эй сенае чу шаръ додат бор
ای سنایی چو شرع دادت بار
Дасти азин шоирӣ ва шеър бидор
دست ازین شاعری و شعر بدار
Шаръ дидӣ зи шеъри дили бугсал
شرع دیدی ز شعر دل بگسل
Ки гадоӣ нагорд андари дил
که گدایی نگارد اندر دل
Шеър бар ҳасби табъу ҷони сираи ӣист
شعر بر حسب طبع و جان سرهئیست
Чун ба суннати расидаи масхараи ӣист
چون به سنّت رسیده مسخرهئیست
Шеърати аввал ки шоҳ тан бошад
شعرت اوّل که شاه تن باشد
Нури субҳи дурӯғ зан бошад
نور صبح دروغزن باشد
Чун марои пери ақли бпзирФт
چون مرا پیر عقل بپذیرفت
Кирдигорам ба фазли бпзирФт
کردگارم به فضل بپذیرفت
Мадади ноҳифозу хас буд ӯй
مدد ناحفاظ و خس بُوَد اوی
Ғалати муаззину асас буд ӯй
غلط مؤذن و عسس بُوَد اوی
Сухани шоирони ҳама ғмз аст
سخن شاعران همه غمز است
Нуктаи анбиёи ҳама рамз аст
نکتهٔ انبیا همه رمز است
Он бад-ӣни ғмз хоҷагӣ ҷӯяд
آن بدین غمز خواجگی جوید
Венаи бад-ӣни рамзи роҳ дайн пуед
وین بدین رمز راه دین پوید
Шаръ чун субҳ содиқ омад рост
شرع چون صبح صادق آمد راست
Ки фузун шуд ба нур ва ҳеҷ накост
که فزون شد به نور و هیچ نکاست
Дардмандӣ ба гирди исои гирд
دردمندی به گرد عیسی گرد
Доруӣ раҳ нишин чаҳ хоҳӣ кард
داروی رهنشین چه خواهی کرد
Ҳркҷои шаръ анбиё бошад
هرکجا شرع انبیا باشد
Шеъри андӯҳ бар киё бошад
شعر اندوه بر کیا باشد
Ҳукамои табъ осмон донанд
حکما طبع آسمان دانند
Анбиёи рӯҳи ин ва он хонанд
انبیا روح این و آن خوانند
Онкии сӣ рӯзаи роҳи моҳ буд
آنکه سیروزه راه ماه بُوَد
Шаръро зон фалак чаҳ ҷоҳ буд
شرع را زان فلک چه جاه بُوَد
Инак иқлӣми бим ва умедаст
اینک اقلیم بیم و امیدست
Худ яке рӯза роҳ хуршедаст
خود یکی روزه راه خورشیدست
Гар зем баъд аз ин нагӯям ман
گر زیم بعد از این نگویم من
Дар ҷаҳон беш ва кам ба назми сухан
در جهان بیش و کم به نظم سخن
Нои тамомии ақли бўдстм
نا تمامی عقل بودستم
Хештанро бёзмўдстм
خویشتن را بیازمودستم
эй ксоникаҳ аҳл ғазнӣнед
ای کسانیکه اهل غزنینید
Бар сари хок чун ки бншнид
بر سرِ خاک چون که بنشنید
Ҳарзау биҳдаҳи мпрдозид
هرزه و بیهُده مپردازید
НФт дар хирманами миндозид
نفط در خرمنم میندازید
Зоҳир ончӣ гуфта ҳои манаст
ظاهر آنچه گفتههای منست
Васфи нақши хат худоӣ манаст
وصف نقش خط خدای منست
Ту махонаш ғазал ки тавҳидаст
تو مخوانش غزل که توحیدست
Ботинаши ваҳйу ҳамд ва тамҷидаст
باطنش وحی و حمد و تمجیدست
Гар тавонед гуҳи гуҳам ба дуо
گر توانید گه گهم به دعا
Ёд доред меҳтару бурно
یاد دارید مهتر و برنا
Ки биёмурзаш эй худои хабир
که بیامرزش ای خدای خبیر
Узри тақсирҳо азу бипазир
عذر تقصیرها ازو بپذیر