Он чунон дар сухани заъифи танам

آن چنان در سخن ضعیف تنم

Ки яке дам ба шасти бори занам

که یکی دم به شست بار زنم

Набӯд гарчи соҳиби ҳунарам

نبود گرچه صاحب هنرم

Гар барандӣ марои зи худ хабарам

گر برندی مرا ز خود خبرم

Сояи ман гарм бигирад пой

سایهٔ من گرم بگیرد پای

То қиёмати бдордм бар ҷой

تا قیامت بداردم بر جای

Сояро ин камол аз аФзўнист

سایه را این کمال از افزونیست

Ҳеҷ доне ки зот ӯ бар чист

هیچ دانی که ذات او بر چیست

Роҳ бар дами зани дарин манзил

راه بر دَم زن درین منزل

Он чунон сахт шуд зи сустии дил

آن چنان سخت شد ز سستی دل

Ки дам аз дили зи бас ки раҳ бинад

که دم از دل ز بس که ره بیند

То ба лаби чор ҷой биншинад

تا به لب چار جای بنشیند

Мари марои зини сифат табиб бидид

مر مرا زین صفت طبیب بدید

Ҷисми нбсўд лек нола шунид

جسم نبسود لیک ناله شنید

Гуфт ин шахс нопадид шудаст

گفت این شخص ناپدید شدست

Рӯҳ аз ӯ низ ҳам баъӣд шудаст

روح از او نیز هم بعید شدست

Чаканам рӯй боз гаштан нест

چکنم روی باز گشتن نیست

Шахсро вақти даст шустан нест

شخص را وقت دست شستن نیست

Варна аз умри дасти шастаи уммӣ

ورنه از عمر دست شسته امی

Ҳамчу аз нони зи ҷони гусастаи уммӣ

همچو از نان ز جان گسسته امی

Ҳамчуи нилӯфарам ба ҷони пайваст

همچو نیلوفرم به جان پیوست

Осмони рангу офтоби параст

آسمان رنگ و آفتاب‌پرست

Фалаки наҳсро дарини турбат

فلک نحس را دراین تربت

Нони зи злсту обаш аз крбт

نان ز ذلّست و آبش از کربت

Гарчи ҷон дар бадани ҳаросон буд

گرچه جان در بدن هراسان بود

Дар хуросони марои хури осон буд

در خراسان مرا خور آسان بود

Ки ба як байт агар бхўостмӣ

که به یک بیت اگر بخواستمی

Ғами дилро ба ҷони бкостмӣ

غم دل را به جان بکاستمی

Ҳаст дар даври чархи ғаммозаш

هست در دور چرخ غمّازش

эй дариғо сенаеи овозаш

ای دریغا سنایی آوازش