Гуфтам эй сояи илоҳии ту
گفتم ای سایهٔ الهی تو
Зончаҳ ҳастӣ ҷӯии нигоҳии ту
زآنچه هستی جوی نگاهی تو
эй ту бар лавҳи куни ҳарфи нахуст
ای تو بر لوحکون حرف نخست
Офариниши ҳама натиҷа туаст
آفرینش همه نتیجهٔ توست
Нашав аз туаст шохи фитрат ро
نشو از توست شاخ فطرت را
Самар аз туаст боғи фикрат ро
ثمر از توست باغ فکرت را
Чун марои дидае бад-ӣни сустӣ
چون مرا دیدهای بدین سستی
Ҳар чаҳ гуфтӣ салоҳи ман ҷустӣ
هر چهگفتی صلاح من جستی
Чун кунам чун ман ҳазини заъиф
چون کنمچونمنحزین ضعیف
Пои бандам дар ин саводи касиф
پای بندم در این سواد کثیف
Нест гӯйии ҷаҳони зишту накӯ
نیستگویی جهان زشت و نکو
Ҷуз аз ӯу бадви ҳам худ ӯ
جز از او و بدو هم خود او
Ҳаст ин хиттаро ҳавои ъФн
هست این خطه را هوای عفن
Сокинонаши шикастаи пойу змн
ساکنانش شکسته پای و زمن
Гарчи ҳаст ин работи манзили ман
گرچه هست این رباط منزل من
Ҳаст моил ба шаҳри ту дили ман
هست مایل به شهر تو دل من
Ҷон бар афшонам аз тараби он дам
جان بر افشانم از طرب آن دم
Ки нуҳуми андари он саводи қадам
که نهم اندر آن سواد قدم
Ман мискин дар ин работи хароб
من مسکین در این رباط خراب
Сохтаи хона бар раҳи сайлоб
ساخته خانه بر ره سیلاب
Бастаи банду ҳабси арқонам
بستهٔ بند و حبس ارکانم
Пои бартар ниҳод натавонам
پای برتر نهاد نتوانم
Нашавад нафас хокем фалакӣ
نشود نفس خاکیم فلکی
То нагардад ниҳоди ман мулкӣ
تا نگردد نهاد من ملکی
Нарасад кас ба каъбаи таҳқиқ
نرسد کس به کعبهٔ تحقیق
То набошад рафиқ ӯ тавфиқ
تا نباشد رفیق او توفیق
Ҳеҷ доне ки чун гронборм
هیچ دانی که چون گرانبارم
Ба ғами дигарон гирифторам
به غم دیگران گرفتارم
Рӯзгорӣ барои қӯти аёл
روزگاری برای قوت عیال
Боз медорадам зксби камол
باز میداردم زکسب کمال
Ҳастам аз астҳолти даврон
هستم از استحالت دوران
Чун шутури мурғи оҷизу ҳайрон
چون شتر مرغ عاجز و حیران