Шукрӣ ба ҷони харидами зи лаби шкрФрўшт

شکری به جان خریدم ز لب شکرفروشت

Ки даруни парда бо дили шаби васл буд дӯшат

که درون پرده با دل شب وصل بود دوشت

Ба сухан ҷудо намешуд лаби лаъли ту зи гӯшам

به سخن جدا نمی‌شد لب لعل تو ز گوشم

Чу илм фурӯ наомад сари дасти ман зи дӯшат

چو علم فرو نیامد سر دست من ز دوشت

Ба лабати ҳаловатии даҳ даҳани маро ки доим

به لبت حلاوتی ده دهن مرا که دایم

Туршаст рӯй зардами зи наботи сабзпушат

ترش است روی زردم ز نبات سبزپوشت

Ба висол ҷабр мекун длки шикастае ро

به وصال جبر می‌کن دلک شکسته‌ای را

Ки гирифт сабри сустии зи фироқ сахт кӯшат

که گرفت صبر سستی ز فراق سخت‌کوشت

Саҳарии марои хаёлат ба киришма гуфт мискин

سحری مرا خیالت به کرشمه گفت مسکین

Туе онкии доғ ишқаш нагузошт бе хурӯшат

تویی آنکه داغ عشقش نگذاشت بی‌خروشت

Ба рух чу офтобашнигарӣ ба чашми шодӣ

به رخ چو آفتابش نگری به چشم شادی

Чу ба маҷлиси ваии оради ғам ӯ гирифтаи гӯшт

چو به مجلس وی آرد غم او گرفته گوشت

зи даҳан чу ҷом созад чаҳ шаробҳо ки ҳар дам

ز دهن چو جام سازد چه شراب‌ها که هر دم

зи лабони бода рангаш бихӯрӣ ва бод навишт

ز لبان باده رنگش بخوری و باد نوشت

Ту з даст рафтӣ он дам ки бурид сяти ҳасанаш

تو ز دست رفتی آن دم که برید صیت حسنش

Хабарӣ ба гӯшт овараду зи дили бабради ҳушат

خبری به گوشت آورد و ز دل ببرد هوشت

Ту ки хори дида будӣ набадӣ хамаш чу булбул

تو که خار دیده بودی نبدی خمش چو بلبل

Чу ба гулистон раседӣ ки кунад дигар хамӯшат

چو به گلستان رسیدی که کند دگر خموشت

Ҳамаи шаби з бе қарории зи басии фиғону зорӣ

همه شب ز بی‌قراری ز بسی فغان و زاری

Чу надида будӣ ӯро ба фалак шудӣ хурӯшат

چو ندیده بودی او را به فلک شدی خروشت

Рух вай орамидӣ , аҷабаст сайф аз ту

رخ وی آرمیدی، عجب است سیف از تو

Ки ба оташӣ раседӣ ва фурӯ нишаст ҷӯшат !

که به آتشی رسیدی و فرو نشست جوشت!