Буд вақте мунаҷҷимии коно

بود وقتی منجّمی کانا

Ҳамчуи аҳли замонаи нобӣно

همچو اهل زمانه نابینا

Подшоҳии варо ба хизмат хонд

پادشاهی ورا به خدمت خواند

Гоҳ ва бе гоҳи пеш худ бинишонад

گاه و بی‌گاه پیش خود بنشاند

Подшои мари варо саволӣ кард

پادشا مر ورا سؤالی کرد

Мушкилаш аз раҳ маҳолӣ кард

مشکلش از ره محالی کرد

Подшои зираку ҷаҳони байн буд

پادشا زیرک و جهان‌بین بود

Зоҳиру ботинаши пар аз дайн буд

ظاهر و باطنش پر از دین بود

Гуфт рӯзӣ барои худ багазин

گفت روزی برای خود بگزین

Рӯ ба тақвими ҳол хеш бибин

رو به تقویم حال خویش ببین

Он замони кати ҳамаи камол буд

آن زمان کت همه کمال بُوَد

Кавкаби наҳс дар вабол буд

کوکب نحس در وبال بُوَد

Толеъатро ҳама шараф бошад

طالعت را همه شرف باشد

Ҳоли ту бар ту мнкшФ бошад

حال تو بر تو منکشف باشد

Ҳеҷ накбат набошадат пайдо

هیچ نکبت نباشدت پیدا

Хезу дили шодмонаи пеши ман о

خیز و دل شادمانه پیش من آ

Тотрои хлътии даҳум дар хур

تاترا خلعتی دهم در خور

То шавад фақру фоқаи ?ути камтар

تا شود فقر و فاقه‌ات کمتر

Мард аблаҳ бирафт ва рӯз гузид

مرد ابله برفت و روز گزید

Вончаҳи мақсӯди шоҳ буд надид

وآنچه مقصود شاه بود ندید

Бомдодӣ бар шаҳ омад зуд

بامدادی بَرِ شه آمد زود

Ки аз он беҳтаринаш рӯз набӯд

که از آن بهترینش روز نبود

Шоҳ чун дид мардро дилшод

شاه چون دید مرد را دلشاد

Сад дар аз ранҷ ва ғам бирав бикшод

صد در از رنج و غم برو بگشاد

Гуфт дар ҳол гарданаш бизанед

گفت در حال گردنش بزنید

Бастаи вирои зи пеш ман бикашед

بسته ویرا ز پیش من بکشید

Марди дижхими мар варо бикашед

مرد دژخیم مر ورا بکشید

Баради вондри замон сараш бибаред

برد واندر زمان سرش ببرید

наменадонист рӯзи нек аз бад

می ندانست روز نیک از بد

Буд тақлиди эмом ӯ на хирад

بود تقلید امام او نه خرد