Ҳама афтодаанд дар так ва тоз
همه افتادهاند در تک و تاز
Карда бар ту забони таъни дароз
کرده بر تو زبان طعن دراز
Чун зФтрт ту бӯдае мақсӯд
چون زفطرت تو بودهای مقصود
Ҳамгинон чун бародарони ҳасуд ,
همگنان چون برادران حسود،
Корҳо сохтанд бар сари роҳ
کارها ساختند بر سر راه
То туро дар фикандаанд ба чоҳ
تا ترا در فکندهاند به چاه
Сокини қаъри чоҳи Марӣ чанд !
ساکن قعر چاه ماری چند!
Дар бен чоҳи ҳирси дорӣ чанд
در بن چاه حرص داری چند
Инак омад назар кун эй мискин
اینک آمد نظر کن ای مسکین
Бар сари чоҳи жарфи башарии ҳин !
بر سر چاه ژرف بشری هین!
Дар чаҳ андохти баҳри даъват ро
در چه انداخت بهر دعوت را
Ҳабли қуръону далви исмат ро
حبل قرآن و دلو عصمت را
Беш аз ин дар миён чоҳ мапоӣ
بیش از این در میان چاه مپای
Даст бар ҳабли зан , зчоаҳи броӣ
دست بر حبل زن، زچاه برآی
Хештанро зчоаҳи болокаш
خویشتن را زچاه بالاکش
Илми ишқ бар сурайёи каш
علم عشق بر ثریا کش
Чуст бо корвони сидқу яқин
چست با کاروان صدق و یقین
Сафарӣ кун ба Мисри алӣин
سفری کن به مصر علیین
То зи ночиз ва ҳеҷ , чизи шӯй
تا ز ناچیز و هیچ، چیز شوی
Вондри он мамлакати азизи шӯй
واندر آن مملکت عزیز شوی
Ҳосидони ту чун туро бенанд
حاسدان تو چون تو را بینند
Он ҳамаи баҳҷату баҳои бенанд ,
آن همه بهجت و بها بینند،
Ҳама аз гуфт худ хаҷал гирданд
همه از گفت خود خجل گردند
Андари он вақт тнгдл гирданд
اندر آن وقت تنگدل گردند
Манишин ғофил ар хиради дорӣ
منشین غافل ار خرد داری
Пешаи гир ва бикун накукорӣ
پیشه گیر و بکن نکوکاری
Ончунон зӣ , дарин ҷаҳони зинҳор
آنچنان زی، درین جهان زنهار
Тонгрдии хаҷал ба рӯзшумор
تانگردی خجل به روزشمار