Рокъм кард рӯзгори ҳасуд

راکعم کرد روزگار حسود

Аз пас ин рукӯъ чист суҷуд

از پس این رکوع چیست سجود

То ҷавонии мддгаҳи ман буд

تا جوانی مددگه من بود

Ҷӯии умрами пари оби равшан буд

جوی عمرم پر آب روشن بود

Охир аз оби ман зи поки барӣ

آخر از آب من ز پاک بری

Хоки сардии бабраду бод тарӣ

خاک سردی ببرد و باد تری

Мард чун пери гашти оҷизи гашт

مرد چون پیر گشت عاجز گشت

Шобро шебу аҷзи оҷизи гашт

شاب را شیب و عجز عاجز گشت

Рӯзгори ҳасуд бе бокам

روزگار حسود بی‌باکم

Аз дили шӯху ҷони ғамнокам

از دل شوخ و جان غمناکم

Кард пуштами камону ком чу тир

کرد پشتم کمان و کام چو تیر

Кард рӯем чу қӣру мӯӣ чу шер

کرد رویم چو قیر و موی چو شیر

Карда аз баҳри пушти номаи маро

کرده از بهر پشت نامه مرا

Барниҳода ба номаи оммаи маро

برنهاده به نامه عامه مرا

Пой бар поем омад аз ғами шаст

پای بر پایم آمد از غم شست

Лоҷарами даст май занам бар даст

لاجرم دست می‌زنم بر دست

Пас чу нури шабоб ҳозир нест

پس چو نور شباب حاضر نیست

Тори перӣу тир ҳарду якеаст

تار پیری و تیر هردو یکیست

Гашти болои дўто ва бо тан гуфт

گشت بالا دوتا و با تن گفت

Ки ҳамеи зери хок бояд хуфт

که همی زیر خاک باید خفت

Лоҷарами рағми ҳардуи дидаи ман

لاجرم رغم هردو دیدهٔ من

Ҷавҳари умр ба гузидаи ман

جوهر عمر به گزیدهٔ من

Хуши хуш аз ман ҷаҳони ҳазлу муҷоз

خوش خوش از من جهان هزل و مجاز

Ориятҳо ҳаме сетанд боз

عاریتها همی ستاند باز

Кандарин коргоҳи ҳазлу ҳавас

کاندرین کارگاه هزل و هوس

Вондрини тангнои мондаи нафас

واندرین تنگنای مانده نفس

Мардро ориз сиёҳ накӯаст

مرد را عارض سیاه نکوست

Кондаҳ душманасту шодии дӯст

کاندُه دشمنست و شادی دوست

Дар нигар дар ман эй рафиқ ба меҳр

در نگر در من ای رفیق به مهر

Сӯии он марги сурху зардии чеҳр

سوی آن مرگ سرخ و زردی چهر

То бадоне ки пеш аз он айём

تا بدانی که پیش از آن ایّام

Дар сарои ғуруру гулшани ком

در سرای غرور و گلشن کام