Чаҳ кунам боки гӯям ин суханам
چهکنم باکهگویم این سخنم
Гила аз бахт ё зчрх кунам
گله از بخت یا زچرخ کنم
Ҷигарам хӯн гирифт ва нест касе
جگرم خونگرفت و نیستکسی
Ки шавад ғмгсори ман нафасӣ
که شود غمگسار من نفسی
Рўзъмрм ба шаб расед внбўд
روزعمرمبهشب رسید ونبود
Ҷузи тъби ҳосилами зчрхи кабӯд
جز تعب حاصلم زچرخ کبود
Нолаам зон шудаст сари оҳанг
نالهام زان شدست سر آهنگ
Каз ънои қоматами хамида чу чанг
کز عنا قامتم خمیده چو چنگ
Ашк чун лаъли гашт дар чашмам
اشک چون لعلگشت در چشمم
Рӯз чун шаб шудаст бар чашмам
روز چون شب شدست بر چشمم
Дӯди дили ҷайбу остинами сӯхт
دود دل جیب و آستینم سوخت
Сақфи чархи оҳи оташинами сӯхт
سقف چرخ آه آتشینم سوخت
Ман мискини мустаманди заъиф
من مسکین مستمند ضعیف
Боғаму меҳнатами надиму ҳариф
باغم و محنتم ندیم و حریف
Гила дорам зи рӯзгори басӣ
گله دارم ز روزگار بسی
Бо ки гӯям ки нест ҳмнФсӣ
با که گویمکه نیست همنفسی
Дӯстӣ нест кӯ шавад ҳамдам
دوستی نیست کو شود همدم
Ҳамдамӣ нест кӯ шавад муҳаррам
همدمی نیست کو شود محرم
Қадам аз фикри сохтам бо худ
قدم از فکر ساختم با خود
Бўкаҳи байнами магар ба чашми хирад
بوکه بینم مگر به چشم خرد
Ҷумла рӯй замини бгрдидм
جمله روی زمین بگردیدم
Ҳамдамии кофарам агар дидам
همدمی کافرم اگر دیدم
Дилам аз ҷаври чархи ҷуфти ъност
دلم از جور چرخ جفت عناست
Ки андарин рӯзгор қаҳт вафост
که اندرین روزگار قحط وفاست
Худ гирифтам ки он сухан донам
خود گرفتم که آن سخن دانم
Каз иборати назири ҳсонм
کز عبارت نظیر حسانم
Дар чунин рӯзгори бонафрат
در چنین روزگار بانفرت
Бо чунин манъмони дуни ҳиммат ,
با چنین منعمان دون همّت،
Чун кашами ин ҳамаи парешоне
چون کشم این همه پریشانی
Дар саноу мдиҳи ҳисоне
در ثنا و مدیح حسانی
Рӯзгории баҳона май ҷустам
روزگاری بهانه میجستم
Қиссаеро фасона май ҷустам
قصهای را فسانه میجستم
То суханро бар он асоси нуҳум
تا سخن را بر آن اساس نهم
Зон сухан бар ҷаҳони сипоси нуҳум
زان سخن بر جهان سپاس نهم
Чанд ҷустам валек дасти надод
چند جستم ولیک دست نداد
Қиссае ончунон наме афтод
قصهای آنچنان نمیافتاد
Ки бар ӯ збўри сухани бандам
که بر او زبور سخن بندم
Дил дар ин банд буд як чандам
دل در این بند بود یک چندم
Охроломри як шабӣ бо дил
آخرالامر یک شبی با دل
Гуфтам эй хуфтаи зхўди ғофил
گفتم ای خفتهٔ زخود غافل
Чанд гирди дурӯғи гардии ту
چند گرد دروغ گردی تو
Обрӯем барӣ чаҳ мардии ту ? !
آبرویم بری چه مردی تو؟!
Бас аз ани васфи зулфу турраи вхол
بساز ان وصف زلف و طرهوخال
Бас аз ин ҳарз гуфт вгўии маҳол !
بس از این هرز گفت وگوی محال!
Чун змдҳи об рӯй нафазояд
چون زمدح آب روی نفزاید
Гар нагӯйӣ мдиҳи ҳам шояд
گر نگویی مدیح هم شاید
Зин сипас дар раҳи тариқати пўӣ
زین سپس در ره طریقت پوی
Гар сухани гӯйӣ аз ҳақиқати гӯй
گر سخن گویی از حقیقت گوی
Хотирам чун дар дақоиқ зад
خاطرم چون در دقایق زد
Қуръа бар рқъаҳ ҳақоиқ зад
قرعه بر رقعهٔ حقایق زد
Нкӣаҳ эй чанд лоиқ омад пеш
نکئهای چند لایق آمد پیش
Ҷумлаи сар ҳақоиқ омад пеш
جمله سر حقایق آمد پیش
Сухани нағзи ҳамчу дар смин
سخن نغز همچو در ثمین
Дарҷ дар нуктаҳои саҳари мубин
درج در نکتههای سحر مبین
Дод эзади шиори тавфиқаш
داد ایزد شعار توفیقش
Ном кардам « тариқи таҳқиқаш »
نام کردم «طریق تحقیقش»