Аиҳоолноси рӯз бе шрмист
ایهّاالناس روز بیشرمیست
Навбати шухӣ ва кам озармӣ аст
نوبت شوخی و کم آزرمی است
Одату расми рӯзгори бадаст
عادت و رسم روزگار بدست
Хосса бо онкии хосса хирад аст
خاصه با آنکه خاصهٔ خرد است
Зонка аҳл замона ноаҳланд
زانکه اهل زمانه نااهلند
Шаҳнаи зулм ва қозӣ ҷаҳланд
شحنهٔ ظلم و قاضی جهلند
Ҳаркиро рӯзгор масхара кард
هرکه را روزگار مسخره کرد
Номаши андари миёни мо сира кард
نامش اندر میان ما سره کرد
Ҷуз ба риндӣу ҷуз ба қлошӣ
جز به رندی و جز به قلاشی
Хурраму шодмони ту кӣ бошӣ
خرّم و شادمان تو کی باشی
Дониши омӯзӣу ҳунари варзӣ
دانشآموزی و هنر ورزی
Назд ин мардумони ҷӯии нрзӣ
نزد این مردمان جوی نرزی
Қимату қадару ҷоҳи ин айём
قیمت و قدر و جاه این ایّام
Аз қафои дону хандау дашном
از قفا دان و خنده و دُشنام
Марди озодаи хаста чарх аст
مرد آزاده خستهٔ چرخ است
Нони озода бар дигар нарх аст
نان آزاده بر دگر نرخ است
Андарин танги ошён ки манам
اندرین تنگ آشیان که منم
Дар ғами нону обу перҳанам
در غم نان و آب و پیرهنم
Бехабар зонка модари гардун
بیخبر زانکه مادر گردون
Кафанатро ҳаме занад собӯн
کفنت را همی زند صابون
Пешаи чархи мардуми озорист
پیشهٔ چرخ مردم آزاریست
Санъати рӯзгор хунхорӣ аст
صنعت روزگار خونخواری است
Шери гардун чу гурба дорад кеш
شیر گردون چو گربه دارد کیش
Хӯрд аз меҳри хӯни бачаи хеш
خورد از مهر خون بچهٔ خویش
Малик аламут дода дар бандон
ملکالموت داده در بندان
Ҳсни умри туро ва ту хандон
حصن عمر ترا و تو خندان
Охир аз лола чанд омӯзӣ
آخر از لاله چند آموزی
Дили сиёҳӣу чеҳраи афрӯзӣ
دل سیاهی و چهره افروزی
Ҳеҷ аз ҳодисот нандешӣ
هیچ از حادثات نندیشی
Кӣ кунад бо ту як замони хешӣ
کی کند با تو یک زمان خویشی
То ту дар банди зарқу талбисӣ
تا تو در بند زرق و تلبیسی
Дар сқри ёри ғори Иблисӣ
در سقر یار غار ابلیسی
Даст аз рангу буи даҳр бидор
دست از رنگ و بوی دهر بدار
Чанд ҷӯӣ чу кргсони мурдор
چند جویی چو کرگسان مردار
Ҳамчуи анқои зи халқи азлати гир
همچو عنقا ز خلق عزلت گیر
Тот накашанд дар қафас ба зҳир
تات نکشند در قفس به زحیر
Чанд гўӣӣ чу тӯтӣ аз ҳар дар
چند گوئی چو طوطی از هر در
Сухани андари қафас ба сӯии шукр
سخن اندر قفس به سوی شکر
Ман ки бар гулбуни сухани шабу рӯз
من که بر گلبن سخن شب و روز
Булбулонро кунам наво омӯз
بلبلان را کنم نوا آموز
Чун шутурмурғ дар биёбонам
چون شترمرغ در بیابانم
Буд аз санги тофтаи нонам
بود از سنگ تافته نانم
Боз агар нестам чаҳ бок буд
باز اگر نیستم چه باک بُوَد
Қӯт ҳар дили зи ҷони пок буд
قوت هر دل ز جان پاک بُوَد