سبیل

Сақфи бомаши пар аз халал чу хилол

سقف بامش پر از خلل چو خلال

Чӯби борӣку кўжи қад чу ҳилол

چوب باریک و کوژ قد چو هلال

Дару девори рахна чун ғарбол

در و دیوار رخنه چون غربال

Боду борони мнқӣу кёл

باد و باران منقی و کیال

Сараш бар дар ду пой бар девор

سرش بر در دو پای بر دیوار

Паҳлуу пушт аз буруни ҷидор

پهلو و پشت از برون جدار

Набад ӯро дар ончунон маҷлис

نبد او را در آنچنان مجلس

Ҷузи ғизолу ғизолаи каси мӯнис

جز غزال و غزاله کس مونس

Пеш рафт ва салом кард ва бигуфт

پیش رفت و سلام کرد و بگفت

К-эии дилат бо амону имони ҷуфт

کای دلت با امان و ایمان جفت

Андарин даври умри ободон

اندرین دورِ عمر آبادان

Баси харобу ибоби дории хон

بس خراب و یباب داری خان

Чун аз ин ба банно на брбрдӣ

چون از این به بنا نه بَربردی

Бчнини ранҷу ғам ба сари барадӣ

بچنین رنج و غم به سر بردی

Гуфт онро ки чун ту ҷони овор

گفت آنرا که چون تو جان‌آوار

Бошад андари қафо ба лайл ва наҳор

باشد اندر قفا به لیل و نهار

Аз куҷои оради он дил ва он ҷон

از کجا آرد آن دل و آن جان

Ки кунад хоки хонаи ободон

که کند خاک خانه آبادان

Анда интизори ту икдм

انده انتظار تو یکدم

Нагузоред ҷони ман бе ғам

نگذارید جان من بی‌غم

Аз ҳамоқат буд чу шҳмотм

از حماقت بُوَد چو شهماتم

Ба аз ин сохтани сарои мотам

به از این ساختن سرا ماتم

Аз ғами ҷону дайни напардозам

از غم جان و دین نپردازم

Ки равони сӯзаму макони созам

که روان سوزم و مکان سازم

Карами пелаи ним ки зиндонам

کرم پیله نیم که زندانم

Созам аз баҳри ҷон ба дандонам

سازم از بهر جان به دندانم

То буд баъди марги баҳри кафан

تا بود بعد مرگ بهر کفن

Масканами ҳамчуи нори аҳрӣман

مسکنم همچو نار اهریمن

Кам азин хонаи кар буд шояд

کم ازین خانه کر بُوَد شاید

Чун яқинам ки мардумӣ бояд

چون یقینم که مردمی باید